Kategoria: Historia mody

Odejście legendy

Giorgio Armani zmarł 4 września 2025 roku w swoim domu w Mediolanie, otoczony najbliższymi. Miał 91 lat. W ciągu weekendu, około 15 000 osób oddało mu cześć podczas publicznego pożegnania w teatralnej przestrzeni Armani/Teatro w Mediolanie. Jego pogrzeb odbył się w intymnej, rodzinnej ceremonii w kościele San Martino Vescovo w Rivalta, niedaleko rodzinnego Piacenzy. Pozostawił po sobie młodszą siostrę Rosannę oraz siostrzenice i siostrzeńca.

Biografia – od Piacenzy do światowych wybiegów

Giorgio Armani przyszedł na świat 11 lipca 1934 roku w Piacenzie, nad rzeką Padem. Początkowo zamierzał zostać lekarzem i rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Mediolanie, które porzucił, by odbyć służbę wojskową, podczas której zyskał pierwsze styki ze światem mody. Po wojsku rozpoczął pracę jako ekspozytor witryn sklepowych w La Rinascente w Mediolanie, a następnie projektował dla marki Nino Cerruti.

W 1975 roku, wraz z partnerem Sergiem Galeottim, założył własny dom mody — Giorgio Armani S.p.A. Jego styl — miękka, zdekonstruowana elegancja — szybko zdobył uznanie, redefiniując modę gotową do noszenia. W 1980 roku jego światuła kariera rozbłysła na czerwonym dywanie, kiedy Richard Gere wystąpił w filmie American Gigolo ubrany w garnitury Armaniego 

Dziedzictwo i rozrost imperium

Armani stworzył imperium mody, obejmujące:

• Linie ready-to-wear: Giorgio Armani, Emporio Armani, Armani Privé (haute couture) oraz Armani Casa (design wnętrz)

• Produkty lifestyle’owe: akcesoria, perfumy, meble, restauracje, hotele, meble, książki, a nawet drużynę koszykarską

• Utrzymywanie całkowitej niezależności: mimo licznych propozycji inwestycyjnych, pozostał jedynym właścicielem swojej firmy

• Podejście do mody jako sztuki dostępnej — połączenie minimalizmu, luksusu i funkcji (tzw. „stealth wealth”)

• Filantropię i zaangażowanie społeczne, m.in. jako ambasador dobrej woli UNHCR oraz wsparcie dla uchodźców.

Co mówią media i świat mody

Śmierć Armaniego wywołała falę hołdów. Times mówi o nim jako o twórcy ubiorów zarówno dla elit, jak i Hollywood, AP podkreśla jego dziedzictwo i multilateralne imperium, a Guardian przypomina rewolucyjny wpływ jego projektów na wygląd kobiet w pracy.

Giorgio Armani pozostanie ikoną minimalizmu i klasy — twórcą elegancji, którą mogliśmy nosić. Jego niezależność, wizja, i poświęcenie dla rzemiosła stanowią dziedzictwo, które nadal inspiruje. W świecie, gdzie luksus często staje się krzykliwy, on nauczył nas milczącej mocy stylu.

Oto 5 zasad stylu Giorgio Armaniego, które przewijają się w jego filozofii mody:

1. Minimalizm i prostota – Armani słynie z eleganckiego minimalizmu: czyste linie, brak zbędnych ozdób i subtelna kolorystyka (głównie szarości, beże, granaty, czerń).

2. Komfort połączony z elegancją – ubrania Armaniego mają wyglądać szykownie, ale przede wszystkim dobrze się nosić. To on jako pierwszy „rozluźnił” garnitur, nadając mu miękką konstrukcję.

3. Ponadczasowość zamiast trendów – Armani nie podąża ślepo za sezonowymi modami. Jego projekty mają być aktualne przez lata, a nie tylko przez jeden sezon.

4. Neutralna paleta barw – stawia na klasyczne, stonowane kolory, które łatwo łączyć i które zawsze wyglądają elegancko.

5. Dyskretna elegancja zamiast ostentacji – Armani odrzuca przesadny przepych czy krzykliwe logo. Jego styl to subtelna, niemal „niewidoczna” luksusowość.

Od ponad dekady jestem wierna tylko jednemu zapachowi – Armani Sì. Próbowałam wielu innych perfum, ale wszystkie wydają mi się podobne, niczym się nie wyróżniają. Tylko Sì mają w sobie tę wyjątkowość, której nie potrafię znaleźć nigdzie indziej. To mój absolutny zapachowy podpis i uwielbiam go całym sercem.- Anrika Anna Kolbusz

Anrika i szafa gra

Marie-Louise Bruyère (6 października 1883 – 1959), znana głównie jako Madame Bruyère była francuską projektantką mody lat 30., 40. i 50. XX wieku, która działała w Paryżu i importowała swoje kolekcje za granicę.

Bruyère urodziła się we Francji w 1884 roku i zmarł po 1959 roku.

Zanim Bruyère otworzyła swój dom mody haute couture w 1928 roku, uczyła się fachu u Callot Soeurs i Jeanne Lanvin. Jej sklep mieścił się na Place Vendôme w Paryżu. Wczesna kolekcja z 1930 roku ustanowiła Bruyère porównywalną do Schiaparelli, Alix, Rochas i Mainbocher, a jej płaszcze i szyte na miarę garnitury wykazały się szczególną siłą. Jej garnitury były szczególnie znane ze swoich subtelnych i niezwykłych elementów wzornictwa. W sierpniu 1932 roku Fortune zauważył, że jej projekty cieszyły się większym powodzeniem u Amerykanów niż u Francuzów, którzy nie odwiedzali sklepu Bruyère na Rue de Mondovi. Projekty Bruyère’a importowano do Stanów Zjednoczonych, a w 1932 r. magazyn Fortune odnotował, że badanie kopii sukien haute couture z Paryża w sklepach na Manhattanie wykazało, że Bruyère było trzecim najpopularniejszym nazwiskiem, po Vionnet i Lanvin.

