Jesień ma w sobie coś z miłości — odrobinę tajemnicy, ciepło bliskości i piękno ukryte w najdrobniejszych detalach. W naszej kolejnej sesji na Anrika i szafa gra moda spotyka się z uczuciami, jesiennymi kolorami i naturą, tworząc nieoczywistą opowieść o stylu, bliskości i wspólnych chwilach.
Skórzane kurtki, romantyczne koronki, wzorzyste dodatki i okulary w stylu retro nadają naszym stylizacjom charakteru, a naturalny akcent w postaci selera naciowego wprowadza do kadrów świeżość i zaskakujący kontrast. To właśnie takie nieoczywiste detale sprawiają, że moda staje się czymś więcej niż ubraniem — staje się historią opowiedzianą obrazem.
Seler naciowy, kojarzony z naturą, świeżością i odradzającą się energią, staje się ciekawym motywem tej sesji. Jego soczysta zieleń kontrastuje z jesiennymi barwami i modowymi fakturami, przypominając, że piękno często kryje się w prostocie, a inspiracje można odnaleźć tam, gdzie najmniej się ich spodziewamy. W tej opowieści natura spotyka się z modą, a codzienny detal nabiera artystycznego znaczenia.
Pokazujemy również, jak tworzyć jesienne stylizacje dla par, łączyć skórzane elementy z delikatnymi tkaninami i zestawiać klasykę z dodatkami retro. Moda dla niej i dla niego nie musi być identyczna — wystarczy wspólny klimat, podobna paleta kolorów i indywidualny charakter, aby stworzyć harmonijną całość.
Ta sesja to opowieść o miłości, modzie i dostrzeganiu piękna w szczegółach. O emocjach, które nie potrzebują wielkich słów, i stylu, który pozwala wyrażać siebie. Bo czasem to właśnie najprostsze elementy tworzą najbardziej niezwykłe historie.
Zapraszamy do naszego jesiennego świata, w którym moda łączy się z naturą, romantyzmem i odrobiną nieoczywistej zabawy.
Anrika i szafa gra — moda, miłość i natura w jesiennym wydaniu.
W najnowszej sesji na Anrika i szafa gra łączymy jesienne trendy, stylizacje dla par i symbolikę jabłka, tworząc opowieść o bliskości, namiętności i modzie z charakterem.
Czekoladowy brąz, skórzane kurtki, błękitne akcenty i soczysta czerwień jabłek tworzą stylizacje inspirowane klimatem jesieni 2026. Pokazujemy, jak łączyć trendy, bawić się fakturami i kolorami oraz tworzyć zestawy dla niej i dla niego, które idealnie ze sobą współgrają, a jednocześnie podkreślają indywidualny styl.
W tej historii jabłko nie jest jedynie jesiennym dodatkiem. Symbolizuje pokusę, namiętność, miłość i tajemnicę, nadając sesji wyjątkowego, nieco zmysłowego charakteru. Bo moda to nie tylko ubrania — to również emocje, gesty i historie, które opowiadamy bez słów.
Zapraszamy do świata jesiennych inspiracji, modowych eksperymentów i miłości uchwyconej w obiektywie. Odkryjcie z nami trendy sezonu, stylizacje dla dwojga i przekonajcie się, że czasem jedno jabłko wystarczy, by opowiedzieć całą historię.
Anrika i szafa gra — moda, miłość i styl w jesiennym wydaniu.
Październik 2026 roku zapisze się w historii mody jako czas kolejnych zaskakujących rozstań, nowych nazwisk i przetasowań na szczytach luksusowych marek. Saint Laurent, Alexander McQueen i Calvin Klein żegnają swoich dyrektorów kreatywnych. Emporio Armani otwiera nowy rozdział pod kierownictwem Daria Vitale. Czy jesteśmy świadkami kolejnej wielkiej zmiany pokoleniowej w modzie?
Świat wielkiej mody nigdy nie stoi w miejscu. Choć luksusowe domy mody budują swoją tożsamość na historii, tradycji i rozpoznawalnych kodach estetycznych, ich przyszłość zależy często od jednej decyzji – kto stanie za sterami kreatywnymi marki.
Dyrektor kreatywny to dziś znacznie więcej niż projektant kolekcji. To osoba, która interpretuje archiwum, wyznacza kierunek wizualny, tworzy atmosferę pokazów i decyduje, jak marka będzie opowiadać swoją historię kolejnemu pokoleniu klientów. Musi rozumieć przeszłość, ale jednocześnie odpowiadać na potrzeby współczesności. A to zadanie nie należy do łatwych.
Ostatnie miesiące pokazały, jak dynamiczna stała się ta część branży. Zmiany w domach mody nie są już pojedynczymi wydarzeniami, lecz elementem szerszego przetasowania, w którym spotykają się kreatywność, strategia biznesowa i potrzeba odświeżenia wizerunku.
Saint Laurent bez Anthony’ego Vaccarella. Koniec ważnej dekady
Jedną z najgłośniejszych wiadomości października było ogłoszenie odejścia Anthony’ego Vaccarella z domu mody Saint Laurent. Belgijski projektant kierował kreatywną stroną marki od 2016 roku, a jego odejście zostało oficjalnie potwierdzone przez grupę Kering 9 października 2026 roku.
Vaccarello przez dekadę budował charakterystyczny język Saint Laurent: zmysłowy, zdecydowany, momentami mroczny, a jednocześnie niezwykle elegancki. Jego projekty często opierały się na mocnych ramionach, wyrazistych sylwetkach, skórze, krótkich formach i wieczorowej nonszalancji.
Projektant potrafił rozwijać estetykę domu, nie odcinając się od jego historii. W jego Saint Laurent było miejsce zarówno dla ducha Yves’a Saint Laurenta, jak i dla współczesnej kobiety, która nie potrzebuje przesadnych ozdobników, by przyciągać uwagę.
Odejście Vaccarella zamyka ważny rozdział w historii marki. Kering zapowiedział, że nazwisko następcy zostanie ogłoszone w późniejszym terminie. Na dzień przygotowania tego artykułu nowy dyrektor kreatywny nie został oficjalnie przedstawiony.
Alexander McQueen. Seán McGirr odchodzi po trzech latach
Kolejna ważna informacja dotyczy domu mody Alexander McQueen. 15 października 2026 roku marka ogłosiła odejście Seána McGirr, który objął stanowisko dyrektora kreatywnego w 2023 roku.
McGirr przejął niezwykle wymagające dziedzictwo. Alexander McQueen to nazwisko kojarzone z teatralnością, prowokacją, emocjami i mistrzowskim krawiectwem. Założyciel marki, Lee Alexander McQueen, pozostawił po sobie jedną z najbardziej wyrazistych estetyk w historii brytyjskiej mody.
McGirr próbował połączyć archiwalny charakter domu z własnym spojrzeniem na współczesną kulturę. W jego pracy pojawiały się inspiracje brytyjską tożsamością, młodą kulturą i surowym pięknem. Pod jego kierownictwem marka ponownie zwróciła uwagę na Londyn i jego twórczą energię.
Odejście projektanta oznacza kolejne poszukiwanie nowego języka dla domu, który od początku istnienia nie bał się trudnych tematów i mocnych emocji. Kering zapowiedział, że nowa osoba odpowiedzialna za kreatywny kierunek marki zostanie przedstawiona w późniejszym terminie.
Calvin Klein żegna Veronicę Leoni
Październik przyniósł również zmianę w Calvin Klein Collection. 15 października 2026 roku ogłoszono odejście Veroniki Leoni, która objęła funkcję dyrektorki kreatywnej w 2024 roku.
Jej zadaniem było przywrócenie kolekcji Calvin Klein do kalendarza pokazów w Nowym Jorku i ponowne zwrócenie uwagi na modową tożsamość marki. Leoni interpretowała charakterystyczny minimalizm domu przez precyzyjne krawiectwo, prostotę form i bardziej współczesne spojrzenie na kobiecość.
Calvin Klein od lat pozostaje jednym z najważniejszych symboli amerykańskiego minimalizmu. Jego historia to czyste linie, denim, bielizna, oszczędna estetyka i kampanie, które wielokrotnie wyznaczały kierunek popkultury. Każda zmiana na stanowisku kreatywnym rodzi więc pytanie, jak zachować rozpoznawalne DNA marki, jednocześnie nadając mu nową energię.
Odejście Leoni pokazuje, że nawet stosunkowo krótki okres pracy w wielkim domu mody może stać się ważnym etapem w jego historii.
Dario Vitale i nowy rozdział w świecie Armani
Wśród zmian pojawiło się również nazwisko, które zasługuje na szczególną uwagę. We wrześniu 2026 roku Dario Vitale został ogłoszony dyrektorem kreatywnym Emporio Armani. Otrzymał także odpowiedzialność za akcesoria Giorgio Armani.
To istotna decyzja dla włoskiego domu mody, szczególnie po śmierci jego założyciela, Giorgia Armaniego, w 2025 roku. Przez dekady projektant stworzył nie tylko markę, ale cały język elegancji – oparty na miękkim krawiectwie, subtelności, komforcie i powściągliwym luksusie.
Vitale nie jest przypadkowym nazwiskiem. Wcześniej przez wiele lat pracował w Miu Miu, a następnie objął stanowisko dyrektora kreatywnego Versace. Jego doświadczenie łączy więc znajomość włoskiego dziedzictwa z bardziej ekspresyjnym podejściem do mody.
Jego nominacja jest szczególnie ciekawa, ponieważ po raz pierwszy osoba spoza rodziny i dotychczasowego wewnętrznego kręgu twórców otrzymała taką odpowiedzialność za jedną z linii Armani Group. Debiutancki pokaz Emporio Armani pod jego kierownictwem zapowiedziano na sezon jesień–zima 2027.
To nie tylko zmiana nazwiska. To pytanie o to, jak wielkie włoskie dziedzictwo będzie funkcjonować w świecie, w którym jego twórca nie może już osobiście nadzorować każdej kolekcji.
Glenn Martens i Diesel – kolejna zmiana w modzie współczesnej
Warto wspomnieć również o Glennie Martensie, który zakończył współpracę z Diesel we wrześniu 2026 roku.
Projektant kierował marką od 2020 roku i nadał jej nową energię. Denim, który od zawsze był podstawą DNA Diesla, w jego interpretacji stał się materiałem do eksperymentów z proporcjami, konstrukcją i fakturą. Martens łączył modę uliczną z awangardą, a pokazy marki często przypominały widowiska artystyczne.
Jego odejście zamyka okres, w którym Diesel ponownie stał się ważnym uczestnikiem rozmowy o współczesnej modzie. To przykład tego, jak projektant może na nowo zinterpretować markę o silnej, dobrze rozpoznawalnej tożsamości.
