Są miejsca, do których trafiamy trochę przez przypadek, a zostają z nami na długo. Dla mnie takie okazały się Pieszyce – niewielka miejscowość u podnóża Gór Sowich, gdzie spędziłam tydzień na rekolekcjach organizowanych przez siostry zakonne Salezjanki.

Co ciekawe, były to… rekolekcje powołaniowe. Brzmi zabawnie, zwłaszcza że jestem szczęśliwą mężatką. Jednak bardzo szybko okazało się, że powołanie nie oznacza wyłącznie życia zakonnego. Każdy z nas jest przecież powołany do czegoś innego – do małżeństwa, rodzicielstwa, służby drugiemu człowiekowi czy po prostu do życia w bliskiej relacji z Bogiem. Dlatego ten tydzień był dla mnie przede wszystkim czasem relacji z Bogiem, wyciszenia, modlitwy i spojrzenia na codzienność z innej perspektywy.

Pieszyce zachwyciły mnie nie tylko duchową atmosferą, ale również swoim położeniem. Każdego dnia otaczały mnie złote pola zbóż, czerwone maki, zielone łąki, spokojne jeziora i majestatyczne Góry Sowie. To właśnie tam najbardziej poczułam, jak bardzo natura pomaga zwolnić tempo i usłyszeć to, co w codziennym pośpiechu często zagłuszamy.

Lubię odkrywać takie miejsca. Nie są głośne ani pełne turystów, a mimo to mają w sobie coś niezwykłego. Wystarczy poranny spacer, śpiew ptaków, zapach rozgrzanych słońcem pól i widok gór na horyzoncie, by przypomnieć sobie, że szczęście bardzo często kryje się w prostocie.

Z tego wyjazdu przywiozłam nie tylko piękne zdjęcia, ale przede wszystkim spokój. I wdzięczność. Za ludzi, których tam spotkałam, za rozmowy, za wspólną modlitwę i za to, że Bóg tak często przemawia właśnie przez ciszę, piękno stworzenia i zwyczajne chwile.

Zapraszam Was do obejrzenia kilku letnich kadrów z Pieszyc. Może i Was zachwycą tak samo, jak zachwyciły mnie.

Anrika i szafa gra

Na Mercedes-Benz Madrid Fashion Week miałam okazję polecieć dzięki Warsaw Fashion Week, które zaprosiło mnie do udziału w tym wyjątkowym wydarzeniu — jestem za to bardzo wdzięczna i z całego serca dziękuję. To doświadczenie pozwoliło mi zobaczyć hiszpańskie trendy z bliska i poczuć prawdziwą energię hiszpańskiej mody.

A jednak od pierwszych chwil czułam, że ta podróż będzie czymś znacznie więcej niż tylko modowym wydarzeniem. Bo Madryt… od zawsze był na mojej liście miast do zobaczenia. Jednym z tych miejsc, które czekają cierpliwie, aż w końcu nadejdzie ich moment.

Są miasta, które się zwiedza… i są takie, które się czuje. Madryt był dla mnie emocją – zapisaną w światłach, spojrzeniach i ulotnych momentach między jednym krokiem a drugim.

To miasto kontrastów – z jednej strony pełne życia, gwaru i energii, z drugiej zaskakująco spokojne, jakby między ulicami ukrywało własną ciszę. Spacerując jego ulicami, czułam, że nie muszę widzieć wszystkiego, żeby zrozumieć tak wiele. Czasem wystarczyło światło odbijające się od ścian, cień padający na twarz, przypadkowe zatrzymanie się gdzieś „po drodze”.

Jednym z najpiękniejszych momentów tej podróży był spacer po parku – chwila zatrzymania, oddechu i bycia tu i teraz. Otaczała mnie zieleń, przestrzeń i… dźwięki natury. Ptaki śpiewały tak głośno, że przez moment miałam wrażenie, jakbym znalazła się w środku własnej wersji “ptasiego radia”. Stałam tam, wsłuchana w ten naturalny koncert, delektując się chwilą i miejscem – spokojem, który tak rzadko daje się złapać.

I może właśnie wtedy zrozumiałam, ile twarzy ma to miasto.
Madryt to przecież coś więcej niż jeden obraz.

