Wtorek-Ikona Stylu-TRUMAN CAPOTE

 Truman Streckfus Persons znany wszystkim jako Truman Garcia Capote

Truman Garcia Capote urodzony 30 września 1924 w Nowym Orleanie, amerykański pisarz i scenarzysta. Dzieciństwo swe spędził w Luizjanie, Alabamie
i Missisipi. Tuż po ukończeniu szkoły średniej przez jakiś czas pracował jako goniec w redakcji tygodnika The New Yorker, gdzie nawiązywał pierwsze kontakty literackie. Szczerze przyznawał się do swojej homoseksualności. Był w związku
z Newtonem Arvinem, profesorem literatury College’u im. Smitha.

Zadebiutował jako nowelista zbiorem Zatrzaśnij ostatnie drzwi (1943, Shut the Final Door), po którym wydał jeszcze kilka tomów opowiadań wyróżniających się subtelnością psychologicznego rysunku postaci, ulotnością nastroju i wdziękiem stylistycznym, ale uznaną pozycję literacką zdobył dzięki dwóm powieściom – Inne głosy, inne ściany (1948, Other Voices, Other Rooms), zawierające wyraźne pierwiastki autobiograficzne opowieści o dojrzewaniu uczuciowym młodego chłopca, i Harfa traw (1951, The Grass Harp), której bohaterowie uciekają w dzieciństwo, chroniąc się w ten sposób przed okrucieństwem „normalnego” życia, i rezydują gromadnie w rozrosłym drzewie.

Takie przesłania zawiera także, opowiadanie Śniadanie u Tiffany’ego (1958, Breakfast at Tiffany’s), portretujące młodą dziewczynę, która nie chce stabilizacji i nawet na wizytówce umieszcza informację, że znajduje się permanentnie „w podróży”.

Ostatnia z szeroko znanych powieści Capote’a ,,Z zimną krwią”(1966, In Cold Blood), utrzymana jest w zupełnie innym charakterze i napisana inną techniką. Jest to swoista „powieść dokumentalna”, drobiazgowo rekonstruująca szczegóły krwawej zbrodni, popełnionej przez dwóch recydywistów na czteroosobowej rodzinie farmerskiej z miasteczka Holcomb, a kolejno przedstawia  szczegółowo przebieg procesu i zachowanie się zabójców przed wyrokiem i po nim, aż po sam dzień egzekucji.

Najbardziej oryginalne utwory Capote’a z pierwszego okresu twórczości nie znalazły naśladowców, lecz powieść Z zimną krwią dała na swój sposób początek fali „powieści dokumentalnych”, które ze szczególnym zapałem uprawiać zaczął Mailer. Po ogromnym międzynarodowym sukcesie ,,Z zimną krwią” w twórczości Capote’a nastąpiło swoiste „zawirowanie”.

Przez laty pracował nad zamierzoną na proustowską skalę powieścią ,,Answered Prayers”, której nigdy nie ukończył (duży jej fragment ukazał się za życia autora
w jednym z czasopism). Zachowane trzy rozdziały wydano w 1987, z podtytułem ,,The Unfinished Novel” (Wysłuchane modły. Powieść nieukończona),
w opracowaniu M. Foksa. Powieść, o wyraźnie autobiograficznym charakterze, ukazująca nowojorskie środowisko artystyczne razem z jego międzynarodowymi koneksjami, wywołała kontrowersje z powodu agresywnych i drastycznych charakterystyk wielu luminarzy amerykańskiego życia artystycznego
i intelektualnego.

Podczas nauki w Trinity School, w Nowym Jorku Capote w teście inteligencji uzyskał wynik 215 punktów.

Pisarz w 94 procentach zapamiętywał dosłowną treść wszystkich rozmów, które przeprowadzał. Ta właśnie umiejętność ułatwiła mu  napisanie powieści
,,Z zimną krwią”.

Zmarł w wieku niecałych 60 lat, w domu swej starej przyjaciółki Joanne Carson. Przyczyną śmierci była choroba wątroby, która była spowodowana alkoholizmem w ostatnich latach pisarza. 

W 1976, w filmie ,,Zabity na śmierć”, wystąpił jako milioner Lionel Twain.

W 2005 Bennett Miller wyreżyserował film pod tytułem Capote, który ukazuje okres życia pisarza podczas pisania książki ,,Z zimną krwią”. Pisarza Capote zagrał Philip Seymour Hoffman. Film zyskał pozytywne opinie krytyków filmowych i otrzymał wiele prestiżowych nagród i nominacji.