Louis Vuitton i nowy wymiar kreatywnego przywództwa
Zmiany w branży nie dotyczą wyłącznie stanowisk dyrektorów odpowiedzialnych bezpośrednio za kolekcje. 29 października Vogue Business poinformował o nominacji Hectora Muelasa na nowo utworzone stanowisko Chief Brand Creative Officer w Louis Vuitton. Funkcję objął 1 listopada 2026 roku.
Jego zadaniem ma być prowadzenie kreatywnej narracji marki i koordynacja jej komunikacji w różnych obszarach. To stanowisko związane z wizerunkiem, kampaniami i opowieścią o marce, a nie tradycyjna funkcja dyrektora kreatywnego kolekcji odzieżowych.
Ta nominacja pokazuje, jak bardzo zmienił się współczesny luksus. Dziś dom mody musi zarządzać nie tylko projektowaniem ubrań i dodatków, ale również całym światem doświadczeń, obrazów, komunikacji i kultury, który otacza markę.
Dlaczego wielkie domy mody tak często zmieniają dyrektorów kreatywnych?
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu wielkie domy mody potrafiły być związane z jednym projektantem przez całe dekady. Karl Lagerfeld w Chanel, Giorgio Armani w swoim własnym domu czy Miuccia Prada w Pradzie stworzyli niezwykle silne, rozpoznawalne światy.
Dziś sytuacja wygląda inaczej. Projektanci są częściej przenoszeni między markami, a ich nazwiska stają się elementem strategii całych grup luksusowych. Zmiana dyrektora kreatywnego może oznaczać próbę odświeżenia wizerunku, odpowiedź na wyniki finansowe, poszukiwanie nowego klienta lub chęć ponownego zainteresowania mediów daną marką.
Nie bez znaczenia jest także tempo współczesnej mody. Media społecznościowe, globalny rynek i nieustanna potrzeba nowości sprawiają, że od projektantów oczekuje się nie tylko pięknych kolekcji, lecz także rozpoznawalnego przekazu i umiejętności tworzenia wydarzeń, o których mówi cały świat.
Jednocześnie częste zmiany niosą ze sobą ryzyko. Zbyt szybkie odchodzenie od estetyki domu może osłabić jego tożsamość. Z drugiej strony zbyt wierne powtarzanie archiwalnych kodów może sprawić, że marka przestanie być interesująca dla nowych odbiorców.
Czy moda potrzebuje dziś nowych wizjonerów?
Wielkie domy mody stoją przed trudnym zadaniem. Muszą pozostać wierne własnej historii, ale nie mogą stać się jej muzeum. Potrzebują projektantów, którzy potrafią spojrzeć na archiwa z szacunkiem, ale bez lęku przed reinterpretacją.
Najciekawsze w tych zmianach jest właśnie napięcie między przeszłością a przyszłością. Saint Laurent bez Vaccarella, Alexander McQueen bez McGirr czy Armani z nowym pokoleniem twórców – każda z tych sytuacji przypomina, że moda jest nieustannym dialogiem między tym, co już znamy, a tym, co dopiero powstanie.
Nie każdy nowy dyrektor kreatywny musi być kolejnym wielkim nazwiskiem na miarę Yves’a Saint Laurenta, Alexandra McQueena czy Karla Lagerfelda. Czasami ważniejsza od rewolucji jest umiejętność uważnego słuchania historii marki i nadania jej współczesnego znaczenia.
Nowe nazwiska, nowe emocje, ta sama potrzeba piękna
Październikowe zmiany pokazują, że luksusowa moda znajduje się w kolejnym momencie przejściowym. Jedne marki żegnają projektantów, którzy przez lata budowali ich wizerunek, inne powierzają swoje dziedzictwo nowym osobowościom. W tle pozostają wielkie grupy modowe, zmieniające się oczekiwania klientów i rynek, który coraz trudniej zaskoczyć.
Dla miłośników mody to czas szczególnie interesujący. Każda zmiana oznacza możliwość zobaczenia dobrze znanej marki w nowym świetle. Ale też przypomnienie, że za pięknymi kolekcjami stoją ludzie, ich wyobraźnia, wrażliwość i odwaga.
Bo dom mody to nie tylko logo na metce. To historia, emocje i estetyka, które muszą być opowiadane na nowo – sezon po sezonie.
A teraz pozostaje najciekawsze pytanie: czy nowi twórcy będą potrafili stworzyć własne modowe epoki, tak jak zrobili to najwięksi projektanci XX wieku?
Artykuł opracowany na podstawie oficjalnych komunikatów domów mody i grupy Kering oraz publikacji branżowych.
Są ludzie, którzy tworzą modę. Są też tacy, którzy potrafią zmienić sposób, w jaki świat na nią patrzy. Alberto Masotti należał do tej drugiej kategorii.
La Perla, koronki, jedwabie, gorsety, perfekcyjne wykończenia i kobiecość rozumiana jako połączenie zmysłowości z elegancją. Przez lata włoska marka stała się synonimem luksusowej bielizny, a jednym z ludzi, którzy wynieśli ją na międzynarodowe salony, był właśnie Alberto Masotti.
Nie był projektantem, który szukał rozgłosu na wybiegach. Był wizjonerem, przedsiębiorcą i człowiekiem, który rozumiał, że prawdziwy luksus zaczyna się tam, gdzie kończy się masowość. Wiedział, że nawet najbardziej intymna część garderoby może być dziełem sztuki.
23 października 2026 roku świat włoskiej mody pożegnał Alberto Masottiego. Miał 90 lat. Pozostawił po sobie nie tylko historię jednej z najbardziej rozpoznawalnych marek bieliźnianych, ale również opowieść o rzemiośle, rodzinie i pięknie, które nie powinno mieć daty ważności.
Alberto Masotti – kim był?
Alberto Masotti urodził się 13 marca 1936 roku w Bolonii we Włoszech. Był synem Ady Masotti, kobiety, która w 1954 roku założyła markę La Perla.
Choć ukończył studia medyczne, jego zawodowa droga potoczyła się zupełnie inaczej. Zamiast kariery w medycynie wybrał rodzinny biznes, któremu poświęcił znaczną część swojego życia.
Początkowo zajmował się marketingiem i rozwojem przedsiębiorstwa. Z czasem przejął coraz większą odpowiedzialność za jego kierunek. W latach 1981–2007 pełnił funkcję prezesa La Perla, a jego działalność pomogła przekształcić rodzinny warsztat specjalizujący się w gorseciarstwie w międzynarodową markę luksusowej bielizny.
W 1995 roku otrzymał tytuł Cavaliere del Lavoro, przyznawany we Włoszech za szczególne zasługi dla gospodarki i przedsiębiorczości.
Masotti nie stworzył La Perla sam. Jego historia jest nierozerwalnie związana z talentem i odwagą matki. On jednak potrafił nadać jej dziełu światowy wymiar.
Ada Masotti – kobieta, od której wszystko się zaczęło
Nie można opowiadać historii Alberto bez poznania historii Ady.
Ada Masotti była kobietą, która doskonale rozumiała kobiece ciało, konstrukcję bielizny i znaczenie precyzyjnego wykonania. Swoją zawodową drogę rozpoczęła bardzo wcześnie. Uczyła się rzemiosła gorseciarskiego w Bolonii, a jej umiejętności krojenia materiałów przyniosły jej przydomek „Złote Nożyczki”.
Po wojnie postanowiła pracować na własny rachunek. W 1954 roku narodziła się La Perla – marka, której nazwa miała przywoływać skojarzenia z czymś cennym, wyjątkowym i pięknym.
Początkowo był to niewielki warsztat gorseciarski. Liczyły się umiejętności, ręczna praca i znajomość materiałów. Każdy element garderoby powstawał z myślą o kobiecie, która miała go nosić.
Alberto od początku był częścią tej rodzinnej historii. To właśnie on zaproponował nazwę La Perla, a później odegrał kluczową rolę w rozwoju firmy.
Matka dała marce talent i fundamenty rzemieślnicze. Syn pomógł jej zdobyć świat.
La Perla – kiedy bielizna stała się dziełem sztuki
Dzisiaj luksusowa bielizna jest czymś oczywistym. Możemy znaleźć ją w kampaniach największych domów mody, na wybiegach i w sesjach najbardziej prestiżowych magazynów.
Nie zawsze jednak tak było.
Przez długi czas bielizna pozostawała przede wszystkim praktyczną częścią garderoby. Miała spełniać określoną funkcję, a jej estetyka często schodziła na drugi plan.
La Perla pomogła zmienić to spojrzenie.
Marka zaczęła traktować bieliznę jako pełnoprawny element modowego świata. Koronki, hafty, jedwabie, satyna i misternie skonstruowane gorsety przestały być wyłącznie dodatkiem ukrytym pod ubraniem.
Stały się symbolem kobiecego luksusu.
W La Perla liczył się każdy szczegół: sposób układania się koronki, miękkość jedwabiu, precyzja szwów i konstrukcja, która miała podkreślać sylwetkę, a nie ją ograniczać.
To właśnie połączenie włoskiego rzemiosła z nowoczesnym podejściem do kobiecości stało się znakiem rozpoznawczym marki.
Masotti rozumiał, że luksus nie musi być krzykliwy. Czasami wystarczy delikatna koronka, piękny materiał i perfekcyjne wykończenie.
Kobiecość, która nie potrzebowała kompromisów
La Perla budowała swój świat wokół kobiety. Nie chodziło wyłącznie o atrakcyjność czy zmysłowość, ale również o komfort, pewność siebie i przyjemność noszenia pięknych rzeczy.
Bielizna miała być czymś więcej niż elementem garderoby przeznaczonym dla czyjegoś spojrzenia. Miała sprawiać, że kobieta czuje się wyjątkowo sama ze sobą.
To podejście sprawiło, że La Perla stała się rozpoznawalna na całym świecie.
W jej estetyce spotykały się romantyzm, włoska elegancja, wyrafinowanie i odrobina teatralności. Marka pokazywała, że nawet najbardziej delikatny element garderoby może mieć silną osobowość.
Nie potrzebowała wielkich logo ani nachalnej reklamy luksusu. Jej językiem były materiały, konstrukcja i detale.
La Perla na światowych salonach
Pod kierownictwem Alberto Masottiego marka rozwijała swoją międzynarodową pozycję. Z rodzinnego przedsiębiorstwa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk w świecie luksusowej bielizny.
La Perla zaczęła być obecna w świecie wielkiej mody, współpracując z fotografami, modelkami i twórcami odpowiedzialnymi za wizualny język luksusu.
Jej projekty pokazywały, że bielizna może funkcjonować na równi z sukniami wieczorowymi, haute couture i modą wybiegową.
Jednym z ważnych momentów była również obecność marki na pokazach mody. Kolekcja La Perla na sezon wiosna–lato 2003 w Mediolanie, prezentowana w świecie wielkiej mody, przypominała, że bielizna może być pełnoprawnym bohaterem modowego spektaklu.