Bruyère kontynuowała prezentację kolekcji podczas niemieckiej okupacji, biorąc teraz pod uwagę potrzeby Francuzek, które potrzebowały praktycznych ubrań, które mogłyby wytrzymać mroźne zimy i trudne realia życia pod okupacją.

Po zakończeniu wojny Bruyère nie była zwolennikiem New Look z pełną spódnicą, spopularyzowanego przez Christiana Diora, zamiast tego oferowała niezwykle proste, smukłe sukienki i garnitury z głębokimi dekoltami w 1951 roku.

W latach 50. Bruyère zaczęła koncentrować się na odzieży gotowej do noszenia. W 1951 roku zawarła umowę z firmą odzieżową Baron-Peters w Stanach Zjednoczonych, aby odtwarzać jej projekty na amerykańskim rynku odzieży gotowej o średniej cenie, starannie podkreślając, że projekty były czystymi replikami jej paryskiej kolekcji, a nie „podrasowanymi pod amerykański gust”. W 1952 roku zauważono, że większość zleceń Bruyère pochodziła od amerykańskich klientów.

W 1958 roku Bruyère została zauważona obok wielu innych paryskich projektantek mody, jej projekty opisano jako zwiewne i kobiece, a nosiło je wiele znanych aktorek i osób z wyższych sfer. Uważa się, że zakończyła działalność w latach 50. XX wieku.

My kobiety zawdzięczamy jej:

• wylansowanie odzieży gotowej do noszenia,
• wypromowanie prostych i komfortowych w noszeniu ubrań,

Zasady stylu Marie-Louise Bruyère:

1.Klasa i elegancja.
2.Pomalowane usta.
3.Sznur pereł
4.Falowane włosy.
5.Prostota i wygoda.

Anrika i szafa gra,

Gaby Aghion była wyjątkową postacią w świecie mody. Urodziła się w Aleksandrii w Egipcie  w 1921 roku, a w 1945 roku przeniosła się do Paryża, gdzie założyła markę Chloé w 1952 roku. W odróżnieniu od innych domów mody, które wtedy oferowały drogie, szyte na miarę kreacje, Chloé stało się jednym z pierwszych domów mody, które wprowadziły haute couture w bardziej dostępnym, casualowym stylu, przeznaczonym dla szerszego kręgu kobiet.

Gaby Aghion była pionierką, która postawiła na luźniejszy, bardziej swobodny styl, który zyskał ogromną popularność.

Chloé szybko zyskało uznanie w modowym świecie, a sam dom mody stał się znany z jego wyjątkowej elegancji i niezależności. Aghion była również jedną z pierwszych, które zatrudniały młodych, utalentowanych projektantów, w tym Karla Lagerfelda, który jak wiemy później stał się legendą mody.

19 luty 2019 – Ikona Mody – KARL LAGERFELD … odszedł cesarz mody

Gaby Aghion pozostaje jednym z kluczowych nazwisk w historii mody, nie tylko za sprawą swojego wkładu w rozwój haute couture, ale także dzięki swojej wizji, która na zawsze zmieniła oblicze luksusowego stylu.

Gaby Aghion miała niezwykłą i inspirującą historię życia, która wpłynęła na rozwój mody w XX wieku. Urodziła się jako Gabrielle Hanoka w rodzinie żydowskich emigrantów w Aleksandrii. Dzięki swojemu pochodzeniu i doświadczeniom w różnych częściach świata, potrafiła połączyć różnorodne wpływy kulturowe w swojej pracy. Po wojnie, osiedliła się w Paryżu, gdzie zrealizowała swoje marzenie o założeniu marki, która oferowałaby luksusowe ubrania na co dzień.

W 1952 roku, razem z Jacquesem Lenoirem, założyła Chloé – dom mody, który zrewolucjonizował świat mody, wprowadzając styl, który łączył elegancję z wygodą i funkcjonalnością. Chloé było jednym z pionierów w oferowaniu prêt-à-porter, co oznaczało, że luksusowe ubrania stały się bardziej dostępne dla szerokiego kręgu kobiet.

Jej podejście do mody było oparte na idei nowoczesnej kobiety, która szukała połączenia elegancji z praktycznością. Współpraca z młodymi, innowacyjnymi projektantami, w tym z Karlem Lagerfeldem, stała się kluczowym elementem sukcesu Chloé, które zyskało miano jednego z najbardziej wpływowych domów mody na świecie.

Otrzymanie orderu Legii Honorowej w 2013 roku było zasłużoną nagrodą za jej wkład w kulturę i przemysł modowy. Gaby Aghion pozostanie na zawsze zapamiętana jako osoba, która zmieniła oblicze mody i wyznaczyła nowe standardy w projektowaniu odzieży.

Gaby Aghion zmarła w swoim domu w Paryżu 27 września 2014 roku.