W 2006 powstał film ,,Bez skrupułów” w reżyserii Douglasa McGratha, który pokazuje także, okres z życia Trumana, w którym pracował nad książką
,,Z zimną krwią”. W rolę Capote’a  tym razem wcielił się Toby Jones. Film głównie pokazuje relacje między Trumanem Capote’em, a oskarżonym o morderstwo, na podstawie którego powstała powieść, Perrym Smithem.

Twórczość

  • Letnia przeprawa (Summer Crossing), (pierwsza powieść, wydana dopiero w 2005)
  • Inne głosy, inne ściany (Other Voices, Other Rooms), (powieść, 1948)
  • Drzewo nocy i inne opowieści, w Polsce wydane pod tytułem Miriam (A Tree of Night and Other Stories) (1949)
  • Harfa traw (The Grass Harp) (sztuka, 1951)
  • House of Flowers (musical, 1954)
  • The Muses Are Heard (reportaż, 1956)
  • Śniadanie u Tiffany’ego (Breakfast at Tiffany’s) (powieść, 1958)
  • Z zimną krwią (In Cold Blood) (powieść, 1966)
  • A Christmas Memory (pamiętniki, 1966)
  • Muzyka dla kameleonów (Music for Chameleons) (opowiadania, 1980)
  • Wysłuchane modlitwy. Powieść nieukończona (Answered Prayers: The Unfinished Novel) (1986)
  • Psy szczekają (The Dogs Bark) (opowiadania, 1982)

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • szereg inspirujących filmów i powieści,

Zasady Stylu Trumana Capote:
1. Grzywka zaczesana na bok.
2.Okulary z zaokrąglonymi oprawkami.
3.Elegnackie garnitury.
4. Aksamitne muszki.
5.Szerokie spodnie

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-BABE PALEY

Barbara „Babe” Cushing Mortimer Paley znana wszystkim jako Babe Paley

Barbara „Babe” Cushing Mortimer Paley  urodzona 5 lipca 1915 roku była amerykańską osobistością, której drugim mężem był założyciel CBS, William S. Paley. Była znana pod pseudonimem „Babe”. Została wybrana do Międzynarodowej Galerii Sław najlepiej ubranych w 1958 roku. 

Babe Paley clad in elegant evening gown while attending Pres. Dwight Eisenhower’s inaugural ball. (Photo by Alfred Eisenstaedt/The LIFE Picture Collection via Getty Images)

Barbara Cushing urodziła się w Bostonie, Massachusetts, córka chirurga mózgu Harveya Cushinga, który był profesorem chirurgii w Johns Hopkins, Harvard i Yale, i jego żony Katharine Stone (z domu Crowell). Dorastała w Brookline w stanie Massachusetts. Jej starsze siostry wyszły za mąż dla  pieniędzy i prestiżu: Minnie Cushing była drugą żoną Vincenta Astora, a Betsey Cushing poślubiła Jamesa Roosevelta, syna prezydenta Franklina D. Roosevelta , a następnie później John Hay Whitney. Razem były znane jako „wspaniałe siostry Cushing”. 

Uczennica Westover School w Middlebury, Connecticut, została przedstawiona jako debiutantka w październiku 1934 roku w Bostonie, w obecności synów Roosevelta.  Jej debiut przyciągnął wielkie zainteresowanie podczas Wielkiego Kryzysu i zapoczątkował jej karierę społeczną. Ukończyła Winsor School w Bostonie w 1934 r.

W 1938 roku Paley rozpoczęła pracę jako redaktorka mody dla Vogue w Nowym Jorku. Jej pozycja w Vogue dawała jej dostęp do markowych ubrań, często dawanych w zamian za głośny wizerunek Paleya. W 1941 roku magazyn Time uznał ją za drugą najlepiej ubraną kobietę na świecie po Wallis Simpson i przed Aimée de Heeren . Została również umieszczona na liście najlepiej ubranych w 1945 i 1946.

Po swoim drugim małżeństwie w 1947 roku Paley porzuciła pracę w Vogue . 
Paley zabrała się za swój idealny świat towarzyski. Para miała mieszkanie w St. Regis i zatrudniła do dekoracji projektanta wnętrz Billy’ego Baldwina. Ona i Paley mieszkali tam w ciągu tygodnia, podczas gdy weekendy spędzali w Kiluna Farm, na 80 akrach (32 ha) w Manhasset na Long Island, gdzie kolejni architekci krajobrazu i projektanci ogrodów upiększali teren. Bardziej odległy ośrodek, Kiluna North, nad jeziorem Squam w New Hampshire , został zakupiony w 1957 roku; tam przyjmowali celebrytów, którzy cieszyli się z prywatności.