Masotti konsekwentnie rozwijał wizję marki, w której tradycja nie oznaczała zatrzymania się w przeszłości.
Fashion Research Italy – kiedy przeszłość staje się inspiracją przyszłości
Po zakończeniu swojej działalności w La Perla Alberto Masotti nie odszedł od świata mody.
W 2015 roku założył w Bolonii Fashion Research Italy – fundację non profit, której celem stało się wspieranie włoskiego przemysłu modowego, badań, edukacji i ochrony dziedzictwa tekstylnego.
To niezwykle ważny rozdział jego historii.
Masotti rozumiał, że moda nie składa się wyłącznie z nowych kolekcji i sezonowych trendów. Jej prawdziwa wartość tkwi również w archiwach, dawnych projektach, rysunkach, technikach i wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
Fundacja zgromadziła między innymi imponujące archiwum obejmujące około 30 tysięcy rysunków i 5 tysięcy publikacji związanych z projektowaniem tekstyliów.
Dla Masottiego nie była to jedynie kolekcja starych dokumentów. Była to pamięć włoskiej kreatywności.
Uważał, że przeszłość nie powinna być zamknięta w archiwalnych szufladach. Może stać się początkiem zupełnie nowych pomysłów.
AM.AI – jedwab, archiwum i sztuczna inteligencja
Jednym z ciekawszych projektów, z którymi Alberto Masotti związał się w ostatnim okresie życia, była marka AM.AI.
To właśnie tutaj jego fascynacja dawnym rzemiosłem spotkała się z nowoczesną technologią.
Projekt koncentrował się na jedwabnych apaszkach, których wzory powstawały przy wykorzystaniu archiwalnych rysunków tekstylnych i narzędzi sztucznej inteligencji.
Punktem wyjścia były historyczne projekty, tworzone przez artystów i grafików tekstylnych od lat 60. XX wieku. Sztuczna inteligencja pomagała łączyć i przetwarzać dawne motywy, tworząc nowe propozycje wzorów.
Jednak ostateczny głos należał do człowieka. Projektanci i graficy wybierali, poprawiali i dopracowywali wygenerowane kompozycje.
To piękna metafora całej filozofii Masottiego.
Nowoczesność tak, ale bez zapominania o przeszłości. Technologia tak, ale nie kosztem ludzkiej wrażliwości i rzemiosła.
Nawet w świecie sztucznej inteligencji widział miejsce dla tradycji, piękna i ludzkiej ręki.
Styl La Perla – po czym go rozpoznać?
Gdyby stworzyć modowy alfabet La Perla, znalazłyby się w nim przede wszystkim:
delikatne koronki,
jedwab i satyna,
misternie wykonane hafty,
gorsety i konstrukcje bieliźniane,
subtelna transparentność,
elegancka czerń,
odcienie szampana i pudrowego różu,
wyrafinowane wykończenia,
romantyczne detale,
kobiece sylwetki,
włoskie rzemiosło,
luksus bez ostentacji.
To estetyka, która nie potrzebuje przesady.
Jej siła tkwi w szczegółach. W materiale, który pięknie układa się na ciele. W koronce, która wygląda jak małe dzieło sztuki. W konstrukcji, której nie widać na pierwszy rzut oka, ale bez której całość nie byłaby taka sama.
La Perla przypominała, że prawdziwy luksus nie zawsze musi być widoczny dla wszystkich.
Alberto Masotti – człowiek, który rozumiał wartość dziedzictwa
Współczesny świat mody nieustannie mówi o nowościach. Nowe kolekcje, nowe nazwiska, nowe trendy i kolejne sezony, które szybko zastępują poprzednie.
Alberto Masotti patrzył na modę szerzej.
Wiedział, że bez historii nie ma prawdziwej przyszłości. Że marka to nie tylko logo, ale również ludzie, którzy ją tworzą. Że piękny produkt nie powstaje wyłącznie dzięki pomysłowi, lecz także dzięki umiejętnościom, cierpliwości i pracy rąk.
Jego historia pokazuje również, jak wielkie znaczenie ma rodzinne dziedzictwo. Gdyby nie Ada Masotti, nie byłoby La Perla. Gdyby nie Alberto, niewielki warsztat z Bolonii mógłby nigdy nie zdobyć takiej międzynarodowej rozpoznawalności.
To opowieść o dwóch pokoleniach, które połączyła miłość do piękna i rzemiosła.
Alberto Masotti odszedł, ale jego perła pozostaje
Alberto Masotti zmarł 23 października 2026 roku w wieku 90 lat. Jego odejście zamknęło ważny rozdział w historii włoskiej przedsiębiorczości modowej.
Pozostawił po sobie markę, która na trwałe zapisała się w historii luksusowej bielizny, fundację chroniącą dziedzictwo włoskiego przemysłu tekstylnego oraz przekonanie, że prawdziwe piękno wymaga czasu.
Nie był projektantem, który chciał znaleźć się na pierwszych stronach magazynów. Był człowiekiem, który pomógł stworzyć świat, w którym koronka mogła być tak samo ważna jak suknia haute couture.
Bo Alberto Masotti nie tylko rozwijał markę bieliźnianą.
Pomógł światu dostrzec, że luksus zaczyna się znacznie bliżej ciała, niż mogłoby się wydawać.
I właśnie dlatego pozostaje ważną postacią historii mody.
Nie jako autor pojedynczej kolekcji czy jednego kultowego projektu, ale jako człowiek, który potrafił zamienić rodzinne rzemiosło w międzynarodowe dziedzictwo.
A prawdziwe dziedzictwo, podobnie jak najpiękniejsza perła, nie traci wartości wraz z upływem czasu.
Alberto Masotti – ikona stylu w kilku słowach
Kim był Alberto Masotti? – włoskim przedsiębiorcą i wieloletnim prezesem luksusowej marki bielizny La Perla.
Kiedy żył? – urodził się 13 marca 1936 roku w Bolonii, zmarł 23 października 2026 roku w wieku 90 lat.
Z czego był znany? – z przekształcenia rodzinnego przedsiębiorstwa La Perla w międzynarodową markę luksusowej bielizny.
Kim była jego matka? – Ada Masotti, założycielka La Perla, utalentowana rzemieślniczka i twórczyni marki.
W jakich latach kierował La Perla? – był prezesem firmy w latach 1981–2007.
Co zrobił po odejściu z La Perla? – w 2015 roku założył fundację Fashion Research Italy, zajmującą się między innymi ochroną archiwów i rozwojem włoskiego przemysłu modowego.
Czym był projekt AM.AI? – inicjatywą łączącą archiwalne wzory tekstylne, sztuczną inteligencję i ludzką kreatywność w projektowaniu jedwabnych apaszek.
Dlaczego zapisał się w historii mody? – ponieważ pomógł wynieść luksusową bieliznę na poziom międzynarodowego świata mody, a jednocześnie wspierał ochronę włoskiego rzemiosła i dziedzictwa tekstylnego.
O jakości, krawiectwie, garderobie na lata i modzie, która nie kończyła się po jednym sezonie.
Czy pamiętacie jeszcze ubrania, które przechodziły z pokolenia na pokolenie? Płaszcze po mamie, jedwabne apaszki babci, wełniane swetry, które mimo upływu lat wciąż wyglądały doskonale, czy sukienki, których nie trzeba było wymieniać po kilku praniach? Miały w sobie coś, czego coraz trudniej szukać we współczesnych sklepach. Miały duszę.
Dziś moda pędzi. Zmienia się szybciej niż pogoda w październiku, a nowe kolekcje pojawiają się tak często, że czasami trudno zapamiętać, co właściwie było modne miesiąc temu. Kupujemy, nosimy kilka razy, odkładamy na dno szafy i za chwilę szukamy kolejnej rzeczy. Czy naprawdę tego chcemy? A może gdzieś po drodze zgubiliśmy przyjemność posiadania ubrań, które zostają z nami na dłużej?
Kiedy ubranie było inwestycją, a nie chwilową zachcianką
Kiedyś zakup płaszcza, sukienki czy dobrego garnituru był przemyślaną decyzją. Liczył się materiał, sposób uszycia, wykończenie i to, jak dana rzecz będzie wyglądała za kilka lat. Nie chodziło wyłącznie o metkę czy cenę. Chodziło o jakość.
Dobre krawiectwo miało swoje zasady. Szwy były staranne, podszewki nieprzypadkowe, guziki solidne, a materiał dobierano tak, by ubranie dobrze układało się na sylwetce. Istniały poprawki krawieckie, przerabianie, cerowanie i troska o garderobę. Ubrania nie były jednorazowym produktem, ale częścią codzienności.
Dziś coraz częściej zastępujemy jakość ilością. Kuszą nas promocje, nowości i modne hasła, które przekonują, że bez kolejnej rzeczy nasza szafa nie będzie kompletna. Tylko że szafa pełna ubrań wcale nie oznacza szafy pełnej stylu.
Ubrania z historią mają w sobie coś wyjątkowego
Jest coś niezwykle pięknego w marynarce, która należała kiedyś do ojca, w płaszczu znalezionym w szafie babci czy torebce vintage, która pamięta zupełnie inną epokę. Takie rzeczy mają charakter. Nie są idealne, czasami noszą ślady czasu, ale właśnie to czyni je wyjątkowymi.
Moda vintage nie jest wyłącznie sentymentalną podróżą do przeszłości. To również poszukiwanie jakości, oryginalności i własnego języka stylu. Coraz bardziej doceniamy rzeczy, których nie spotkamy na każdym kroku. Chcemy wyglądać inaczej, a nie jak kolejna kopia stylizacji zobaczonej w mediach społecznościowych.
Może właśnie dlatego tak bardzo fascynują nas dawne ikony stylu. Jane Birkin ze swoim koszykiem, Audrey Hepburn w prostych sukienkach, Jackie Kennedy w perfekcyjnie skrojonych kostiumach czy Carolyn Bessette-Kennedy w minimalistycznych zestawach. Ich ubrania nie krzyczały. Nie potrzebowały wielkich napisów ani widocznych logo. Miały proporcje, klasę i charakter.
Krawiec zamiast kolejnego koszyka zakupowego?
Przyznajmy: coraz rzadziej korzystamy z usług krawieckich. Łatwiej kupić nową sukienkę niż dopasować tę, którą już mamy. Łatwiej wyrzucić płaszcz, niż wymienić podszewkę. A przecież dobrze skrojone ubranie potrafi zmienić całą sylwetkę.
Warto przypomnieć sobie, że elegancja zaczyna się nie od ceny, ale od dopasowania. Nawet najdroższa marynarka nie będzie wyglądać dobrze, jeśli źle leży. Z kolei prosta, starannie uszyta koszula może stać się podstawą garderoby na wiele lat.
Może nadszedł czas, aby znów zaprzyjaźnić się z krawcem? Zamiast kupować pięć przypadkowych rzeczy, zainwestować w jedną, która naprawdę będzie nam służyć.