My kobiety zawdzięczamy jej:

• wprowadzenie haute couture do bardziej dostępnego świata

• promowanie stylu casualowego

Zasady stylu Gaby Aghion:

 1.Wielka klasa.
2.Wysoko upięty kok. 
3.Wyrazisty makijaż.
4.Neutralne kolory.
5.Elegancja ze swobodą.

Anrika i szafa gra,

Yves Saint Laurent, właśc. Yves Henri Donat Mathieu Saint-Laurent (ur. 1 sierpnia 1936 w Oranie w Algierii, zm. 1 czerwca 2008 w Paryżu we Francji) – francuski projektant mody, współtwórca domu mody Yves Saint Laurent SAS.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Zasady stylu Francouise Hardy:

Prywatnie był osobą homoseksualną. Od roku 1982 aż do śmierci jego życiowym partnerem był model Antonio D’Amico.

15 lipca 1997 Gianni Versace został zastrzelony na schodach własnego domu w Miami Beach, gdy wrócił ze zwykłego porannego spaceru po klifie w Ocean Drive na Florydzie. Zabójcą był Andrew Cunanan, seryjny zabójca, który po 8 dniach popełnił samobójstwo, a jego ciało znaleziono na łodzi. Policja ustaliła, że Cunanan zastrzelił się przy użyciu tej samej broni, którą zabił Gianniego Versace.

Prochy Versace zostały złożone na cmentarzu w Moltrasio nad jeziorem Como we Włoszech.

Elton John zadedykował projektantowi wydany w 1997 roku album The Big Picture.

Na mocy testamentu siostrzenica Gianniego Versace – Allegra Versace stała się spadkobierczynią 50% imperium mody. Allegra przejęła w ten sposób przypuszczalnie ok. pół miliarda dolarów.

W 1998 Menahem Golan nakręcił dramat kryminalny Śmierć Gianniego Versace (The Versace Murder) z udziałem Franca Nero w roli tytułowej, Mattem Servitto (jako David Madson) i Stevenem Bauerem (jako agent FBI John Jacoby).

W 2018 wydano serial FX The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story, w którym wystąpili: Édgar Ramírez (Gianni Versace), Ricky Martin (Antonio D’Amico), Darren Criss (Andrew Cunanan), Penélope Cruz (Donatella Versace) i Finn Wittrock (Jeff Trail).

W 2019 wydano film dokumentalny Seeing Beauty: Gianni Versace’s Miami Beach Palazzo.

Zasady stylu Gianni Versace :

Roberto Cavalli (wym. roˈbɛrto kaˈvalli; ur. 15 listopada 1940 we Florencji, zm. 12 kwietnia 2024 tamże) – włoski projektant mody.

Jest znany z wykorzystywania w swojej twórczości szczegółowych nadruków egzotycznych oraz z zastosowania piaskowanych motywów na materiale dżinsowym, co jest obecnie powszechną praktyką wśród producentów tego rodzaju odzieży. Włoski dom mody Roberto Cavalli zajmuje się sprzedażą wysokiej jakości ubrań, perfum i eleganckich akcesoriów.

Oprócz głównej linii mody dla kobiet, która sprzedawana jest w ponad 50 państwach na świecie, Cavalli projektuje też odzież męską RC Menswear, a także linię młodzieżową Just Cavalli (pierwotnie Cavalli Jeans), którą zapoczątkowano w 2000 roku. Projektant w swoim portfolio ma także produkty odzieżowe dla dzieci, inne wyroby dziewiarskie, akcesoria, okulary, zegarki, perfumy, bieliznę oraz stroje plażowe.

W maju 2017 roku Paul Surridge, były doradca kreatywny szwedzkiego domu mody Acne Studios, zastąpił Petera Dundasa na stanowisku dyrektora kreatywnego włoskiego przedsiębiorstwa.

Dziadek Cavallego, Giuseppe Rossi, był artystą i członkiem grupy toskańskich malarzy Macchiaioli, którego prace były wystawiane we florenckiej Galerii Uffizi. Cavalli zapisał się na Istituto statale d’arte di Firenze, skupiając się na nadrukach na materiałach włókienniczych. Będąc nadal studentem, Cavalli stworzył serię nadruków na dzianinach przedstawiających schematy kwiatów, która przykuła uwagę głównych włoskich producentów wyrobów pończoszniczych.

Na początku lat 70. projektant wynalazł i opatentował technikę drukowania na skórze i rozpoczął tworzenie patchworków z różnych materiałów. Zadebiutował z tą techniką w Paryżu, po czym otrzymał zamówienia od takich domów mody jak Hermès i Pierre Cardin. W lutym 1970 roku zaprezentował swoją pierwszą kolekcję pod własnym nazwiskiem podczas paryskiego pokazu Salon du Prêt à Porter. To samo wzornictwo przeniósł także na wybiegi w Sala Bianca w Palazzo Pitti we Florencji (1972), a później podczas salonu Milano Collezioni w Mediolanie, gdzie przedstawił garderobę dżinsową z nadrukami, odzież skórzaną wykonaną techniką intarsji, a także produkty brokatowe i nadruki improwizowane.

W 1974 roku we francuskim kurorcie Saint-Tropez otworzył swój pierwszy butik. W 1976 roku, podczas pokazu Italian Fashion Week w Hotel Plaza w Nowym Jorku, Cavalli zadebiutował tam ze swoją kolekcją. W 1977 roku, podczas konkursu piękności Miss Universe odbywającego się w Santo Domingo (Dominikana), Cavalli – będąc tam członkiem jury – spotkał Evę Düringer, która reprezentowała Austrię. Para wzięła ślub trzy lata później. W 1985 roku Cavalli zaprezentował kolekcję w nowojorskim Studio 54, do którego przybyli m.in. aktorka Ursula Andress i reżyser Miloš Forman.