Chociaż antysemickie uprzedzenia społeczeństwa wykluczyły Paleys z wielu ważnych funkcji społecznych i ekskluzywnych klubów, Paleys utrzymywali jednak krąg przyjaciół z wyższych sfer, w tym pisarza Trumana Capote’a i ikonę stylu towarzyskiego Slima Keitha. Capote włączył Paleya i Keitha do swojej grupy „łabędzi” (grupa nowojorskich bywalców) wraz z Glorią Guinness, Marellą Agnelli i CZ Guestem .  Paley porzucił Capote’a jako przyjaciela, kiedy opublikował fragmenty swojej szeroko zachwalanej pracy w toku, Answered Prayers, opowiadającej wszystkim elity Nowego Jorku.

Oprócz rozrywki, Paley utrzymywała swoją pozycję na liście najlepiej ubranych czternaście razy, zanim została wprowadzona do Fashion Hall of Fame w 1958 roku. Regularnie kupowała całe kolekcje haute couture od największych domów mody, takich jak Givenchy i Valentino SpA . Jej osobisty styl miał wpływ na wiele kobiet, ale jak zauważył kiedyś Bill Blass: „Nigdy nie widziałem, żeby nie zwracała niczyjej uwagi, jej włosów, makijażu, rześkości. Nigdy nie byłeś świadomy tego, co ma na sobie; zauważyłeś Babe i nic w przeciwnym razie.”

Jej osobisty, niekonwencjonalny styl był bardzo wpływowy. Na przykład zdjęcie Paley z szalikiem przywiązanym do torebki stworzyło modną falę przypływu, którą naśladowały miliony kobiet. Często mieszała ekstrawagancką biżuterię Fulco di Verdura i Jeana Schlumbergera z elementami kostiumów i nie farbowała swoich siwiejących się włosów.

Pracując w Vogue , poznała i poślubiła jej spadkobierca Stanley Grafton Mortimer Jr. (1913-1999), brat Katharine Mortimer i zarówno starego i znanego rodziną w Nowym Jorku, w episkopalnego kościoła św Łukasza w East Hampton , Nowy Jork , w 1940.  Zanim ich małżeństwo zakończyło się w 1946, ona i Mortimer mieli dwoje dzieci: 

  • Stanley Grafton Mortimer III (ur. 1942), absolwent Harvardu, który poślubił Siri Larsena w 1971 roku.
  • Amanda Jay Mortimer (ur. 1944), która poślubiła Cartera Burdena Jr., potomka Vanderbilta , w 1964. Rozwiedli się w 1972 i poślubiła Stevena Rossa (1927-1992), dyrektora generalnego Time Warner , w 1979. W 1981 również rozwiedziony.

Kilka retrospektyw twierdziło, że Babe zaniedbywała swoje dzieci w pogoni za statusem społecznym i polegała na bogactwie mężów, aby utrzymać swój wystawny styl życia. Jej córka Amanda przyznała, że ​​ich związek „praktycznie nie istniał” i że dystans „był jej wyborem, nie moim”. 

Po rozwodzie z Mortimerem otrzymała ugodę opartą na funduszu powierniczym . W 1946 poznała Williama „Paszę” Paleya (1901–1990), który był w separacji ze swoją żoną Dorothy Hart Hearst (1908–1998), samą byłą żoną Johna Randolpha Hearsta . Paley był bogaty, interesował się sztuką i pragnął być częścią nowojorskiego kawiarnianego społeczeństwa . Dzięki powiązaniom społecznym Babe’a, Paley miał większą szansę na wejście do społeczeństwa, które do tego czasu skutecznie go odcinało. Dla Babe Paley oferował bogactwo, bezpieczeństwo i światowość. Po rozwodzie Paleya 24 lipca 1947 r. Babe i Paley pobrali się (w następnym roku jej były mąż również ożenił się ponownieKathleen Harriman, córka W. Averella Harrimana ).

 Razem Babe i Bill mieli dwoje dodatkowych dzieci: 

  • William C. „Bill” Paley (ur. 1948),  który w 1896 r. wznowił La Palina , firmę cygarową założoną przez dziadka Sama Paleya.  Ożenił się z Alison Van Metre, córką Alberta Van Metre, założyciela Van Meter Domy. 
  • Kate Cushing Paley (ur. 1950),  która zrobiła z niej „niedebiut” w 1968, wkrótce po zabójstwie Roberta F. Kennedy’ego . 