Czy naprawdę potrzebujemy tylu ubrań?
Mam wrażenie, że współczesna moda trochę nas zmęczyła. Ciągłe trendy, sezonowe hity, mikrotrendy i presja, by nieustannie wyglądać inaczej. Jeszcze niedawno zachwycaliśmy się jednym fasonem, dziś algorytmy podpowiadają nam kolejny.
A przecież styl nie powinien być wyścigiem.
Nie musimy co sezon wymieniać całej garderoby. Nie musimy kupować każdej modnej torebki, butów czy płaszcza. Nie musimy mieć szafy, która wygląda jak magazyn sklepu internetowego. Warto mieć za to kilka rzeczy, które naprawdę lubimy, dobrze na nas leżą i do których wracamy z przyjemnością.
Dobre dżinsy, klasyczny płaszcz, biała koszula, wełniany sweter, skórzana torebka, porządne buty. To nie są nudne elementy garderoby. To jej fundamenty. Można je zmieniać dodatkami, łączyć na wiele sposobów i nosić przez lata.
Tęsknota za modą, która miała charakter
Nie idealizuję przeszłości. Dawna moda również miała swoje ograniczenia, a dostęp do dobrych ubrań nie był dla wszystkich oczywisty. Nie każde stare ubranie było doskonałej jakości i nie każda dawna garderoba była symbolem dobrego stylu.
Ale tęsknię za podejściem, w którym ubranie miało wartość. Za czasami, kiedy dobry płaszcz był powodem do dumy, a sukienka mogła towarzyszyć kobiecie przez wiele ważnych momentów życia. Za krawiectwem, które rozumiało proporcje, za tkaninami, które pięknie się starzały, i za modą, która nie próbowała za wszelką cenę przekonać nas, że wciąż jesteśmy niemodne.
Może dlatego coraz częściej zaglądamy do szaf naszych mam i babć. Szukamy tam nie tylko ubrań, ale również czegoś, czego współczesny świat mody nie potrafi nam łatwo sprzedać – autentyczności.
Bo przecież styl nie polega na tym, żeby mieć najnowszą rzecz z najnowszej kolekcji. Polega na tym, żeby wiedzieć, co do nas pasuje, co lubimy i w czym czujemy się sobą.
I może właśnie tego najbardziej brakuje nam dzisiaj: nie kolejnej kolekcji, ale ubrań, które mają duszę. Takich, które nie tracą znaczenia, kiedy kończy się sezon. Takich, które zostają z nami na lata.
15 października moda, sztuka i muzyka spotkały się w wyjątkowej przestrzeni Studio 8, mieszczącej się w zabytkowej kamienicy na warszawskiej Starówce. Tego wieczoru miałyśmy okazję uczestniczyć w wydarzeniu poświęconym kolekcji SS27 projektantki Cathy Silvia Voget. Było to spotkanie, które pokazało nam modę z nieco innej strony — jako formę artystycznej ekspresji, osobistej opowieści i twórczego eksperymentu.
Studio 8 – wyjątkowa przestrzeń na mapie Warszawy
Już samo miejsce zrobiło na nas ogromne wrażenie. Studio 8, położone w samym sercu warszawskiej Starówki, ma w sobie niezwykły klimat. Zabytkowa kamienica, wyjątkowa atmosfera i przestrzeń sprzyjająca spotkaniom ze sztuką stworzyły piękne tło dla prezentacji kolekcji.
To jedno z tych miejsc, do których chce się wracać. Już teraz wiemy, że chętnie odwiedzimy Studio 8 ponownie — tym razem z aparatem, podczas naszych modowych sesji zdjęciowych.
Cathy Silvia Voget – moda na styku sztuki i wyobraźni
Cathy Silvia Voget to projektantka, której twórczość wymyka się prostym modowym schematom. Jej podejście do ubioru jest bliskie sztuce i poszukiwaniu własnego języka wizualnego. W jej projektach moda może być nie tylko użytkową formą, ale również przestrzenią eksperymentu, emocji i opowiadania historii.
Właśnie takie podejście mogliśmy poczuć podczas wieczoru poświęconego kolekcji SS27.
Kolekcja SS27 – awangarda, geometria i artystyczna wrażliwość
Kolekcja Cathy Silvia Voget SS27 zrobiła na nas bardzo artystyczne wrażenie. Była awangardowa, nietuzinkowa i zdecydowanie bardziej artystyczna niż komercyjna. Nie oglądaliśmy ubrań, które miały po prostu wpisywać się w codzienne modowe schematy. Zobaczyliśmy projekty, które przede wszystkim pobudzały wyobraźnię i zachęcały do własnej interpretacji.
Wśród kolorów szczególnie zapadły nam w pamięć brąz, biel i czerń. Ta paleta nadawała kolekcji wyrazisty, nieco graficzny charakter. Zwróciliśmy uwagę również na geometryczne skojarzenia i nietypowe formy. Jedna z sylwetek przywiodła nam nawet na myśl kostki czekolady — miała w sobie coś z tej regularnej, przestrzennej kompozycji.
To właśnie takie momenty lubimy w modzie najbardziej: kiedy projekt nie podaje nam jednej gotowej odpowiedzi, ale zostawia miejsce na skojarzenia, emocje i własne odczytanie. Kolekcja SS27 była dla nas spotkaniem z modą, która nie boi się wyjść poza utarte ramy.
Muzyka, smak i detale, które tworzyły atmosferę
Wyjątkowy klimat wydarzenia dopełniła muzyka na żywo w wykonaniu Zofii Justyńskiej. Dźwięki pięknie wpisały się w artystyczny charakter wieczoru i sprawiły, że prezentacja stała się czymś więcej niż samym spotkaniem z modą.
Nie zabrakło również dopracowanych detali kulinarnych. W ramach cateringu pojawiły się piramidy z Ptasiego Mleczka oraz śliwki. Podano także trunki przywiezione z rodzinnych stron projektantki — ze Świętokrzyskiego. Ten osobisty akcent był miłym nawiązaniem do jej korzeni i dodał wydarzeniu wyjątkowo kameralnego charakteru.
Moda, która łączy różne światy
Takie wydarzenia przypominają nam, że moda nie kończy się na ubraniach. Może spotykać się z muzyką, sztuką, fotografią, lokalną tradycją i osobistymi historiami. Wieczór poświęcony kolekcji Cathy Silvia Voget SS27 był właśnie takim spotkaniem — pełnym twórczej energii i inspirujących detali.
Dziękujemy za zaproszenie i możliwość poznania świata Cathy Silvia Voget. Cieszymy się, że mogliśmy zobaczyć tę kolekcję i poczuć jej artystyczny charakter. Z zainteresowaniem będziemy przyglądać się dalszym działaniom projektantki i mamy nadzieję, że to dopiero początek kolejnych wspólnych spotkań oraz projektów.
Są takie dekady, które po prostu nie chcą odejść. Lata 80. właśnie wracają — i robią to z charakterystyczną dla siebie energią. Szerokie ramiona, mocno zaznaczona talia, marynarki, skóra, mokasyny, białe skarpety, metaliczne detale i odrobina kontrolowanego przepychu znów pojawiają się w modzie.
Tym razem jednak nie chodzi o to, żeby przebrać się za bohaterkę serialu z 1986 roku. Współczesna moda bierze z lat 80. przede wszystkim sylwetkę, pewność siebie i odwagę. Resztę upraszcza.
I właśnie dlatego ten powrót jest tak interesujący.
Dlaczego właśnie lata 80. wracają?
Moda lubi wracać do przeszłości, ale nigdy nie robi tego przypadkowo. Kiedy zmienia się atmosfera społeczna, zmienia się również sposób, w jaki chcemy wyglądać.
Lata 80. były dekadą wyrazistości. Ubranie miało być zauważalne. Kobieca sylwetka stawała się bardziej zdecydowana, marynarka dostawała szerokie ramiona, talia była podkreślana paskiem, a dodatki przestawały być jedynie dyskretnym uzupełnieniem stroju.
To był czas power dressingu — ubierania się w sposób, który miał komunikować siłę, niezależność i ambicję.
Dzisiaj wracamy do tej idei, ale w znacznie bardziej współczesnej wersji.
Nie musimy zakładać całego garnituru z ogromnymi poduszkami w ramionach. Wystarczy jedna dobra marynarka, mocniejsza linia ramion albo para mokasynów z białymi skarpetami.
Szerokie ramiona, czyli najbardziej charakterystyczny element dekady
Jeżeli miałabyś wybrać tylko jeden element kojarzący się z modą lat 80., byłaby to prawdopodobnie marynarka z mocno zaznaczonymi ramionami.
Jej fenomen polega na tym, że potrafi całkowicie zmienić proporcje sylwetki. Poszerzone ramiona tworzą wyraźną linię, a talia — nawet jeśli jest tylko delikatnie zaznaczona — wydaje się węższa.
W latach 80. taki fason był symbolem nowoczesnej kobiety. Dzisiaj powraca w wersji mniej dosłownej.
Najlepiej wygląda zestawiony z czymś prostym:
marynarka z mocnymi ramionami + jeansy + prosty T-shirt
albo:
marynarka + spódnica + mokasyny.
To właśnie ten sposób noszenia sprawia, że stylizacja jest inspirowana latami 80., ale nie wygląda jak kostium.
Power dressing wraca, ale jest bardziej kobiecy
Power dressing nie musi oznaczać sztywnego garnituru.
Współczesna wersja jest bardziej miękka. Marynarkę można nosić rozpiętą, przewiązać ją paskiem albo połączyć z bardzo kobiecą sukienką.
I tutaj pojawia się jedna z najciekawszych zasad współczesnego powrotu lat 80.:
nie kopiujemy całej dekady. Wybieramy z niej to, co pasuje do nas.
Jeżeli lubisz klasykę — wybierz marynarkę.
Jeżeli wolisz styl bardziej nonszalancki — postaw na jeansy i mokasyny.
Jeżeli lubisz modę z charakterem — dodaj skórę, metaliczne detale albo mocniejszą biżuterię.
Mokasyny i białe skarpety wracają
Jeszcze niedawno białe skarpety wystające z butów mogły być uznawane za detal, który najlepiej ukryć. Dzisiaj coraz częściej stają się świadomą częścią stylizacji.
Mokasyny noszone z białymi skarpetami mają w sobie coś bardzo charakterystycznego dla lat 80. i początku lat 90. To połączenie jest jednocześnie klasyczne i trochę przewrotne.
Można je zestawić z:
prostymi jeansami,
spodniami garniturowymi,
krótszymi spodniami,
spódnicą,
marynarką.
I właśnie ten trend będzie szczególnie interesujący w kontekście powrotu stylu Michaela Jacksona, którego charakterystyczne zestawienia z mokasynami i białymi skarpetami do dziś są rozpoznawalne.