To miasto sztuki i muzeów – dom dla takich miejsc jak Museo del Prado, Museo Reina Sofía czy Thyssen-Bornemisza, gdzie historia spotyka się z emocją.
To serce kultury i historii – z Plaza Mayor i Puerta del Sol, gdzie bije rytm miasta i gdzie zaczyna się symboliczny “kilometr zero” Hiszpanii.
To centrum smaków – tapas, małe restauracje, rozmowy przy winie i tętniący życiem Mercado de San Miguel.
To miasto zieleni – z parkami, które pozwalają odetchnąć, jak Retiro, gdzie czas na chwilę naprawdę zwalnia.
To także miasto pasji – futbolu, emocji i stadionu Santiago Bernabéu, który dla wielu jest miejscem niemal kultowym.
I w końcu… miasto “kotów” – bo mieszkańców Madrytu nazywa się gatos, jakby podkreślając ich niezależność, lekkość i nocny rytm życia.

Madryt to metropolia, która w niezwykły sposób łączy tradycję z nowoczesnością – od historycznych placów po modne butiki, od flamenco po współczesną modę. To miasto, które nie wybiera jednej tożsamości… ono ma ich wiele.

Madryt to detale. To chwile zamknięte w kadrach – w windzie, w przejściu między pokazami, w przestrzeniach, które na pierwszy rzut oka wydają się zwyczajne, a jednak mają w sobie coś magnetycznego. To miasto, które nie narzuca się swoją historią, ale pozwala ją poczuć – subtelnie, niemal szeptem.

Gdzieś pomiędzy modą a codziennością odkrywałam jego rytm. Miasto, które w dzień żyje intensywnie, a nocą zmienia się w opowieść – pełną światła, architektury i tajemnicy. Jakby każda ulica była sceną, a każdy krok częścią większej historii.

To nie był wyjazd o zwiedzaniu najważniejszych punktów.
To była podróż o byciu “tu i teraz”. O patrzeniu, czuciu i zatrzymywaniu chwil, które nie potrzebują nazw, żeby być ważne.

Madryt moimi oczami to nie przewodnik.
To emocja.
To światło, które zostaje pod powiekami jeszcze długo po powrocie.
To miasto, do którego nie wraca się „żeby zobaczyć więcej”… tylko żeby poczuć je jeszcze raz.

I wiem jedno – wrócę we wrześniu z Antonim. Bo niektóre miejsca nie kończą się wraz z podróżą. One dopiero wtedy zaczynają naprawdę istnieć…

Czy byliście już w Madrycie?
Anrika i szafa gra

 Zimowy Bałtyk okazał się jednym z najbardziej poruszających miejsc tego wyjazdu.

Morze zimą ma w sobie coś niezwykłego – ciszę, przestrzeń i spokojny, głęboki oddech natury. Podczas pobytu nad Bałtyk zakochaliśmy się w zimowym, zamarzniętym morzu.

Od wielu lat nie było tak mocno skutej lodem tafli w tej części wybrzeża. Widok był niesamowity – morze wyglądało jak zamknięte w lodowej opowieści, jakby czas na chwilę zatrzymał się przy brzegu.

Romantyczny zimowy spacer nad morzem

Spacer po plaży w Sopocie miał w sobie ogromny spokój.

Zimowe powietrze, ciche fale uderzające o lód i rozciągająca się przestrzeń morza tworzyły klimat głębokiego wyciszenia i te dryftujące nad nami mewy i pływające łabędzie, scena jak z pieknej zimowej baśni…

To doświadczenie było dla nas bardziej resetem niż typowym zwiedzaniem. Morze zimą dało poczucie odpoczynku, którego czasem nie potrafią dać nawet góry.

Gdynia – modernizm i portowy klimat zimą

Gdynia zimą miała zupełnie inny charakter.

Spacerowaliśmy przy klifach i w okolicach portu, obserwując surową morską przestrzeń…Na tym klifie mieliśmy przygody, które jeszcze bardziej utwierdziły nas w naszej jedności…odpowiedź we vlogu.

Miasto modernistyczne, spokojne poza sezonem, dawało poczucie prywatności i intymności podróży.

Portowe światło odbijające się od wody przywoływało w naszej wyobraźni kadry z naszego ulubionego serialu kryminalnego Krew z krwi, w którym grała wybitna Agata Kulesza.

Morskie porty, surowa przestrzeń i spokojny rytm miasta przypominały nam sceny z serialowego świata.

Zamarznięte morze – największe wrażenie wyjazdu

Największe emocje wywołało jednak morze skute lodem.

Nie pamiętam, kiedy wcześniej Bałtyk był tak zamarznięty. Zimowe morze wyglądało niemal baśniowo – jak ogromna lodowa płaszczyzna zamknięta między niebem a ziemią.

To doświadczenie było dla nas wyjątkowe.

Nowa zimowa tradycja

Marzymy, aby ten wyjazd stał się początkiem nowej zimowej tradycji.

Chcielibyśmy wracać nad morze każdego roku – spacerować po pustych plażach i razem doświadczać tej ciszy.