W 1994 roku Cavalli miał swój pierwszy pokaz podczas Settimana della moda di Milano (Mediolan), gdzie m.in. Naomi Campbell prezentowała jego wzornictwo odzieżowe (na sezon jesień–zima 1994/95). Wtedy projektant przedstawił publiczności swój pierwszy piaskowany dżins. Przed końcem tego samego roku otwarte zostały kolejne jego sklepy: w terytorium zależnym Francji Saint-Barthélemy (Małe Antyle) i w Wenecji. W 1999 roku premierę miała pierwsza kolekcja odzieży męskiej Cavallego (sezon jesień–zima 1999/2000).

W 2000 roku w Mediolanie wprowadzono linie: bielizny Roberto Cavalli Underwear, zegarków Roberto Cavalli Timewear, okularów Roberto Cavalli Eyewear oraz odzieży dziecięcej Roberto Cavalli Angels&Devils. W 2001 roku we Florencji Cavalli otworzył na nowo kawiarnię Caffè Giacosa (przed reaktywacją zapomniane i zaniedbane miejsce spotkań elity miejskiej), łącząc lokal ze swoim butikiem. W 2001 roku w Mediolanie wprowadzono na rynek linię Just Cavalli. W 2002 roku we Florencji otworzony został butik Cavallego przy Via Tornabuoni. Wtedy też otwarto w Mediolanie lokal Just Cavalli Cafè, przy zlokalizowanej w Parco Sempione wieży Torre Branca (zaprojektowanej w 1933 r. przez Gio Pontiego), który stał się popularnym miejscem życia nocnego miasta. Powierzchnia restauracji wynosi 250 m² (2700 ft²), a wnętrze wykonano z żelaza i szkła, motywem przewodnim miejsca zostało zwierzęce futro, charakterystyczne dla drukowanych tkanin Cavallego; jednoczęściowy żelazny kontuar zaprojektował izraelski architekt Ron Arad. W 2003 roku Cavalli stworzył kostiumy dla Shakiry na potrzeby Mongoose Tour, jej pierwszego światowego tournée. W 2003 roku udostępnione dla klientów zostały butiki w: Porto Cervo (Costa Smeralda, Sardynia), Dubaju, Kuwejcie i Londynie, a także jeden w Stanach Zjednoczonych: Coral Gables (pozostałe lokalizacje: Madison Avenue w Nowym Jorku; Bal Harbour, Floryda; Las Vegas). W 2004 roku w Mediolanie Cavalli zaprojektował kostiumy na potrzeby pokazu Saltimbanco (produkcji kanadyjskiego przedsiębiorstwa rozrywkowego Cirque du Soleil), a także, wspólnie z Ettore Scolą, zaprojektował oprawę sceniczną. W tym samym roku w Moskwie (przy ulicy Tretriakowsij projezd) pojawił się pierwszy w Rosji sklep sygnowany nazwiskiem Cavallego.

W 2005 roku Cavalli zaprezentował w Las Vegas spersonalizowane stroje dla króliczków „Playboya”. W tym samym roku na rynek wszedł napój alkoholowy Roberto Cavalli Vodka. Wtedy też w Beverly Hills (przy Rodeo Drive) otworzono kolejny butik projektanta w Stanach Zjednoczonych. Podczas przyjęcia z okazji uruchomienia nowej lokalizacji pojawili się m.in.: Jack Nicholson, Christina Aguilera, Salma Hayek i Cindy Crawford. W 2007 roku Cavalli zaprojektował kolekcję w ramach jednorazowej umowy ze szwedzką siecią H&M, która trafiła do 200 wybranych sklepów na całym świecie (stroje dla mężczyzn i kobiet, akcesoria i bielizna). Wszystkie artykuły, które tam trafiły wyprzedane zostały w ciągu jednego dnia. W 2007 roku Cavalli zrealizował stroje dla brytyjskiego girlsbandu Spice Girls na potrzeby światowej trasy koncertowej The Return of the Spice Girls, będącej powrotem zespołu na scenę. W 2007 roku przy nowojorskiej Piątej Alei powstał butik Just Cavalli (wśród gości byli: Diane Kruger, Tyra Banks, Jessica Simpson). W 2007 roku w Mediolanie miało swoją premierę wino Cavalli Tenuta degli Dei sygnowane nazwiskiem projektanta. W 2009 roku w hotelu Fairmont, zlokalizowanym w Dubaju przy drodze Szajch Zajid, otwarto lokal Cavalli Club.

Cavalli w latach 1964–1974 był mężem Silvanelli Giannoni. W roku 1980 poślubił Austriaczkę Evę Düringer. Cavalli był ojcem pięciorga dzieci: syna Tommasa i córki Christiany (z pierwszego małżeństwa) oraz synów Daniele i Robina oraz córki Rachele (z drugiego). Ostatnią jego partnerką była młodsza o 45 lat szwedzka modelka Sandra Nilsson.

W listopadzie 2006 roku Roberto Cavalli otrzymał w Stuttgarcie niemiecką nagrodę medialną Bambi za wybitny wkład w modę międzynarodową.

W czerwcu 2013 roku uczelnia artystyczna Domus Academy w Mediolanie wyróżniła Cavallego magisterium honoris causa, doceniając go jako ambasadora mody włoskiej na świecie.