Skóra, metal i militarne inspiracje
Lata 80. nie były wyłącznie eleganckimi marynarkami.
To również skóra, zamki, metaliczne elementy, militarne kurtki i ubrania, które miały mocny charakter.
Dlatego współczesny powrót tej dekady ma kilka różnych twarzy.
Może być elegancki — z marynarką i spodniami garniturowymi.
Może być rockowy — ze skórzaną kurtką i cięższymi butami.
Może być minimalistyczny — z czarną marynarką i białą koszulą.
Albo bardzo kobiecy — z taliowaną marynarką, spódnicą i biżuterią.
Wspólnym mianownikiem jest wyrazista sylwetka.
Czy trzeba kochać kolory, żeby nosić styl lat 80.?
Niekoniecznie.
To chyba największa różnica pomiędzy oryginalną modą lat 80. a jej współczesnym powrotem.
Nie musimy od razu sięgać po neonowy róż, turkus czy elektryczny błękit. Estetykę tej dekady można zbudować również na czerni, bieli, granacie, szarości i beżu.
Wystarczy fason.
Czarna marynarka z szerokimi ramionami może mieć znacznie więcej „lat 80.” niż kolorowa sukienka o zupełnie współczesnym kroju.
Lata 80. nie wracają jako kostium
I to jest chyba najważniejsze.
Moda nie mówi nam dzisiaj: „ubierz się jak w 1985 roku”.
Mówi raczej:
„przypomnij sobie, co było w tamtej dekadzie tak pociągające”.
Była pewność siebie. Była odwaga. Było podkreślanie sylwetki. Była wiara, że ubranie może zmienić sposób, w jaki jesteśmy odbierani.
Dlatego dzisiejszy powrót lat 80. nie polega na kopiowaniu dawnych stylizacji.
Chodzi o wybranie z nich kilku elementów i nadanie im własnego charakteru.
Jak przemycić lata 80. do garderoby?
Nie trzeba robić rewolucji w szafie. Czasami wystarczy pięć rzeczy:
1. Marynarka z mocniejszą linią ramion Najbardziej uniwersalny sposób na rozpoczęcie przygody z tym trendem.
2. Mokasyny Najlepiej noszone z widoczną skarpetą.
3. Pasek podkreślający talię Szczególnie dobrze wygląda na marynarce lub płaszczu.
4. Skórzana kurtka Może być klasyczna, czarna i minimalistyczna.
5. Wyrazista biżuteria Duże kolczyki, zegarek, bransoleta albo bardziej zdecydowany naszyjnik potrafią zmienić bardzo prosty zestaw.
Najlepsza zasada? Jeden mocny element
Jeżeli nie chcesz wyglądać jak bohaterka teledysku z 1987 roku, zastosuj prostą zasadę:
jedna rzecz retro + reszta współczesna.
Marynarka z szerokimi ramionami? Załóż ją do prostych jeansów.
Mokasyny i białe skarpety? Połącz je z minimalistycznym garniturem.
Skórzana kurtka? Zestaw ją z kobiecą sukienką.
Duża biżuteria? Niech reszta stylizacji będzie spokojna.
Wtedy lata 80. stają się inspiracją, a nie przebraniem.
Dlaczego ten trend może zostać z nami na dłużej?
Być może dlatego, że współczesna moda jest trochę zmęczona minimalizmem rozumianym jako całkowite znikanie sylwetki.
Przez kilka sezonów dominowały bardzo proste kroje, neutralne kolory i ubrania, które miały wyglądać niemal niewidocznie.
Teraz coraz częściej chcemy czegoś innego.
Chcemy charakteru.
Chcemy ubrań, które mają wyraźną linię. Chcemy marynarek, które budują sylwetkę, butów, które przyciągają uwagę i dodatków, które coś mówią o osobie, która je nosi.
I właśnie dlatego lata 80. wracają tak dobrze.
Nie dlatego, że tęsknimy za przeszłością.
Tylko dlatego, że znowu mamy ochotę wyglądać odważnie.
A może właśnie o to chodzi w modzie?
Nie o to, żeby wyglądać jak z konkretnej dekady.
Tylko o to, żeby znaleźć w niej coś, co nadal działa.
W przypadku lat 80. jest to przede wszystkim pewność siebie, mocna sylwetka i przekonanie, że ubranie może być czymś więcej niż tylko ubraniem.
A reszta?
Szerokie ramiona, mokasyny, białe skarpety, skóra, militarne kurtki i mocna biżuteria mogą już wrócić do naszej szafy na własnych zasadach.
Czy luksus musi mieć futro? Szwajcaria podejmuje ważny krok w kierunku ochrony zwierząt, a ja wracam do własnych przekonań, które towarzyszą mi od lat. Od ponad dziewięciu lat jestem wegetarianką, nie noszę naturalnych futer i wierzę, że miłość do mody może iść w parze z szacunkiem do każdego życia.
Moda od zawsze była dla mnie czymś więcej niż ubraniami. To sposób wyrażania siebie, wrażliwości, osobowości i własnego spojrzenia na świat. Kocham piękne stylizacje, eleganckie płaszcze, wyjątkowe dodatki, szlachetne tkaniny i modowe historie. Uwielbiam obserwować, jak zmieniają się trendy, jak projektanci interpretują klasykę i jak ubrania potrafią opowiadać o kobiecości.
Jest jednak jedna rzecz, której w modzie nigdy nie potrafiłam zaakceptować – naturalne futra.
Od zawsze kocham zwierzęta. Ich obecność, niewinność i wyjątkowość są dla mnie czymś niezwykle ważnym. Od ponad dziewięciu lat jestem wegetarianką, a naturalnych futer nie noszę. Nie jest to dla mnie chwilowa moda ani decyzja podjęta pod wpływem trendu. To wybór wynikający z przekonań, które są częścią mojego codziennego życia.
Dlatego wiadomości ze Szwajcarii przyjęłam z dużym zainteresowaniem. Bo może właśnie nadchodzi czas, w którym świat mody coraz odważniej zacznie zadawać sobie pytanie: czy piękno naprawdę musi mieć swoją cenę w cierpieniu zwierząt?
Szwajcaria podejmuje ważny krok. Co dokładnie zmienia się w prawie?
W październiku 2026 roku świat obiegła wiadomość o przyjęciu przez szwajcarski parlament przepisów dotyczących zakazu importu i handlu futrami oraz produktami futrzarskimi pochodzącymi z metod produkcji uznanych za okrutne wobec zwierząt.
To ważny krok w debacie o odpowiedzialności branży futrzarskiej i przyszłości naturalnych futer w modzie.
Nowe przepisy są odpowiedzią na wieloletnie działania organizacji zajmujących się ochroną zwierząt oraz inicjatywę społeczną dotyczącą zakazu importu futer produkowanych z wykorzystaniem metod powodujących cierpienie zwierząt.
Warto jednak wyjaśnić, że nie chodzi o całkowity zakaz wszystkich futer naturalnych. Regulacje koncentrują się na produktach pochodzących z produkcji wykorzystującej metody uznane za okrutne. Przewidziano również system certyfikacji produkcji, która ma spełniać określone wymagania dotyczące dobrostanu zwierząt.
Zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami zakaz importu ma obowiązywać od 1 lipca 2029 roku, a zakaz sprzedaży od 1 lipca 2030 roku. Ostateczne wejście ustawy w życie jest związane z zakończeniem procedury referendalnej.
To nie jest więc zmiana, która wydarzy się z dnia na dzień. Jest to jednak sygnał, że temat odpowiedzialności za pochodzenie produktów staje się coraz ważniejszy także w świecie luksusu.
Warto pamiętać, że już w 2021 roku Izrael wprowadził zakaz sprzedaży futer na potrzeby mody, z określonymi wyjątkami. Szwajcarskie rozwiązania są kolejnym ważnym etapem międzynarodowej dyskusji o przyszłości futrzarstwa.
Nie noszę naturalnych futer. I nie potrzebuję ich, by kochać modę
Przez lata moda kojarzyła naturalne futro z luksusem, statusem i elegancją. Futrzane płaszcze pojawiały się na wybiegach, w filmach, na czerwonych dywanach i w garderobach kobiet, które stały się symbolami stylu.
Wizerunek kobiety w długim futrze, okularach przeciwsłonecznych i wysokich kozakach przez dekady był częścią wyobrażenia o wielkim świecie mody.
Ale czy dzisiaj musimy patrzeć na luksus w ten sam sposób?
Dla mnie elegancja nie zaczyna się od metki, ceny ani materiału, który ma udowadniać status właścicielki. Zaczyna się od świadomości własnych wyborów. Od umiejętności znalezienia piękna w rzeczach, które nie wymagają rezygnacji z empatii.
Nie noszę naturalnych futer i nie czuję, że czegoś mi przez to brakuje. Wręcz przeciwnie – uważam, że współczesna moda daje nam mnóstwo możliwości tworzenia pięknych, wyrazistych stylizacji bez wykorzystywania naturalnego futra.
Kocham płaszcze, miękkie szale, wełniane dodatki, piękne faktury i zimowe stylizacje. Można wyglądać szykownie, kobieco i luksusowo, wybierając rozwiązania zgodne z własnymi wartościami.
Ponad dziewięć lat wegetarianizmu. Wybory, które mają znaczenie
Moja miłość do zwierząt nie zaczęła się wczoraj. Jest ze mną od zawsze. Od ponad dziewięciu lat jestem wegetarianką i jest to jedna z tych decyzji, które stały się naturalną częścią mojego życia.
Nie traktuję jej jako powodu do wywyższania się ani oceniania innych. Każdy człowiek podejmuje własne decyzje, ma swoją historię i własną drogę. Dla mnie ważne jest jednak, aby żyć w zgodzie z tym, co czuję i w co wierzę.
Dlatego nie wyobrażam sobie, by naturalne futro było elementem mojej garderoby.
Kiedy myślę o zwierzętach, nie potrafię widzieć w nich jedynie materiału, dodatku czy elementu modowego trendu. Widzę żywe istoty, które mają swoje potrzeby, zachowania i prawo do życia.
Nie chcę, aby cierpienie było ukryte za piękną kampanią reklamową, luksusowym opakowaniem czy prestiżową nazwą domu mody.
Wierzę, że nasze codzienne wybory mają znaczenie. Nie zawsze zmieniają świat natychmiast, ale mogą być częścią większej zmiany. Mogą pokazywać, że istnieje inna droga.
Czy naturalne futro nadal jest symbolem luksusu?
Przez wiele dekad naturalne futro zajmowało szczególne miejsce w modowej hierarchii. Było symbolem bogactwa, ekskluzywności i niedostępnego świata. Wystarczy przypomnieć sobie dawne fotografie gwiazd kina, arystokratek czy ikon stylu, dla których futrzane okrycia stanowiły ważny element wizerunku.
Jednak pojęcie luksusu nieustannie się zmienia.