Bo zimowy Bałtyk dał nam coś więcej niż widoki.

Dał reset.
Wyciszenie.
Odpoczynek, który w pewien sposób był nawet głębszy niż górska przestrzeń.

Góry były piękne i majestatyczne, ale zimowe morze miało w sobie miękkość spokoju, która pozwalała naprawdę odetchnąć.

Nasza historia z Bałtykiem

Bałtyk odwiedzamy dość często – staramy się wracać tu co roku.

Nasze pierwsze wakacje spędziliśmy właśnie nad Bałtykiem w Łebie i minionego roku też powróciliśmy do Łeby.

W Gdyni byliśmy razem pierwszy raz – spacerując portem i patrząc na statki przypominające kadry z naszego ulubionego serialu.

W Sopocie nie byliśmy razem od 2015 roku.

Po jedenastu latach wróciliśmy i odtworzyliśmy nasze wspólne zdjęcie pod słynnym punktem miasta – Krzywym Domkiem w Sopocie.

To było symboliczne spotkanie z czasem i wspomnieniami, które wciąż w nas żyją.

Czy wrócimy nad zimowy Bałtyk?

Tak.

Chcemy, aby zimowe morze stało się naszą nową tradycją – miejscem, do którego będziemy wracać każdego roku, patrzeć na zamarzniętą taflę wody i pamiętać, że podróż to nie tylko świat na zewnątrz, ale przede wszystkim emocje, które zostają w sercu.

Bo zakochaliśmy się w zimowym Bałtyku.

I wiemy, że jeszcze tu wrócimy…jeśli powróci znowu mroźna zima i morze skute lodem.

Anrika i szafa gra

Praga była dla mnie krótkim przystankiem po czasie spędzonym w Karkonosze.

Po górskiej ciszy i samotnym wędrowaniu w naturze miasto wydało się bardziej żywe, pełne ludzi i miejskiego ruchu.

Miałam tylko 24 godziny, więc postawiłam na spokojny spacerowy plan – bez biegania od atrakcji do atrakcji.

Praga najlepiej smakuje powoli.

Plan 1 dnia w Pradze – Stare Miasto

Pierwsze kroki skierowałam do historycznego centrum miasta.

Odwiedziłam okolice:

• Staroměstské náměstí

• Praski zegar astronomiczny

Spacer po Starym Mieście: obserwowałam architekturę, ludzi i rytm miasta.

Most Karola – wieczorny symbol miasta

Najważniejszym punktem dnia był Most Karola.

Przeszłam przez most o różnych porach, ale najbardziej zapamiętałam moment wieczorny – kiedy miasto powoli przygotowywało się do nocy.

Most był pięknie oświetlony, pełen ludzi, ale jednocześnie zachowywał romantyczny spokój.

Zamek Praski i panorama miasta

Podczas krótkiego pobytu odwiedziłam również okolice Zamek Praski oraz Katedra św. Wita w Pradze.

Spacer po wzgórzu zamkowym pozwolił zobaczyć panoramę miasta i na chwilę zwolnić.

Miejsca, które mnie zachwyciły

Najbardziej zapamiętałam trzy rzeczy:

• nocny spacer przy Moście Karola

• architekturę Starego Miasta

Praga nie wymaga gonitwy za atrakcjami. Można po prostu iść przed siebie i chłonąć atmosferę miasta.

Co mnie zaskoczyło w Pradze?

Zaskoczyło mnie to, że Praga jest jednocześnie turystyczna i spokojna.

Nie czułam chaosu wielkiego miasta. Mogłam usiąść i napić się piwa i po prostu być – po czasie spędzonym samotnie w górach.

Kuchnia i lokalne smaki

Praga nie jest miejscem, które zachwyciło mnie kulinarnie w takim stopniu jak krajobraz miasta.

Czeską kuchnię można uznać za mniej rozbudowaną niż polską – wiele osób z Czech przyjeżdża do Polski właśnie po bardziej zróżnicowane doświadczenia gastronomiczne.

Najważniejszym symbolem kulinarnym kraju jest piwo – traktowane niemal jak narodowe złoto i ważny element kultury.

Nie pytajcie o piwo grzane czy piwo z dodatkiem soku – dla wielu Czechów to profanacja tradycji.

Gastronomia w Pradze była dla mnie raczej uzupełnieniem spacerów i odkrywania miasta niż główną atrakcją podróży, bo dla wege i wegan nie ma tam dużego wyboru…

Czy warto jechać do Pragi na 24 godziny?

Tak.

Praga jest miastem, które można poczuć nawet podczas krótkiego pobytu, jeśli plan będzie spokojny i niewymuszony.