Według relacji wielu biografów Paley była samotna i sfrustrowana, gdy William Paley prowadził pozamałżeńskie romanse. To psychiczne maltretowanie odbiło się na niej i jej rodzinie. Była stale pod lupą społeczeństwa i mediów, które naciskały na nią, by zachowywała nierealistyczny wizerunek bogini społecznej i mody. Te zewnętrzne naciski, a także nałóg dwóch paczek papierosów dziennie, w końcu wpłynął na jej zdrowie.

24 Aug 1965 — William and Babe Paley walking on a Manhattan street, outside of La Cote Basque. — Image by © Condé Nast Archive/Corbis

Paley była nałogową palaczką i w 1974 roku zdiagnozowano u niej raka płuc. Przygotowując się do zbliżającej się śmierci, zaplanowała swój własny pogrzeb, w tym wybór jedzenia i wina, które zostaną podane na lunchu pogrzebowym. Przydzieliła swoją kolekcję biżuterii i rzeczy osobiste przyjaciołom i rodzinie, owinęła je w kolorowy papier i stworzyła kompletny system plików ze wskazówkami, jak będą dystrybuowane po jej śmierci.

Paley zmarła na raka płuc 6 lipca 1978 roku, dzień po jej 63. urodzinach. Została pochowana na cmentarzu Memorial Cemetery of St. John’s Church w Cold Spring Harbor w stanie Nowy Jork. Po dwunastu latach od jej śmierci w 1990 roku obok niej został pochowany Bill Paley.

Paley długo po  śmierci pozostaje ikoną w świecie mody i stylu.
„Babe Paley miała tylko jedną wadę” – skomentował jej były przyjaciel Truman Capote . – Była idealna. Poza tym była idealna. 

Wielu projektantów mody i dekoratorów wnętrz nadal odwołuje się do stylu Babe Paley w swoich własnych kreacjach. Paley i jej „łabędzie”, podobnie jak Jacqueline Kennedy w latach 60., byli przykładem młodej, atrakcyjnej i zamożnej klasy, do której aspirowało wielu Amerykanów.

Babe Paley został przedstawiony w następujących filmach i miniserialach:

  • Życie partii: Historia Pameli Harriman (1998) Joan Severance
  • Capote (2005) Michelle Harrison
  • Niesławny (2006) Sigourney Weaver
  • Halston (2021) Reginy Schneider w odcinku 1

Wtorek-Ikona Stylu-ROY HALSTON FROWICK

W powieści Jacqueline Susann z 1969 roku The Love Machine , bohaterowie bywalczyni Judith Austin i jej męża Gregory’ego Austina, dyrektora generalnego sieci telewizyjnej, mieli być inspirowani postaciami Babe i Williama Paleyów. Dyan Cannon wcielił się w Judith w wersji filmowej z 1971 roku.

W książce The Swans of Fifth Avenue autorstwa Melanie Benjamin Paley jest określana jako muza Trumana Capote, z którym była bliską przyjaciółką w prawdziwym życiu.

 

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • modę na łączenie ze sobą różnej biżuterii,

  • szalik przywiązany do torebki, co naśladowało miliony kobiet,

Zasady stylu Babe Paley:
1.Klasa.
2. Elegancja.
3.Uniesione od nasady włosy w naturalnym kolorze.

4. Szykowne stylizacje często w czarno białych kolorach.
5.Mix ekstrawaganckiej  biżuterii Fulco di Verdura i Jeana Schlumbergera z elementami kostiumów.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Wtorek-Ikona Stylu-ROY HALSTON FROWICK

Roy Halston Frowick  znany wszystkim jako Halston.

Roy Halston Frowick urodził się 23 kwietnia 1932 roku w Des Moines, Iowa drugi syn norwesko-amerykańskiego księgowego James’a Edward Frowick i jego  żony Hallie Mae (z domu Holmes). Halston już od dziecka zainteresował się szyciem od swojej babci i zaczął tworzyć czapki i przerabiać ubrania dla swojej matki i siostry. Dorastał w Des Moines, a w wieku 14 lat przeniósł się do Evansville w stanie Indiana. Ukończył szkołę średnią Benjamina Bosse w 1950 roku. Krótko uczył się na Indiana University, zanim zapisał się do School of Art Institute of Chicago. 