Dzisiaj coraz częściej rozmawiamy o jakości, trwałości, pochodzeniu materiałów, odpowiedzialnej produkcji i świadomym kupowaniu. Luksus nie musi oznaczać posiadania czegoś, co jest rzadkie i kosztowne. Może oznaczać również wybór rzeczy wykonanej z dbałością o szczegóły, która będzie nam służyć przez wiele lat.
Współczesna moda ma do dyspozycji wiele alternatyw dla naturalnego futra. Projektanci mogą eksperymentować z fakturami, tkaninami i nowoczesnymi materiałami, tworząc efektowne sylwetki bez konieczności wykorzystywania futer zwierzęcych.
Oczywiście także materiały syntetyczne wymagają świadomego wyboru. Nie każda alternatywa jest automatycznie idealna dla środowiska. Warto zwracać uwagę na jakość, skład, trwałość i możliwość ponownego wykorzystania ubrania.
Dla mnie najważniejsze jest jednak to, że moda nie musi wybierać pomiędzy estetyką a empatią.
Wielka moda, wielka odpowiedzialność
Domy mody mają ogromny wpływ na nasze wyobrażenia o pięknie. To one przez lata kreowały trendy, które później trafiały do sklepów, magazynów i naszych szaf.
Dlatego tak ważne jest, jakie decyzje podejmują projektanci i marki. Ich wybory nie kończą się na kolekcjach prezentowanych na wybiegach. Wpływają także na sposób, w jaki konsumenci postrzegają luksus, jakość i odpowiedzialność.
Cieszy mnie, że temat futer naturalnych coraz częściej pojawia się w rozmowach o przyszłości branży. Nie jest to już wyłącznie dyskusja między projektantami a organizacjami prozwierzęcymi. To również pytanie o wartości, które chcemy widzieć w świecie mody.
Wierzę, że prawdziwa kreatywność polega także na szukaniu nowych rozwiązań. Projektant nie musi sięgać po naturalne futro, aby stworzyć coś spektakularnego. Może wykorzystać swoją wyobraźnię, wiedzę o materiałach i umiejętności rzemieślnicze, by zaproponować coś równie pięknego, a zgodnego z ideą szacunku do zwierząt.
Piękno, które nie krzywdzi
Nie chcę, aby moda była pozbawiona emocji, luksusu czy odrobiny teatralności. Kocham jej historię, uwielbiam obserwować pokazy i doceniam kunszt projektantów. Nie zamierzam rezygnować z tej miłości.
Chcę jednak wierzyć, że możemy rozwijać modę w taki sposób, aby coraz więcej miejsca zajmowały w niej świadomość i odpowiedzialność.
Dla mnie piękny płaszcz nie musi być wykonany z naturalnego futra. Elegancka stylizacja nie potrzebuje cierpienia. A prawdziwy luksus nie powinien być mierzony tym, ile kosztowało życie zwierzęcia, którego futro stało się częścią czyjejś garderoby.
Od ponad dziewięciu lat jestem wegetarianką. Naturalnych futer nie noszę i nie zamierzam ich nosić. To mój wybór, który wynika z miłości do zwierząt i szacunku do życia.
Nie piszę tego, by kogokolwiek osądzać. Piszę, bo wierzę, że warto mówić o tym, co jest dla nas ważne. Moda jest przecież również opowieścią o naszych wartościach.
Chciałabym, abyśmy coraz częściej zachwycali się pięknem, które nie wymaga cierpienia. Bo dla mnie najpiękniejszym dodatkiem do każdej stylizacji zawsze będzie empatia.
Jesień ma w sobie coś wyjątkowego. To czas miękkich swetrów, otulających płaszczy, zapachu kawy i spacerów wśród kolorowych liści. Ale jest też idealnym momentem, by pobawić się modą! Nie zawsze potrzebujemy nowej sukienki, płaszcza czy całej garderoby, żeby poczuć powiew świeżości. Czasem wystarczy jeden dobrze dobrany dodatek, odważniejszy kolor albo biżuteria, która przyciąga spojrzenia.
W tym sezonie jesienne dodatki mają naprawdę wiele do powiedzenia. Apaszki, broszki, wyraziste paski, skórzane rękawiczki, duża biżuteria i torebki w głębokich kolorach sprawiają, że nawet najprostszy zestaw nabiera charakteru. Moda na jesień 2026 zachęca do indywidualności, łączenia faktur i odrobiny odwagi.
Jakie dodatki warto wyciągnąć z szafy, na jakie kolory zwrócić uwagę i jak stworzyć stylizacje, które będą modne, ale nadal nasze? Zapraszam na małą jesienną podróż po świecie detali!
Jesienne dodatki – małe rzeczy, wielka zmiana
Zawsze uważałam, że dodatki potrafią opowiedzieć o stylu więcej niż całe ubranie. To właśnie one nadają stylizacji osobisty charakter. Klasyczny płaszcz może wyglądać zupełnie inaczej w zależności od tego, czy zestawimy go z elegancką apaszką, dużą broszką, skórzanymi rękawiczkami czy wyrazistą torebką.
Jesienią szczególnie lubię takie modowe zabawy. Kiedy dni stają się chłodniejsze, a garderoba zaczyna opierać się na podobnych elementach, dodatki pozwalają uniknąć monotonii. Ten sam sweter można nosić na wiele sposobów, zmieniając biżuterię, pasek, buty czy torebkę.
Nie chodzi o to, by ślepo podążać za każdym trendem. Znacznie ciekawsze jest wybieranie tych elementów, które pasują do naszej osobowości i rzeczy, które już mamy w szafie.
Apaszki i chusty – jesienny ukłon w stronę retro
Jeśli miałabym wskazać jeden dodatek, który potrafi odmienić nawet najprostszy zestaw, byłaby to apaszka. Jedwabna chusta, wzór w drobne kwiaty, geometryczny motyw albo klasyczna krata – każda z nich może stać się pięknym akcentem jesiennej stylizacji.
Możemy zawiązać ją pod szyją, nonszalancko przewiązać na rączce torebki, wpleść we włosy lub wykorzystać jako kolorowy detal przy pasku. Szczególnie pięknie wyglądają apaszki zestawione z klasycznym trenczem, wełnianym płaszczem i prostym swetrem.
W tym sezonie warto zwrócić uwagę również na większe chusty i szale, które można nonszalancko zarzucić na ramiona. To połączenie wygody, elegancji i odrobiny dawnego kina. Wyobrażam sobie taki zestaw podczas jesiennego spaceru po mieście – klasyczny płaszcz, okulary przeciwsłoneczne, apaszka i ulubiona torebka. Czasem naprawdę niewiele potrzeba!
Broszki wracają do łask. Vintage ma się świetnie!
Broszki kojarzą mi się z elegancją dawnych lat, szkatułkami pełnymi rodzinnych pamiątek i ubraniami, które miały swoją historię. Dziś wracają w nowej odsłonie i zdecydowanie nie muszą być zarezerwowane wyłącznie dla bardzo klasycznych stylizacji.
Wybierajmy kwiatowe formy, biżuteryjne zdobienia, perły, motywy zwierzęce albo większe, nieco ekstrawaganckie projekty. Broszkę możemy przypiąć do klapy marynarki, kołnierza koszuli, swetra, płaszcza, a nawet do czapki.
Pięknie wygląda również kilka broszek noszonych razem. To świetny sposób na stworzenie własnej kompozycji i nadanie ubraniom drugiego życia. Szczególnie lubię myśl, że taki dodatek może być czymś więcej niż sezonowym trendem. Może stać się naszą małą modową pamiątką.
Torebki w kolorach, które rozgrzewają jesień
Jesień kocha głębokie, nasycone barwy. Wśród kolorystycznych inspiracji na sezon jesień–zima 2026 znajdziemy między innymi burgund, intensywną czerwień, królewski fiolet i elektryczny kobalt. To doskonała wiadomość dla wszystkich, które lubią ożywiać klasyczną garderobę kolorem.
Szczególnie pięknie prezentują się torebki w odcieniu burgundu. Można zestawić je z beżowym płaszczem, szarym garniturem, czarną sukienką czy czekoladowym swetrem. To kolor elegancki, szlachetny i bardzo jesienny.
Warto dać szansę również kobaltowi. Niebieska torebka może być zaskakującym akcentem w zestawie opartym na czerni, szarości lub brązie. Z kolei czerwień doda energii nawet najbardziej minimalistycznej stylizacji.
Nie zapominajmy o klasyce: czekoladowym brązie, karmelu, oliwce i czerni. Te odcienie są piękną bazą dla bardziej wyrazistych dodatków.
Skórzane rękawiczki – elegancja, która nigdy się nie nudzi
Rękawiczki to jeden z tych dodatków, które potrafią nadać stylizacji wyjątkowo szykownego charakteru. W chłodniejsze dni są oczywiście praktyczne, ale tej jesieni warto potraktować je również jako ważny element całego zestawu.
Klasyczne czarne, koniakowe, burgundowe, a może w odważniejszym kolorze? Wszystko zależy od tego, jaki efekt chcemy osiągnąć. Krótkie skórzane rękawiczki pięknie komponują się z eleganckim płaszczem, natomiast dłuższe modele mogą stać się wyrazistym akcentem wieczorowej stylizacji.
Szczególnie ciekawie wyglądają rękawiczki zestawione z prostym swetrem, marynarką lub płaszczem o klasycznym kroju. To taki detal, który przywołuje klimat dawnych ikon stylu i sprawia, że codzienny ubiór staje się bardziej dopracowany.
Paski z charakterem – podkreślamy talię i bawimy się proporcjami
Szeroki pasek z ozdobną klamrą, klasyczny skórzany model albo pasek w stylu vintage – jesienią warto ponownie przyjrzeć się temu dodatkowi.
Możemy przewiązać nim obszerną marynarkę, podkreślić talię w sukience lub zestawić go z prostymi spodniami i koszulą. Pasek potrafi zmienić proporcje sylwetki, nadać ubraniu nową formę i sprawić, że nawet dobrze znany zestaw wygląda inaczej.
W tym sezonie szczególnie ciekawie prezentują się wyraziste klamry, modele inspirowane stylem westernowym i szerokie paski noszone na ubraniach wierzchnich. Nie trzeba jednak przesadzać – czasem najpiękniejszy efekt daje klasyczny pasek w odcieniu koniaku.
Biżuteria – perły, duże formy i osobiste historie
Jesień to świetny moment, by wyciągnąć z pudełek ulubioną biżuterię. W tym sezonie możemy pozwolić sobie na więcej: większe kolczyki, wyraziste pierścionki, warstwowe naszyjniki, perły i ozdobne zawieszki.
Nie musimy ograniczać się do jednego stylu. Delikatny łańcuszek może sąsiadować z masywniejszym naszyjnikiem, a klasyczne perły pięknie wyglądają również w mniej oczywistych zestawieniach – z jeansami, białą koszulą czy skórzaną kurtką.