To miejsce spacerów i myśli, które powoli wracają do domu – szczególnie po górskiej ciszy Karkonoszy.

Czy wróciłabym do Pragi?

Tak.

Wrócę do Praga – tym razem z mężem.

Chciałabym zobaczyć miasto w innej porze roku:

• latem, kiedy jest zielono

• jesienią, gdy miasto ma ciepłe, kolorowe barwy

• albo w grudniu, podczas jarmarków i świątecznej magii miasta

Praga zimą nie była moim idealnym wyborem. Drzewa były pozbawione liści i brakowało tej miękkiej, baśniowej atmosfery, jaką miasta często mają w cieplejszych sezonach.

Kuchnia czeska i kultura piwa

Czesi często przyjeżdżają do Polski po bardziej rozbudowane doznania kulinarne, natomiast w ich kulturze piwo ma szczególne znaczenie – jest traktowane jako ważny element tradycji i narodowej tożsamości.

Podsumowanie

Te 24 godziny w Pradze były fantastyczną odskoczną od górskiego wyjazdu.

Po ciszy Karkonosze miasto było zmianą rytmu – miejscem spacerów, kawy i obserwowania świata bez pośpiechu.

I choć była to krótka wizyta, wiem, że Praga zostaje w pamięci na długo.

Anrika i szafa gra

Są takie decyzje, które dojrzewają w ciszy.
A potem przychodzi moment – kliknięcie “rezerwuj” – i już wiesz, że to się wydarzy.

Mój pierwszy wyjazd solo prowadził do Karpacz i w Karkonosze.

Pierwszy raz bez męża.
Pierwszy raz bez naszego RAZEM.

Bo prawda jest taka, że zawsze podróżowałam z Nim. Każde miejsce miało w sobie naszą wspólną historię. Tym razem pojechałam bez niego – choć nie całkiem sama. Część wyjazdu spędziłam z przyjaciółką. Ale to był wyjazd solo w tym najważniejszym znaczeniu – bez mojej drugiej połowy.

I to właśnie to zmieniło wszystko.

Pierwsza niedziela – spacer i drewniany kościółek

Przyjechałam w niedzielę.

Zaczęłam spokojnie – spacer po Karpaczu, pierwsze spojrzenie na góry, powolne oswajanie się z myślą, że jestem tu bez Niego.

Poszłam też na mszę do klimatycznego, drewnianego kościółka.
Cisza, światło wpadające przez okna, zapach starego drewna. 
Było w tym coś kojącego. Coś, co ustawiło mnie wewnętrznie na ten tydzień.

Potok, wodospad i alpaki

Kolejnego dnia pozwoliłam sobie na lekkość.

Spacer wzdłuż potoku, chwila przy wodospadzie, przysiadanie na kamieniach i patrzenie w dal. Bez planu.

Były też alpaki – miękkie, spokojne, rozczulające. Ten dzień był jak wdech przed prawdziwą przygodą.

Samotnia – z przyjaciółką, ale bez męża

Na szlak do Schronisko Samotnia ruszyłam z przyjaciółką – to z nią przyjechałam do Karpacza.

I choć nie byłam fizycznie sama, to jednak czułam brak tej jednej osoby. Bo zawsze to z mężem zdobywałam kolejne miejsca.

Widok na Mały Staw był zachwycający. Schronisko przyklejone do zbocza wyglądało jak z pocztówki. Śmiałyśmy się, rozmawiałyśmy, robiłyśmy zdjęcia.

Ale w środku miałam myśl: „On powinien tu być”.

Praga – środa w innym świecie

W środę ruszyłam do Praga.

Z górskiej ciszy wpadłam w miejski rytm. Spacerowałam bez pośpiechu, podziwiałam architekturę, chłonęłam atmosferę.

To było piękne doświadczenie – radzić sobie samej w obcym mieście. Decydować. Wybierać. I wiedzieć, że potrafię.

Świątynia Wang – kościół szczęśliwych małżeństw

Czwartek przyniósł jedno z najbardziej poruszających miejsc tego wyjazdu – Świątynia Wang.

Drewniana, surowa, przeniesiona z Norwegii, stojąca dumnie wśród gór. Ale dla mnie to było coś więcej niż zabytek.

To kościół, o którym mówi się, że przynosi szczęście małżeństwom.

Stałam tam w ciszy i czułam ogromne wzruszenie. Myślałam o nas. O naszej wspólnej drodze. O wszystkich podróżach, które już przeżyliśmy i tych, które jeszcze przed nami.

I wtedy pojawiła się we mnie pewność:
Wrócę tu z mężem. Na mszę. Razem.