W 1952 roku Halston przeniósł się do Chicago, gdzie zapisał się na wieczorny kurs w School of the Art Institute of Chicago i pracował jako dekorator okien . W 1953 otworzył własną firmę z kapeluszami. Jego pierwszym klientem była aktorka radiowa i komik Fran Allison. Kapelusze Halstona kupowali też Kim Novak, Gloria Swanson, Deborah Kerr i Hedda Hopper. 

Pierwszy wielki przełom Halstona nastąpił, gdy Chicago Daily News opublikowało krótką historię o jego kapeluszach. W 1957 roku otworzył swój pierwszy sklep, Boulevard Salon, na North Michigan Avenue . To właśnie wtedy zaczął używać swojego drugiego imienia. W dzieciństwie nazywano go Halston, aby odróżnić go od wuja Roya. Halston przeniósł się do Nowego Jorku pod koniec 1957 roku, najpierw pracował dla modystka Lilly dache . W ciągu roku został współprojektantem w Daché, zapoznał się z kilkoma redaktorami i wydawcami zajmującymi się modą, po czym opuścił studio Daché, aby zostać szefem modystki w domu towarowym Bergdorf Goodman w ich salonie mody dla klientów.

Halston zyskał wielką sławę po zaprojektowaniu toczka, który założyła Jacqueline Kennedy na prezydencką inaugurację jej męża w 1961 roku, a kiedy przeniósł się do projektowania odzieży damskiej, Newsweek nazwał go „najważniejszym projektantem mody w całej Ameryce”. Kiedy kapelusze wyszły z mody, Halston zajął się projektowaniem odzieży, co stało się możliwe dzięki Estelle Marsh, milionerce z Amarillo w Teksasie. Marsh był jego jedynym sponsorem finansowym w tym słabym okresie rozwoju. Otworzył swój pierwszy butik na Madison Avenue w 1968 roku. Kolekcja zawierała ciemną, jadeitową, aksamitną suknię ślubną dla dyrektorki ds. reklamy Mary Wells Lawrence. Lawrence była żonata z dyrektorem generalnym Braniff International Airways, Hardingiem Lawrence’em. Odegrała Ona kluczową rolę w sprowadzeniu Halstona do Braniff w 1976 roku, gdzie zaprojektował mundury hostessy, pilota, agenta biletowego i personelu naziemnego. 

Halston wypuścił swoją pierwszą linię odzieży gotowej do noszenia , Halston Limited, w 1969 roku.  Projekty Halstona były zwykle proste, minimalistyczne, ale jednocześnie wyrafinowane, efektowne i wygodne. Halston lubił używać miękkiej, luksusowej tkaniny, takiej jak jedwab i szyfon. Później powiedział Vogue, że pozbył się „… wszystkich dodatkowych detali, które nie działały – kokardek, które nie wiązały się, guzików, które nie zapinały się, zamków błyskawicznych, które nie zapinały się, sukienek, które się nie zapinały t zawijania. Zawsze nienawidziłem rzeczy, które nie działają.” Halston zmienił dopasowaną sylwetkę
i pokazał kobiece kształty ciała, umożliwiając naturalny przepływ tkaniny, aby stworzyć własny kształt. Halston powiedział: „Spodnie dają kobietom swobodę poruszania się, jakiej nigdy wcześniej nie miały. Nie muszą się martwić, że wejdą do niskich mebli lub niskich samochodów sportowych. Spodnie będą
z nami przez wiele lat – prawdopodobnie na zawsze, jeśli możesz. zrób to 
w modzie”.
 

 

Butik Halstona przyciągnął sławne klientki, takie jak Greta Garbo , Babe Paley,  Anjelica Huston, Gene Tierney, Lauren Bacall, Margaux Hemingway, Elizabeth Taylor, Bianca Jagger i Liza Minnelli (zarówno Jagger, jak i Minnelli zostali jego bliskimi przyjaciółmi).  Od 1968 do 1973 jego linia zarobiła około 30 milionów dolarów. W 1973 roku Halston sprzedał swoją linię firmie Norton Simon, Inc. za 16 milionów dolarów, ale nadal pozostał jej głównym projektantem. Dało mu to kreatywną kontrolę z niemal nieograniczonym wsparciem finansowym. W 1975 roku Max Factor wypuścił pierwszy zapach  dla kobiet sygnowany nazwiskiem Halston dla kobiet. Do 1977 roku sprzedaż perfum przyniosła 85 milionów dolarów. 
W latach 70. Halston rozszerzył swoją linię o odzież męską, bagaż, torebki, bieliznę i pościel. Vogue zauważył później, że Halston był odpowiedzialny za popularyzację kaftanów, które robił dla Jacqueline Kennedy.