Lubię biżuterię, która ma osobistą historię. Pierścionek kupiony podczas podróży, kolczyki znalezione na targu staroci czy naszyjnik, który nosimy od lat. Takie drobiazgi sprawiają, że moda przestaje być tylko kwestią trendów, a zaczyna opowiadać coś o nas.
Jesienne kolory 2026 – burgund, kobalt, fiolet i ciepłe brązy
Kolor potrafi zmienić nastrój całej stylizacji. Jesień nie musi oznaczać wyłącznie czerni, szarości i beżu. Warto zaprosić do garderoby odcienie, które dodają energii i pięknie kontrastują z jesienną aurą.
Burgund – elegancki, głęboki i niezwykle uniwersalny. Pięknie wygląda na torebkach, butach, rękawiczkach i dzianinach.
Kobalt – intensywny, świeży i przyciągający spojrzenia. Wystarczy torebka, szalik lub sweter w tym kolorze, by ożywić neutralny zestaw.
Królewski fiolet – odważny, tajemniczy i nieco teatralny. Szczególnie pięknie prezentuje się w połączeniu z szarością, czernią i czekoladowym brązem.
Czekoladowy brąz – ciepły, szlachetny i ponadczasowy. To doskonała alternatywa dla czerni, szczególnie w jesiennych dodatkach.
Czerwień – energetyczna i pełna charakteru. Możemy wprowadzić ją w niewielkiej dawce, na przykład w postaci rękawiczek, torebki lub apaszki.
Maślana żółć i oliwka – subtelniejsze, ale bardzo ciekawe kolory, które pięknie uzupełniają jesienną paletę.
Nie bójmy się łączyć barw. Burgund z różem, kobalt z szarością, czekoladowy brąz z błękitem czy oliwka z kremem – takie zestawienia potrafią wyglądać niezwykle stylowo.
Jak odświeżyć jesienną garderobę bez wielkich zakupów?
Najbardziej lubię trendy, które można wykorzystać na wiele sposobów i które nie wymagają wymiany połowy szafy. Zanim ruszymy na zakupy, warto zrobić mały przegląd własnych skarbów.
Wyciągnijmy apaszki, paski, biżuterię, stare broszki i torebki, o których trochę zapomniałyśmy. Spróbujmy połączyć je z ubraniami, które nosimy na co dzień. Może klasyczny płaszcz zyska zupełnie nowy charakter dzięki kolorowej chuście? A prosta marynarka stanie się ciekawsza z dużą broszką?
Oto kilka pomysłów na gotowe zestawy:
Klasyka z kolorem: beżowy płaszcz, czarne spodnie, burgundowa torebka i skórzane rękawiczki.
Retro z nutą nonszalancji: jeansy, marynarka, jedwabna apaszka, mokasyny i duże okulary.
Jesienny minimalizm: szary sweter, czekoladowe spodnie, pasek z ozdobną klamrą i złota biżuteria.
Kolorowy akcent: czarna stylizacja, kobaltowa torebka i wyraziste kolczyki.
Vintage mood: klasyczny płaszcz, broszka w kształcie kwiatu, perły i eleganckie botki.
Właśnie na tym polega przyjemność zabawy modą – nie musimy za każdym razem zaczynać od początku. Wystarczy spojrzeć na znane nam ubrania z innej perspektywy.
Moda to nie tylko trendy, ale też nasza osobowość
Choć co sezon pojawiają się nowe inspiracje, nie wszystkie muszą znaleźć miejsce w naszej garderobie. Nie każda z nas będzie czuła się dobrze w ogromnej biżuterii, wyrazistych kolorach czy szerokim pasku. I to jest zupełnie w porządku.
Moda ma być przyjemnością, a nie listą obowiązkowych zakupów. Warto wybierać te trendy, które naprawdę do nas przemawiają, i łączyć je z własnym stylem. Czasem najpiękniejsza stylizacja powstaje z rzeczy, które mamy od dawna.
Jesień szczególnie sprzyja takim modowym eksperymentom. Możemy bawić się warstwami, fakturami, kolorami i dodatkami. Możemy wrócić do inspiracji z dawnych dekad, poszukać czegoś wyjątkowego w second-handzie albo nadać nowe życie biżuterii, która od lat leży w szkatułce.
Jesień zaczyna się od detali
W tym sezonie stawiam na dodatki z charakterem, kolory, które poprawiają nastrój, i ubrania, w których czuję się sobą. Apaszka, broszka, ulubiona torebka czy para skórzanych rękawiczek mogą sprawić, że zwyczajny dzień nabierze odrobiny wyjątkowości.
Nie potrzebujemy wielkiej garderoby, by wyglądać ciekawie. Potrzebujemy pomysłu, odrobiny odwagi i przyjemności z tworzenia własnych zestawów.
Bo przecież właśnie o to chodzi w modzie – żeby bawić się nią, odkrywać siebie na nowo i nie zapominać, że najpiękniejszym dodatkiem zawsze pozostaje nasza osobowość.
A Wy? Po jakie jesienne dodatki sięgacie najchętniej? Wolicie klasyczne apaszki i perły, czy może wyraziste kolory, duże broszki i biżuterię, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie?
Jest coś niezwykle romantycznego w jesieni. W chłodnym powietrzu, które zaróżawia policzki, w szeleszczących pod stopami liściach, w zapachu kawy wypijanej przy oknie i w wieczorach, które przychodzą trochę za szybko. Jesień ma w sobie melancholię, ale nie musi być smutna. Może być piękna, przytulna, zmysłowa i pełna małych przyjemności.
To pora roku, która przypomina mi kadry ze starych filmów. Trochę rozmyte, nieidealne, pełne emocji. Takie, do których chce się wracać.
I może właśnie dlatego jesienią tak bardzo lubię modę. Nie tylko tę oglądaną na wybiegach, ale przede wszystkim codzienne ubrania, które pozwalają poczuć się dobrze we własnej skórze. Miękkie swetry, długie płaszcze, skórzane kurtki, szale otulające szyję i buty, które zapraszają na długie spacery.
Jesienna szafa pełna ciepła i charakteru
Jesień nie musi oznaczać rezygnacji z kobiecości ani kolorów. Wręcz przeciwnie! To doskonały moment, żeby bawić się warstwami, fakturami i proporcjami.
W tym sezonie szczególnie pięknie prezentują się odcienie czekoladowego brązu, burgundu, karmelu, oliwkowej zieleni, szarości i ciepłego beżu. To kolory, które kojarzą się z jesiennym krajobrazem, ale również z ponadczasową elegancją.
Moja jesienna lista modowych przyjemności?
1. Długi płaszcz
Klasyczny płaszcz to jeden z tych elementów garderoby, które potrafią uratować niemal każdą stylizację. Beżowy, czekoladowy, szary lub czarny. Można nosić go z jeansami, sukienką, eleganckimi spodniami czy dzianinowym kompletem. Najpiękniej wygląda lekko nonszalancko narzucony na ramiona.
2. Miękki, otulający sweter
Duży sweter to dla mnie symbol jesiennego komfortu. Najlepiej taki, w którym można schować dłonie, podwinąć rękawy i poczuć się jak w najprzytulniejszym miejscu na świecie. Świetnie wygląda z prostymi jeansami, satynową spódnicą czy spodniami z szeroką nogawką.
3. Skórzana kurtka
Trochę rockowa, trochę romantyczna. Skórzana kurtka dodaje jesiennym zestawom charakteru i przełamuje ich delikatność. Szczególnie lubię łączyć ją z kobiecymi sukienkami, dzianiną i cięższymi butami.
4. Szale i apaszki
Małe dodatki potrafią zrobić ogromną różnicę. Duży wełniany szal, jedwabna apaszka zawiązana pod szyją albo nonszalancko przewieszona przez torebkę. To właśnie takie detale sprawiają, że nawet najprostsza stylizacja nabiera indywidualnego charakteru.
5. Kozaki, botki i mokasyny
Jesień należy do dobrych butów. Kozaki za kolano, klasyczne botki, masywniejsze modele na grubszej podeszwie czy eleganckie mokasyny. Warto wybierać takie, które będą nie tylko piękne, ale również wygodne podczas długich spacerów.
Jak umilić sobie jesienne dni?
Nie zawsze potrzebujemy wielkich planów, wyjazdów czy wyjątkowych okazji, żeby poczuć, że życie jest piękne. Czasami wystarczy zmienić tempo i zacząć dostrzegać drobiazgi.
Jesienny spacer bez konkretnego celu.
Załóż wygodne buty, ulubiony płaszcz i po prostu wyjdź. Nie musisz nigdzie zdążyć. Możesz przejść się parkiem, zajrzeć do małej księgarni albo znaleźć kawiarnię, w której jeszcze nigdy nie byłaś.
Kawa w ulubionym kubku.
Jesienią nawet zwykła kawa smakuje inaczej. Można przygotować ją z cynamonem, kardamonem lub odrobiną wanilii, usiąść przy oknie i przez chwilę nie robić absolutnie nic.
Wieczór ze starym filmem.
Są filmy, które ogląda się nie tylko dla fabuły, ale przede wszystkim dla atmosfery. Jesienne wieczory to idealny moment na powrót do ulubionych klasyków, romantycznych historii i filmów, które przypominają nam o dawnych czasach.
Małe domowe rytuały.
Świeca zapachowa, świeże kwiaty, ulubiona muzyka, ciepły koc i książka, na którą przez całe lato brakowało czasu. Nie potrzeba wiele, żeby stworzyć sobie własną małą przestrzeń spokoju.
Spotkanie z kimś bliskim.
Długi spacer we dwoje, rozmowa przy herbacie albo spontaniczny wypad za miasto. Jesień szczególnie sprzyja takim chwilom. Może dlatego, że kiedy dni stają się krótsze, jeszcze bardziej doceniamy obecność drugiego człowieka.
Romantyczna moda, czyli jak ubierać się jesienią?
Lubię, kiedy moda nie jest jedynie odtwarzaniem trendów. Kiedy opowiada coś o naszym nastroju, charakterze i sposobie patrzenia na świat.
Jesienią szczególnie pięknie wygląda połączenie kobiecych i nieco nonszalanckich elementów.
Dzianinowa sukienka z wysokimi kozakami. Długi płaszcz, jeansy i mokasyny. Skórzana kurtka z delikatną spódnicą. Gruby sweter zestawiony z satyną. Duży szal i klasyczna torebka.
Nie chodzi o perfekcyjnie dopracowaną stylizację. Chodzi o swobodę i o to, żeby ubrania współgrały z naszym codziennym życiem.
Warto również wrócić do rzeczy, które już mamy w szafie. Wyciągnąć zapomniany sweter, ponownie założyć ulubiony płaszcz, połączyć stare jeansy z nowymi dodatkami. Moda nie zawsze wymaga zakupów. Czasami wystarczy spojrzeć na swoją garderobę z zupełnie innej perspektywy.