Roberto Cavalli zmarł 12 kwietnia 2024 we Florencji.

Zasady stylu Roberta Cavalli:

1.Dłuższe włosy zaczesane do tyłu.
2. Okulary przeciwsłoneczne.
3.Czarne stylizacje.
4.Dodatki w zwierzęcy print.
5.Elegancja z casualem.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Iris Apfel z domu Barrel (ur. 29 sierpnia 1921 w Nowym Jorku, zm. 1 marca 2024 w Palm Beach) – amerykańska projektantka wnętrz żydowskiego pochodzenia, businesswoman, filantropka, ikona mody i historyczka sztuki.

Pochodzi z rodziny rosyjskich Żydów, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Ukończyła historię sztuki na uniwersytecie w Nowym Jorku oraz projektowanie na uniwersytecie w Wisconsin. W 1948 roku została żoną starszego o 7 lat Carla Apfela, wraz z którym dwa lata później założyła firmę Old World Weavers, zajmującą się tekstyliami, którą wspólnie prowadzili aż do przejścia na emeryturę w 1992 roku. Z Carlem była w małżeństwie aż do jego śmierci w 2015 r. Firma Apfelów specjalizowała się w reprodukcjach tkanin XVII, XVIII i XIX wieku. W celu znalezienia niedostępnych w USA tkanin podróżowała do Europy dwa razy do roku, skąd przywoziła licznie zgromadzone przedmioty z targów czy antykwariatów.

Była projektantką wnętrz Białego Domu dla dziewięciu kolejnych amerykańskich prezydentów: Harry’ego Trumana, Dwighta Eisenhowera, Richarda Nixona, Johna F. Kennedy’ego, Lyndona Bainesa Johnsona, Jamesa Cartera, Ronalda Reagana i Billa Clintona.

Przez lata była znana i ceniona głównie w bohemie artystycznej w środowisku elit. Znana dla szerszego grona stała się w 2005 roku wraz z wystawą Rara Avis (Rare Bird): The Irreverent Iris Apfel zorganizowaną w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, poświęconą jej i jej stylowi. Prezentowano m.in. należące do niej biżuterie i ubrania. Wystawa odbiła się szerokim echem wśród mediów i publiczności, prezentowano ją również w innych znanych muzeach, a sama Apfel została okrzyknięta międzynarodową ikoną mody.

W 2014 r. nakręcono o niej film dokumentalny w reżyserii Alberta Mayslesa, który swoją premierę miał na Festiwalu Filmowym w Nowym Jorku.

W 2018 firma Mattel stworzyła lalkę Barbie na podobieństwo Iris Apfel, w ten sposób Apfel stała się najstarszą osobą, której wizerunek został wykorzystany na lalkach tej firmy.

W 2019 r. podpisała kontrakt z międzynarodową agencją modelingu IMG.

W 2022 zaprojektowała kolekcję ubrań dla sieci odzieżowej H&M.

Zmarła 1 marca 2024 roku w Palm Beach w wieku 102 lat.

W dzieciństwie, Iris Apfel czerpała inspirację z charakterystycznego ubioru mieszkanek nowojorskiego Harlemu. Już w latach 40., jako pierwsza w swoim otoczeniu, odważyła się nosić dżinsy. Po osiemdziesiątce stała się ikoną stylu i modelką, nieustraszenie łącząc kolorowe, wzorzyste i zróżnicowane tkaniny. Iris Apfel zawsze podkreślała, że nie stosowała ścisłych zasad w modzie, ponieważ uważała, że ich przestrzeganie to strata czasu.

Jej nieprzeciętny styl został dostrzeżony przez właścicielkę domu handlowego Loehmann’s, która, choć zauważyła, że Apfel nie jest uważana za klasyczną piękność, doceniła jej wyjątkowy styl. To spotkanie skierowało Iris na ścieżkę modowej kariery. Choć nie uznawała się za piękną, to właśnie jej niekonwencjonalność i styl przyciągały uwagę.

Iris Apfel urodziła się w Nowym Jorku w 1921 roku w rodzinie związanej z branżą mody i biznesem. Choć początkowo nie wskazywało nic na to, by moda stała się jej życiową pasją, jej praca w dziedzinie projektowania wnętrz oraz założenie firmy Old World Weavers z mężem były jedynie wstępem do późniejszej kariery modowej.

Po sprzedaży firmy w 1992 roku, Iris Apfel zaczęła eksplorować świat mody na nowo. Jej ekspozycja w Metropolitan Museum of Art w 2005 roku, zatytułowana “Rara Avis: Zuchwała Iris Apfel”, przyniosła jej ogromną popularność i okrzyknięto ją ikoną stylu. Mimo, że drzwi do świata mody otworzyły się dla niej dopiero w wieku 84 lat, Apfel nadal czuła się młoda i pełna energii. Otrzymywała liczne propozycje kontraktów reklamowych, była na okładkach magazynów, a nawet dla niej stworzono lalkę Barbie na jej podobieństwo.

Iris Apfel zmarła 1 marca 2024 roku w wieku 102 lat w swoim domu w Palm Beach, otoczona przez najbliższych. Jej niekonwencjonalny styl, miłość do mody i nieustraszoność w kreowaniu własnej ścieżki życiowej uczyniły ją ikoną, która zyskała uznanie w świecie mody. Jej historia dowodzi, że nigdy nie jest za późno, by realizować marzenia.