Gdy popularność i sława Halstona rosły, Ci, z którymi pracował, również stali się bardziej rozpoznawalni. Jego ulubionymi modelkami były Pat Cleveland, Anjelica Huston, Heidi Goldberg, Karen Bjornson, Beverly Johnson, Nancy North, Chris Royer, Alva Chinn, Connie Cook i Pat Ast.
Ta świta modelek została ostatecznie nazwana „The Halstonettes” przez dziennikarza modowego André Leona Talleya. Halstonettes pojawiali się razem
w artykułach wstępnych i reklamach odzieży i kosmetyków Halston oraz na wielu imprezach związanych z Halston. Grupa często podróżowała z Halstonem, uczestniczyła w jego galach, działała jako muza i odzwierciedlała różnorodność etniczną (Halston był jednym z pierwszych dużych projektantów, którzy zatrudniali modelki różnych ras, by chodziły w jego pokazach i pojawiały się
w jego reklamach). 

Halston był bardzo wpływowy w projektowaniu mundurów. W 1977 został zakontraktowany przez Braniff International Airways, aby stworzyć nowy wygląd ich stewardes. Stworzył stonowane brązowe mundury z charakterystycznym logo „H”. Halston zaprojektował wymienne elementy rozdzielające w odcieniach kości, brązu i szarości, które linia lotnicza rozszerzyła na pokrowce siedzeń, używając brązowej skóry argentyńskiej. Cały projekt został nazwany przez linie lotnicze „Ultra Touch” w odniesieniu do ultra zamszowych projektów Halstona i był niezwykle sugestywny dla późnych lat 70-tych. W lutym 1977 r. zorganizowano wyszukaną imprezę, nazwaną Trzy noce w Acapulco, aby przedstawić nową modę Halston wraz z nowymi i eleganckimi liniami lotniczymi Braniff International Airways . 

Prezes Braniff Harding Lawrence , jego żona Mary Wells Lawrence , pierwsza dama Bird Johnson oraz sam Halston i jego Halstonettes byli obecni na wielkiej prezentacji. Halston i jego świta przybywali w wybrane miejsca podczas imprezy
w strojach pasujących do głębokich odcieni nowych schematów kolorystycznych Braniff Airways, które zostałyby zastosowane na ich samolotach w ramach nowej tak zwanej Kampanii Elegancji. Impreza i kreacje Halston były hitem nie tylko 
w prasie modowej, ale także wśród pracowników Braniff, którzy uważali, że są to najłatwiejsze i najwygodniejsze stroje, jakie dotychczas nosili.

Został poproszony przez Komitet Olimpijski Stanów Zjednoczonych o zaprojektowanie mundurów Igrzysk Panamerykańskich i drużyny olimpijskiej USA w 1976 roku. Zaprojektował także mundury dla harcerek , nowojorskiego departamentu policji i systemu wypożyczalni samochodów Avis. 

W 1983 roku Halston podpisał sześcioletnią umowę licencyjną o wartości
1 miliarda dolarów z siecią sklepów JC Penney . Linia pod nazwą Halston III składała się z niedrogich ubrań, akcesoriów, kosmetyków i perfum w cenie od 24 do 200 USD. W tamtych czasach takie posunięcie było uważane za kontrowersyjne, ponieważ żaden inny projektant z najwyższej półki nigdy nie udzielił licencji na swoje projekty w sieciowym sklepie o średniej cenie.
Podczas gdy Halston był podekscytowany transakcją i uważał, że tylko powiększy ona jego markę, umowa zniszczyła jego wizerunek wśród ekskluzywnych sprzedawców mody, którzy uważali, że jego nazwisko zostało „oszukane”. 
Bergdorf Goodman w tym czasie zrezygnował ze swojej linii Halston Limited
ze swojego sklepu wkrótce po ogłoszeniu planów Halston III. 