Bo są miejsca, do których trzeba przyjechać wspólnie.

Lemurka Tosia

Tego samego dnia odwiedziłam Café Lemur.

Karmienie lemurów było fascynujące. Patrzenie im w oczy – niemal hipnotyzujące.

Jedna z lemurek miała na imię Tosia. Dokładnie jak nasza kotka.

I była równie wybredna.

Z tym samym spokojem analizowała jedzenie, z tą samą miną decydowała, czy coś jej odpowiada. Uśmiechałam się sama do siebie – chyba to imię naprawdę zobowiązuje.

Ale znów – brakowało mi spojrzenia męża obok. Tego wspólnego śmiechu.

Fińska wioska Kalavela i koncert

Kolejnego dnia odwiedziłam fińską Wioskę Wikingów Wioska Wikingów Kalavela.

Surowe drewno, nordycki klimat, ogień i przestrzeń. Czuć tam było inspirację północą, Skandynawią, fińską symboliką.

Wieczorem był koncert. Muzyka na żywo, chłodne powietrze, góry wokół.

Stałam tam i myślałam: jak bardzo chcę kiedyś stać tu z Nim.

Śnieżka – gondolą na szczyt

Na Śnieżka wjechałam gondolą od strony czeskiej.

Patrzenie na krajobraz z góry, powolne unoszenie się nad zboczem – to było doświadczenie inne niż klasyczne podejście. Lżejsze fizycznie, ale równie symboliczne.

Na szczycie wiał wiatr. Widoki były ogromne.

I znów – poczułam, że tylko połowa mnie patrzy na to piękno.

Ostatnia niedziela – powrót

Szybki spacer po Karpaczu, pamiątki i droga powrotna.

Wracałam silniejsza. Odważniejsza. Ale też z ogromną tęsknotą.

Pierwszy i ostatni wyjazd solo

Ten wyjazd był potrzebny.

Ale wiem jedno – to była moja pierwsza i ostatnia taka podróż.

Bo najpełniej podróżuję wtedy, kiedy jestem z mężem.

We dwoje jesteśmy pełnią.
Jednością.
Spokojem i przygodą jednocześnie.

I jeszcze jedno…

Karpacz to świetna baza wypadowa. Blisko stąd do Czech, do Niemiec, do malowniczej Szwajcaria Saksońska. Można łączyć kraje, kultury i krajobrazy w jeden wyjazd.

Dlatego wiem, że wrócimy tu jeszcze.

Latem.
Albo jesienią.

Tym razem razem. 💛

Anrika i szafa gra

Są takie podróże, które nie dzieją się przypadkiem. Malta była właśnie taka – wyspa, która stała się tłem dla naszej wspólnej celebracji. Dziesięć lat miłości zasługiwało na coś wyjątkowego, a my postanowiliśmy opowiedzieć tę dekadę uczuć językiem, który znamy najlepiej – modą, zdjęciami i historiami utkanymi z emocji.

Powstało 10 miłosno–modowych opowieści, każda inna, każda spleciona z miejscem, chwilą i tym, co w nas. Sesje fotograficzne były jak rozdziały albumu – jedne lekkie i pastelowe, inne dramatyczne i nasycone kolorem, wszystkie jednak utkane z naszej wspólnej drogi…

Malta nas zaskoczyła – jej błękitne zatoki, wąskie uliczki, złote światło, które miękko otulało kadry… Wszystko układało się w scenografię idealną. Byliśmy sobą, a jednocześnie bohaterami własnej bajki – tej, którą piszemy od dekady.

Każda stylizacja niosła ze sobą symbol – biel była dla nas czystością początku, czerń siłą i tajemnicą, a drobne dodatki przywoływały wspomnienia wspólnych podróży i chwil. Moda stała się językiem opowieści o miłości, a miłość – najpiękniejszym tłem dla mody.

Malta była naszym świętem. Miejscem, gdzie spojrzeliśmy na siebie świeżym spojrzeniem, jakby to był pierwszy dzień, a jednocześnie jakbyśmy znali każdy gest od zawsze.

To był czas wdzięczności – za przeszłość, która nas ukształtowała, teraźniejszość, którą celebrujemy, i przyszłość, którą chcemy pisać razem.

10 historii. 10 stylizacji. 10 lat miłości.
A to dopiero początek następnych rozdziałów…

Chcesz zobaczyć więcej z naszej maltańskiej podróży? Zapraszamy do obejrzenia 5 vlogów prosto z Malty – wszystkie dostępne na naszym kanale YouTube.

Czy byliście już na Malcie?
Anrika i szafa gra