Zasady stylu IRIS APFEL:

1.Siwe krótkie włosy.
2.Duże okrągłe okulary.
3.Ogrom biżuterii.
4.Dużo wzorów i kolorów.
5.Eklektyzm i maksymalizm.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Historia Loewe sięga 1846 roku, kiedy Madryt szykował się do dwóch królewskich małżeństw: Izabeli II Burbon z księciem Kadyksu oraz Marii Luizy Fernandy z księciem Montpensier. W tym czasie grupa hiszpańskich rzemieślników założyła warsztat skórzany w najbardziej komercyjnej dzielnicy Madrytu, przy ulicy Lobo (później Echegaray) w samym centrum miasta. W 1872 roku dołączył do nich Enrique Roessberg Loewe, niemiecki rzemieślnik specjalizujący się w obróbce skóry, decydując się na współpracę z lokalnymi właścicielami warsztatów i tworząc markę. Dwadzieścia lat później, w 1892 roku, E. Loewe zaprezentował się Madrytowi poprzez duży plakat, co ostatecznie przyczyniło się do zwiększenia rozpoznawalności marki wśród społeczeństwa. Enrique Loewe wnosił do Hiszpanii swoją precyzję, technikę, zmysłowość, kreatywność i niezrównaną wiedzę o skórze.

W 1905 roku Loewe zostało uznane za “Oficjalnego Dostawcę Hiszpańskiej Korony Królewskiej”. Pod przywództwem Enrique Loewe Hiltona, kiedy to rodzina Loewe była na czele przedsiębiorstwa, król Alfonso XII przyznał firmie tytuł Dostawcy Domu Królewskiego.

Jane Mallory Birkin znana wszystkim jako Jane Birkin.

Jane Mallory Birkin (ur. 14 grudnia 1946 w Londynie, zm. 16 lipca 2023 w Paryżu) – brytyjska aktorka i piosenkarka. Od końca lat 60. mieszkała we Francji i tworzyła głównie w języku francuskim.

Urodziła się w Marylebone w środkowym Londynie jako córka angielskiej aktorki Judy Campbell (1916–2004) i Davida Birkina (1914-1991), komandora podporucznika Królewskiej Marynarki Wojennej i szpiega podczas II wojny światowej. Jej starszy brat Andrew Birkin (ur. 1945) został scenarzystą i reżyserem. Uczęszczała do Upper Chine School na wyspie Wight. Uczyła się aktorstwa w londyńskiej Kensington Academy.

17 września 1964 roku, jako 18-latka zadebiutowała na scenie Haymarket Theatre w spektaklu Grahama Greene’a Carving a Statue z Ralphem Richardsonem. Rok później została zaproszona do Passion Flower Hotel w Prince of Wales Theatre, gdzie poznała angielskiego kompozytora Johna Barry’ego, jej późniejszego męża.

Karierę filmową rozpoczęła w latach 60. Pierwszą kinową rolą była dziewczyna na motorowerze w komedii Richarda Lestera Sposób na kobiety (Po The Knack…and How to Get It, 1965) z Michaelem Crawfordem. Przełomem okazał się występ w roli jednej z modelek fotografowanych przez głównego bohatera (David Hemmings) w kontrowersyjnym dramacie Michelangela Antonioniego Powiększenie (Blow-Up, 1966) u boku Sarah Miles i Vanessy Redgrave. W psychodelicznym filmie Wonderwall (1968) z Jackiem MacGowranem wystąpiła jako modelka Penny Lane.

W 1968 wyjechała do Francji, starając się o główną rolę w Sloganie, którą otrzymała, mimo że nie znała języka francuskiego. Na planie satyrycznego melodramatu Slogan (L’amour et l’amour, 1968) poznała starszego od siebie o 18 lat francuskiego piosenkarza Serge’a Gainsbourga/ W 1969 zaśpiewali razem skandalizującą miłosną piosenkę „Je t’aime… moi non plus”. Utwór ten ze względu na swoje seksualne podteksty, został zakazany w wielu krajach, co przydało sławy obojgu artystom.

W 1973 pojawiła się ponownie na ekranach kin jako kochanka Brigitte Bardot w dramacie Rogera Vadima Gdyby Don Juan był kobietą. W 1975 zagrała główną rolę kelnerki Johnny w dramacie Kocha, nie kocha (Je t’aime… moi non plus) wyreżyserowanym przez Gainsbourga.

Zagrała w ponad 80 filmach, jednak jej role nie spotkały się z wielkim aplauzem krytyków. Była trzykrotnie nominowana do nagrody Cezara; w 1985 za główną rolę w La Pirate, w 1987 – za główną rolę w filmie Kobieta mego życia i w 1992 – za drugoplanową rolę w Pięknej złośnicy. Z większą przychylnością spotkała się jej twórczość muzyczna. Wydała 15 albumów, śpiewając charakterystycznym, nieco dziecięcym głosem, przypominającym szept, z ciągle wyraźnym angielskim akcentem.

Odznaczona została m.in. Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE) oraz francuskim Narodowym Orderem Zasługi (Ordre National du Mérite).

Jej nazwisko stało się popularne również z powodu przypadkowego spotkania z Jeanem-Louisem Dumasem jako prezesem francuskiego domu mody „Hermès” podczas wspólnego lotu samolotem. Z szafki bagażowej wypadła wtedy zawartość słomkowego koszyka aktorki, co zainicjowało między Birkin a Dumasem dyskusję na temat idealnej skórzanej torby na weekend. Owocem dyskusji był projekt damskiej torebki „Birkin”.