W 1983 r. Halston Limited, należąca do Norton Simon, Inc., została przejęta przez Esmark Inc. Po przejęciu Halston zaczął tracić kontrolę nad swoją firmą o tej samej nazwie i był sfrustrowany. Gdy wytwórnia przeszła z rąk do rąk (była własnością Playtex International , Beatrice Foods i czterech innych firm),  Halston nadal tracił kontrolę i do 1984 roku zakazano mu tworzenia projektów dla Halston Enterprises. Próbował odkupić swoją firmę poprzez przedłużające się negocjacje.  Halston Enterprises został ostatecznie przejęty przez Revlon w 1986 roku. Halston otrzymywał pensję od Revlona, ​​ale przestał projektować odzież dla firmy. Kontynuował projektowanie dla rodziny i przyjaciół, w szczególności Lizy Minnelli i Marthy Graham . Po wygaśnięciu jego umowy z Revlonem prowadził rozmowy w celu podpisania nowej umowy z firmą, ale przerwał negocjacje, gdy dowiedział się, że Revlon planuje kontynuować linię bez jego udziału.  
Linia była kontynuowana przez różnych projektantów do 1990 roku, kiedy Revlon zaprzestał produkcji odzieży, ale nadal sprzedawał perfumy Halston. 

Kochankiem Halstona był urodzony w Wenezueli artysta Victor Hugo. Oboje poznali się, gdy Hugo pracował jako wizażysta w 1972 roku. Obaj zaczęli związek, a Hugo mieszkał z przerwami w domu Halstona.  Halston wkrótce zatrudnił Hugo do pracy jako jego kredens .  Ich związek z przerwami trwał  ponad dziesięć lat. 

Według The New York Times, Halston miał romans z projektantem mody Luisem Estevezem. 

W 1988 roku Halston uzyskał pozytywny wynik testu na obecność wirusa HIV.  Gdy jego zdrowie zaczęło się pogarszać, przeniósł się do San Francisco,
gdzie opiekowała się nim rodzina. W dniu 26 marca 1990 roku zmarł  w wieku
57 lat na mięsiaka Kaposiego, chorobę definiującą AIDS, w Pacific Presbyterian Medical Center
w San Francisco.  Jego szczątki zostały poddane kremacji. 

Od śmierci Halstona w 1990 roku, jego firma o tej samej nazwie kilkakrotnie przechodziła z rąk do rąk.

Po tym, jak Revlon zaprzestał produkcji części odzieżowej firmy w 1990 roku, został zakupiony przez Borghese w 1991 roku. W 1996 roku firma odzieżowa Tropic Tex kupiła licencję na odzież Halston (Revlon nadal zachowuje prawa do zapachów Halston) i zatrudniła projektanta Randolpha Duke’a do uruchomienia ponownie linii. Pierwsza kolekcja Duke’a zadebiutowała jesienią 1997 roku
i spotkała się z dużym uznaniem krytyków. Mariah Carey, Celine Dion i Minnie Driver (która założyła szkarłatną sukienkę Halston na 70. ceremonię rozdania Oscarów ) znalazły się wśród gwiazd, które nosiły nowe kreacje Halston. W 1998 roku Duke opuścił firmę po jej sprzedaży Catterton-Simon , funduszowi private equity. Później w tym samym roku projektant Kevan Hall został zatrudniony jako główny projektant dla wytwórni o nazwie House of Halston. Pierwsza kolekcja Halla dla tej wytwórni zadebiutowała wiosną 1998 roku i spotkała się z kolejnym uznaniem krytyków.  W 1999 roku Catterton-Simon sprzedał Halston Enterprises firmie Neema Clothing. Główny projektant Kevan Hall opuścił Dom Halstonów w 2000 roku. 

Po odejściu Halla nowy właściciel Halston, James J. Ammeen, planowali wznowić linię Halston jako luksusową markę i zatrudnić projektanta Bradleya Bayou.
Linia Bayou, Bradley Bayou for Halston, była noszona przez Oprah Winfrey i Queen Latifah . Bayou opuścił Halston sfrustrowany w 2005 roku po tym, jak Ammeen odmówił Bayou więcej pieniędzy na reklamę. 

W 2006 roku współzałożycielka Jimmy Choo Tamara Mellon, stylistka Rachel Zoe i producent filmowy Harvey Weinstein nawiązali współpracę z Hilco Consumer Capital, aby kupić linię w celu jej ponownego uruchomienia. Problemy dotyczące nowego kierunku linii szybko pojawiły się, gdy Tamara Mellon i Rachel Zoe nie mogły dojść do porozumienia w sprawie projektanta. Były projektant Versace Marco Zanini został ostatecznie zatrudniony w lipcu 2007 roku. 