Jesień ma swój własny romantyzm
Patrząc na jesienne krajobrazy, często myślę o tym, że najpiękniejsze chwile nie zawsze są tymi idealnie zaplanowanymi.
To może być przypadkowy spacer, podczas którego zaczyna padać deszcz. Przytulenie kogoś bliskiego, kiedy robi się zimno. Rozmazane zdjęcie, na którym nie wszystko jest ostre, ale emocje pozostają prawdziwe.
Może właśnie dlatego tak lubię fotografie, które nie są perfekcyjne. Mają w sobie coś z pamiętnika, coś z dawnych wspomnień. Nie opowiadają całej historii, ale pozwalają dopowiedzieć sobie resztę.
Jesień jest trochę taka sama. Nie wszystko musi być idealne, żeby było piękne.
Jesień to idealny czas na kulturę. Muzea, wystawy, teatr i moda
Kiedy dni stają się krótsze, a pogoda coraz częściej zachęca do spędzania czasu pod dachem, warto odkryć inną stronę jesieni. Nie musi ona oznaczać wyłącznie wieczorów na kanapie. To przecież doskonały sezon na kulturę, sztukę, modę i małe miejskie przygody.
Jesień to czas, kiedy szczególnie lubię planować wyjścia, na które latem często brakuje czasu. Odwiedzanie wystaw, muzeów, galerii sztuki, uczestniczenie w pokazach mody, premierach, spotkaniach i wydarzeniach branżowych może być nie tylko sposobem na spędzenie wolnego dnia, ale również źródłem inspiracji.
Wizyta w muzeum lub galerii sztuki to jeden z moich ulubionych pomysłów na jesienne popołudnie. Można zobaczyć coś nowego, poznać historię, zachwycić się malarstwem, fotografią, architekturą czy wzornictwem. Czasami jedno dzieło potrafi zostać w pamięci na bardzo długo.
Warto również zaglądać na wystawy czasowe, bo często pozwalają odkryć artystów i tematy, po które sami nigdy byśmy nie sięgnęli.
Pokazy mody i eventy modowe to z kolei propozycja dla wszystkich, którzy kochają ubrania, estetykę i kreatywność. Obserwowanie nowych kolekcji, poznawanie projektantów, oglądanie stylizacji gości i rozmowy z ludźmi z branży mogą dostarczyć mnóstwa pomysłów na własną garderobę. Moda przecież nie kończy się na zakupach. To również sztuka, emocje i sposób wyrażania siebie.
Jesienią warto także częściej wybierać się do teatru. Piękny spektakl, elegancka stylizacja, odrobina perfum i wieczór spędzony w wyjątkowym wnętrzu mogą stać się małym świętem codzienności. Nie trzeba czekać na specjalną okazję, żeby założyć ulubioną sukienkę czy piękne buty.
Podobnie jest z operą. Nawet jeśli nie odwiedzamy jej regularnie, warto czasami dać się zaprosić do świata muzyki, scenografii, kostiumów i niezwykłych emocji. To doświadczenie zupełnie inne niż codzienna rozrywka.
A kiedy mamy ochotę na coś mniej zobowiązującego, pozostaje kino. Jesienne premiery, klasyczne filmy, kino studyjne, przeglądy filmowe i festiwale to świetny sposób na spędzenie wieczoru. Szczególnie lubię wracać do starszych produkcji, które mają niepowtarzalny klimat, piękne kostiumy i kadry, przy których można na chwilę zapomnieć o rzeczywistości.
Nie zapominajmy też o mniejszych wydarzeniach: targach designu, spotkaniach autorskich, wernisażach, festiwalach, koncertach, warsztatach kreatywnych czy kameralnych eventach organizowanych przez lokalne galerie i instytucje kultury.
Można nawet stworzyć sobie małą jesienną tradycję: raz w tygodniu wybrać jedno wydarzenie, którego wcześniej się nie znało.
I nie traktujmy kultury jak czegoś odświętnego, na co trzeba mieć specjalną okazję. Czasami spontaniczna wizyta na wystawie albo kupiony w ostatniej chwili bilet do teatru potrafią stać się najpiękniejszym wspomnieniem całego tygodnia.
Moda, sztuka i inspiracje, które zostają z nami na dłużej
Jest jeszcze jeden powód, dla którego tak lubię jesienne wyjścia. Kultura i moda nieustannie się przenikają.
Wystawa malarstwa może zainspirować nas do stworzenia nowej palety kolorystycznej w garderobie. Wizyta w muzeum designu może zwrócić uwagę na piękno form i detali. Pokaz mody może przypomnieć, że warto eksperymentować z własnym stylem, a spektakl teatralny zachwycić kostiumami, które wyglądają jak małe dzieła sztuki.
Dlatego nie ograniczajmy inspiracji wyłącznie do magazynów modowych i mediów społecznościowych. Wyjdźmy do świata, zobaczmy coś prawdziwego, porozmawiajmy, poobserwujmy i pozwólmy sobie na zachwyt.
Może właśnie podczas jednej z takich jesiennych wypraw znajdziemy pomysł na nową stylizację, ulubionego artystę albo miejsce, do którego będziemy wracać przez kolejne lata.
Zatrzymaj się. Jesień nie musi być tylko oczekiwaniem na wiosnę
Często traktujemy jesień jak porę przejściową. Czekamy na kolejne lato, cieplejsze dni, więcej słońca i dłuższe wieczory.
A przecież jesień również zasługuje na swoją opowieść.
Na ulubiony płaszcz, długie spacery, zapach cynamonu, spontaniczne spotkania, książki czytane pod kocem i stylizacje, które sprawiają nam przyjemność.
Nie musimy wypełniać każdego dnia obowiązkami. Nie musimy być ciągle produktywni. Czasami warto po prostu wyjść z domu, złapać czyjąś dłoń, kupić bukiet kwiatów albo wrócić do domu dłuższą drogą.
Bo może największym luksusem tej jesieni nie będzie nowa torebka ani kolejny modny płaszcz.
Może będzie nim czas.
Czas dla siebie, dla bliskich i dla wszystkich małych rzeczy, które sprawiają, że codzienność staje się piękniejsza.
A Ty? Co najbardziej lubisz w jesieni? Modę, długie spacery, zapach kawy, romantyczne wieczory czy może tę odrobinę nostalgii, która sprawia, że zwykłe chwile stają się wyjątkowe?
Nie jest już miękki i nostalgiczny. Błyszczy. Odbija światło. Mieni się srebrem i różem. Zamiast wracać do dawnej epoki, robimy krok w stronę bardziej futurystycznej, współczesnej wersji mody.
W tej sesji spotykają się dwa światy – metaliczny blask srebra i delikatność różu. Chłodna, niemal kosmiczna poświata kontra kolor kojarzący się z romantyzmem, przyjemnością i subtelnym glamour. Razem tworzą jednak coś znacznie ciekawszego niż oczywisty kontrast.
To nasza kolejna zabawa modą, w której kolor i faktura stają się częścią historii.
Srebro dodaje stylizacjom chłodu i futurystycznego charakteru, róż przełamuje tę surowość, wprowadzając miękkość i odrobinę romantycznego glamour. Jest trochę Y2K, trochę fashion fantasy, trochę disco glamour, ale przede wszystkim jest to nasza własna wersja metalicznego romantyzmu.
Lubimy, kiedy moda pozwala przesuwać granice.
Kiedy nie trzeba wybierać pomiędzy charakterem, romantyzmem a nowoczesnością, delikatnością a mocniejszym efektem. Można mieć jedno i drugie – a nawet więcej.
Srebro kontra róż. Chłód kontra miękkość. Futurystyczny blask kontra romantyzm.
I właśnie pomiędzy tymi kontrastami powstała ta sesja.
Trochę jak nocne światła miasta odbijające się w metalicznych tkaninach. Trochę jak modowy sen w odcieniach różu i srebra. A trochę jak editorial, w którym zasady zostawiamy za drzwiami.
Bo jeśli poprzednio bawiłyśmy się w tiul kontra pióra, tym razem mamy własną modową konfrontację:
metaliczny blask kontra romantyczny róż.
I chyba właśnie takie modowe pojedynki lubimy najbardziej.
Fot. Ravena July Jak podobają się Wam nasze stylizacje? Anrika i szafa gra
Co by było, gdyby romantyczna księżniczka z dawnej epoki zamiast do pałacu trafiła prosto na nowojorską ulicę?
Właśnie tak zaczęła się nasza historia.
Do tej sesji chciałyśmy połączyć dwa pozornie odległe światy – romantyczną, lekko vintage’ową kobiecość z nowojorskim fashion lookiem. Inspiracją była dla nas między innymi Carrie Bradshaw z “Sex and the City” – jej nonszalancja, miłość do mody i umiejętność zamieniania zwykłej miejskiej codzienności w osobisty wybieg.
A sceneria zrobiła resztę.
Schody, balkony, kamienice i miejskie zaułki stworzyły tło dla historii, w której moda spotyka się z architekturą, a romantyczny sen z wielkomiejskim stylem.
Najciekawsza jest jednak gra kontrastów.
Po jednej stronie tiul – lekki, miękki, romantyczny, niemal eteryczny. Po drugiej pióra – bardziej wyraziste, zmysłowe i nonszalanckie. Dwa materiały, dwie energie i dwa zupełnie różne sposoby opowiadania o modzie.
Tiul kontra pióra. Romantyzm kontra miejski pazur. Delikatność kontra nonszalancja.
I właśnie w tym spotkaniu pojawia się Antoni. Jego męski look jest bardziej zdecydowany i miejski, ale nadal pozostaje częścią tej samej modowej opowieści. Nie próbujemy dopasować go do romantycznego klimatu – przeciwnie, pozwalamy, żeby był jego kontrapunktem.
To trochę jak spotkanie dwóch bohaterów z różnych historii, którzy przypadkiem znaleźli się na tej samej ulicy.
Jest w tym coś z Carrie Bradshaw, coś z dawnego filmu, trochę old-world glamour, trochę vintage i sporo współczesnego fashion editorialu. Bo lubimy, kiedy moda nie jest oczywista. Kiedy faktura materiału potrafi opowiedzieć historię, a zwykłe schody mogą stać się wybiegiem.
Nie potrzebujemy więc pałacu.
Wystarczy tiul, pióra, kilka balkonów, schody z charakterem i miasto, które pozwala nam przez chwilę pobawić się w bohaterów własnego fashion story.
Dawna epoka spotyka współczesną Warszawę. Romantyczna księżniczka spotyka Carrie Bradshaw. Tiul spotyka pióra.
A moda … jak zwykle robi całą resztę.
Fot. Marina Piątkowska Jak podobają się Wam nasze stylizacje? Anrika i szafa gra