Przewodniczyła jury sekcji „Un Certain Regard” na 53. MFF w Cannes (2000).

16 października 1965 poślubiła brytyjskiego kompozytora Johna Barry’ego. Mieli córkę Kate Barry (ur. 8 kwietnia 1967 – zm. 11 grudnia 2013; wypadła z okna swojego apartamentu w Paryżu), która została fotografką i projektantką mody. Para rozwiodła się w 1968.

Przez 12 lat była związana z francuskim kompozytorem Sergem Gainsbourgiem, z którym miała córkę Charlotte Gainsbourg (ur. 21 lipca 1971). Para rozstała się w 1980 z powodu alkoholizmu i przemocy Gainsbourga. Gainsbourg zmarł w 1991 wskutek zawału serca.

W latach 1980–1992 była związana z francuskim reżyserem Jakiem Doillonem. 4 września 1982 z tego związku urodziła trzecią córkę Lou Doillon.

Spotykała się także z francuskim pisarzem Olivierem Rolinem.

W 2002 roku zdiagnozowano u niej białaczkę. 6 września 2021 poinformowano, że Birkin przeszła udar mózgu.

Zmarła 16 lipca 2023 w swoim domu w Paryżu w wieku 76 lat.

Zasady stylu Jane Birkin:

1. Klasyka i prostota.
2. Proste włosy z prostą grzywką.
3. Delikatny makijaż.
4. Minimalistyczne stylizacje.
5. Mono kolorystyczne kreacje.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Thierry Hermès ( wymawiane [tjɛʁi ɛʁmɛs] ; 10 stycznia 1801 – 10 stycznia 1878) był francuskim biznesmenem, który założył Hermès International i uzyskał tytuł projektanta domu mody. Urodził się w 1801 roku w Krefeld w Niemczech. Hermès pierwotnie założył swoją działalność jako firma produkująca siodła w 1837 r. W jego pierwszym warsztacie prezentowano biżuterię, artykuły wyposażenia wnętrz i jedwabne szale. Jego ojciec Thierry Hermès pochodził z Francji, a matka Agnese Kuhnen z Niemiec. Stracił rodzinę z powodu choroby i w 1821 r. przeniósł się do Paryża. Po jego śmierci w 1878 r. rodzinny biznes nadal prowadzili jego syn i wnukowie Charles-Emile Hermès, Adolphe Hermès i Emile-Maurice. 

Thierry Hermès urodził się w 1801 roku w mieście Krefeld, będącym wówczas częścią imperium Napoleona, dzięki czemu Hermès otrzymał obywatelstwo francuskie.  Był szóstym dzieckiem swoich rodziców, którzy byli karczmarzami.  Po tym jak stracił całą rodzinę na skutek chorób i wojny, w 1821 roku jako sierota przeniósł się do Francji. Wykorzystując swój talent do kaletnictwa, w 1837 roku otworzył swój sklep z siodłami i uprzężami, mieszczący się w paryskiej dzielnicy znanej jako Grands Boulevards. 

W 1837 roku Thierry Hermès założył firmę Hermès jako producenta uprzęży dla koni przy Rue Basse du Rempart w Paryżu. Hermès specjalizował się w uprzężach dla koni potrzebnych w pułapkach społecznych, kalechach i powozach. Swoją firmę zbudował na sile ściegu, który można było wykonać jedynie ręcznie. Ścieg siodłowy został ukończony, gdy dwie igły przerobiły dwie woskowane nici lniane w przeciwstawnym rozciągnięciu. Po otwarciu jego sklepu jego klientami byli bogaci, do których zaliczali się: paryski beau monde i europejska rodzina królewska, cesarz Napoleon III i jego cesarzowa Eugenia. Wkrótce branża przeniosła się z uprzęży i ​​siodeł na kufry, torebki i zamki błyskawiczne.

Hermès miał jednego syna z żoną Christine Pétronille Pierrart (1805-1896), którego nazwali Charles-Emile.  Charles-Emile miał dwóch własnych synów, Adolphe’a i Emile-Maurice, którzy byli zaangażowani w rodzinny biznes budujący elitarną klientelę w Europie, Afryce Północnej, Rosji, Ameryce i Azji. ^[Po tym jak Hermès założył firmę produkującą uprzęże, jego syn Charles-Emile Hermès przejął rodzinny biznes przenosząc sklep na 24 rue du Faubourg Saint-Honoré. Oznaczało to, że sklep znajdował się w pobliżu zamożnych klientów. Adolf pozostawił Emila w firmie, bo uważał, że w dobie powozów firma nie ma przed sobą długiej przyszłości. Emile-Maurice zauważył zapotrzebowanie na wyroby rymarskie, co skłoniło go do skierowania firmy Hermès do produkcji „szytych na siodełku” wyrobów skórzanych i kufrów dla klientów podróżujących samochodem, pociągiem lub statkiem. Uświadomiwszy sobie, że firma wkracza w erę samochodów, Emile-Maurice uzyskał dwuletni patent na zamek błyskawiczny znany jako „zapięcie Hermès”.  Wraz z wprowadzeniem zamka błyskawicznego epoka odzieży uległa przemianie.  Inne firmy, takie jak Coco Chanel, chciały się od nich uczyć ze względu na ich szybki rozwój i popularność. Zięciowie Emile’a Hermèsa, Robert Dumas-Hermès (1898-1978) i Jean-René Guerrand-Hermès (1901-1993) przejęli firmę w 1950 roku. Wkład jego dzieci i wnuków wywarł wpływ na firmę.”  W 1993 roku firma weszła na giełdę, ale 80 procent udziałów było kontrolowanych przez członków rodziny Hermès. 

Hermès ma wiele innowacji, które są znane do dziś.  Zamek błyskawiczny Hermès założony w 1923 roku jest dziś używany w wielu torebkach. Jedwabny Hermès używany do bluzek dżokejów stworzył pierwszą jedwabną chustę „Jeu des Omnibus et Dames blanches” w 1923 r. [34] lat trzydziestych XX wieku Hermès International wypuścił na rynek kilka przedmiotów, które stały się klasykami, w tym znaną dużą torebkę z krokodylem później jako Kelly, nazwany na cześć Grace Kelly. Później firma opracowała męskie krawaty, zegarki i nowe projekty szalików. Obecnie Hermès oferuje takie produkty, jak amulety (od 40 dolarów) i duża torebka fasolowa z misiem pandą, wykonana ze skóry byka Clémnce (najdroższa od 100 000 dolarów).  Jeden ze znanych klasyków, Birkin, został nazwany na cześć aktorki Jane Birkin i stworzony przez Jean-Louisa Dumasa w 1984 roku . Obecnie Hermès ma 283 sklepy na całym świecie.  Od 1923 roku Hermès co roku wybiera w swoich kolekcjach motyw kolorystyczny, tworząc przedmioty z limitowanych edycji, takie jak jedwabny szal „Rok rzeki” (2005).

ŹRÓDŁA: WIKIPEDIA,
ZDJĘCIA: WIKIPEDIA I GOOGLE,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra

 Irini Leleku znana wszystkim jako Irene Papas.

Irene Papas (gr. Ειρήνη Παππάς), właśc. (gr. Ειρήνη Λελέκου, ur. 3 września 1926 lub 1929 w Chiliomodi w Koryntii, zm. 14 września 2022 tamże) – grecka aktorka.

Karierę artystyczną zaczęła w wieku 10 lat występując na scenie jako śpiewaczka. W filmie zadebiutowała w 1950. W latach 1950–2003 zagrała w ponad 80 filmach, odtwarzając m.in. tytułowe role w adaptacjach klasycznych greckich tragedii (Antygona i Elektra). Udzielała się również muzycznie:

• w 1970 wystąpiła gościnnie na płycie 666 grupy Aphrodite’s Child,
• w 1979 nagrała wraz z Vangelisem płytę Ody (Odes),
• w 1986 z tym samym artystą nagrała płytę Rapsodies.

 Jej surowa uroda i niezaprzeczalny talent były kluczem do podboju Hollywoodu. Znaczące role zagrała także w kinie francuskim i włoskim.

“Wspaniała, majestatyczna, dynamiczna, Irene Papas była uosobieniem greckiego piękna w kinie i na scenie teatralnej, była cieszącą się uznaniem międzynarodową damą, która promieniowała greckością” — powiedziała ministra kultury Lina Mendoni.

Premier Kyriakos Mitsotakis opisał ją jako źródło “podziwu i inspiracji” dla wielu pokoleń Greków.

Papas sławę zyskała na całym świecie po występach w filmach: “Działa Navarony” z 1961 r. i “Greku Zorbie” z 1964 r. Grała u boku hollywoodzkich gwiazd Gregory’ego Pecka i Anthony’ego Quinna. Zagrała w ponad 50 filmach — m.in. wystąpiła z Kirkiem Douglasem w dramacie kryminalnym “Braterstwo” z 1968 r. oraz z Jamesem Cagneyem w westernie “Opowieść o złym człowieku” z 1956 r.

Urodzona jako Irene Lelekou w górskiej miejscowości Chiliomodi, była córką nauczycieli. Mając zaledwie 18 lat opuściła dom, by — pomimo zakazu rodziny — wyjść za mąż za greckiego reżysera filmowego Alkisa Papasa. Z którym po 4 latach małżeństwa się rozwiodła. 

Po śmierci amerykańskiego aktora Marlona Brando w 2004 r. zdradziła w wywiadzie dla włoskiej gazety, że mieli romans.

Była zwolenniczką greckiej partii komunistycznej oraz przeciwniczką dyktatury wojskowej, która rządziła krajem w latach 1967-1974. Część życia spędziła poza Grecją — w tym w Rzymie i Nowym Jorku.

Greckie instytucje artystyczne dziękowały Papas za jej wsparcie dla młodszych aktorów. Greckie Centrum Filmowe z siedzibą w Atenach określiło ją jako “największą grecką międzynarodową gwiazdę filmową“, dodając: “Jej wizerunek jest ponadczasowym symbolem greckiego kobiecego piękna“.

Papas publicznie żartowała, że w mediach często ją postarzano o trzy lata. W 2004 r. w wywiadzie z grecką telewizją tłumaczyła: “Urodziłam się 3 września 1929 r. Wszystkie dokumenty są w Chiliomodi“.

Zasady stylu Irene Papas:

1. Króczoczarne lśniące włosy.
2. Mocno czarne brwi.
3. Minimalizm w biżuterii.
4. Stroje w greckim stylu.
5. Elegancja i klasa.

ŹRÓDŁA: WIKIPEDIA,
ZDJĘCIA: WIKIPEDIA I GOOGLE,

MIŁEJ LEKTURY,
ANRIKA I SZAFA GRA,