W latach 2007-2008 Halston pod rządami Tamary Mellon zwracał się do Chrisa Royera i głosował na niego jako Archiwista Halstona i członek ich Rady Doradczej. Opracowała archiwum Hilco/Halston zawierające ponad 300 unikatowych dzieł Halstona, które zawierały artykuły redakcyjne i wszystkie podstawowe informacje dotyczące projektu Halstona. W 2008 roku Chris Royer był kuratorem wystawy „Neiman Marcus Halston Glam” w San Francisco, korzystając z archiwów Halston/Hilco. Niektóre prace zostały ponownie wypożyczone w 2014 roku na wystawę objazdową „Halston and Warhol: Silver and Suede”. 

Kolekcja Halston Zaniniego zadebiutowała w lutym 2008 roku i zebrała mieszane recenzje. Zanini opuścił Halston w lipcu 2008 r., a brytyjski projektant Marios Schwab został zatrudniony w maju 2009 r.  Halston Enterprises zdecydował się następnie uruchomić drugą linię o nazwie Halston Heritage. Linia Heritage  była oparta na zarchiwizowanych szkicach Halstona z nowoczesnymi aktualizacjami.  W 2009 roku aktorka Sarah Jessica Parker miała na sobie dwie sukienki Halston Heritage w filmie Seks w wielkim mieście 2, a firma zatrudniła ją jako prezes
i dyrektor ds. kreatywnych dla głównej linii. Nadzorowała także linię Halston Heritage. 

W lutym 2011 Marios Schwab wydał swoją pierwszą kolekcję Halston na sezon jesień/zima.  Podczas swojej kadencji jako dyrektor kreatywny, Sarah Jessica Parker wybrała kultową jubilerkę Jacqueline Rabun, aby zaprojektowała wybór srebrnych akcesoriów na zamówienie. 

Jednak kolekcja Schwaba zadebiutowała przy negatywnym przyjęciu krytycznym.  W sierpniowym wydaniu American Vogue , Sarah Jessica Parker ujawniła, że ​​odeszła z firmy. Schwab i Harvey Weinstein wkrótce opuścili firmę. 

Pod koniec 2011 roku Hilco Consumer Capital skonsolidowało własność i pozyskało Bena Malkę, byłego prezesa BCBG, aby kontynuować działalność Halston Heritage jako prezes i dyrektor generalny. Malka skorzystała z pomocy Marie Mazelis, byłej dyrektor kreatywnej Maxa Azrii i Hervé Légera, aby zainicjować ponowne uruchomienie współczesnej linii. Hilco postanowiło skoncentrować się wyłącznie na działalności gotowej Halston Heritage i zainwestowało dodatkowe 7,5 miliona dolarów w jej rozwój. 

We wrześniu 2012 roku firma przeniosła swoją siedzibę z Nowego Jorku do Los Angeles.  W lutym 2013 Halston Heritage podpisała umowę z Grupą Majid Al Futtaim na dystrybucję jej produktów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich . W 2015 r. firma sprzedała H by Halston i H Halston firmie Xcel, która specjalizuje się w wprowadzaniu dość znanych marek na rynki masowe. 

Kolekcja jesień 2018 koncentrowała się na odzieży sportowej. 

W czerwcu 1990, długoletni przyjaciel Halston jest piosenkarka i aktorka Liza Minnelli sponsorowali hołd w Lincoln Center „s Alice Tully Hall , gdzie nastąpił odbiór prowadzonej przez jego przyjaciela Elsa Peretti. 

W 2010 roku Halston był bohaterem filmu dokumentalnego 
Ultrasuede: W poszukiwaniu Halstona

Od listopada 2014 do stycznia 2015 roku wystawa objazdowa zatytułowana „ Halston and Warhol Silver and Suede” była sponsorowana przez Warhol Museum, a jej współkuratorem była siostrzenica Halstona, Lesley Frowick. 

Od lutego do kwietnia 2015 roku w muzeum Fashion Institute of Technology
 w Nowym Jorku odbyła się wystawa z okazji mody Halston z lat 70. 

W marcu 2017 Halston Style , retrospektywa jego kariery, została otwarta w Muzeum Hrabstwa Nassau . Retrospektywa została wyreżyserowana przez siostrzenicę Halstona Lesley Frowick i zawiera materiały pochodzące z jego osobistych archiwów, które przekazał jej przed śmiercią. Frowick jest również autorem towarzyszącego katalogu, Halston: Inventing American Fashion

W maju 2019 roku ukazał się film dokumentalny Halston w reżyserii Frédérica Tchenga . Dokument ożywił zainteresowanie Halston i The Halstonettes. W maju 2019 r. The New York Times opublikował artykuł „Kobiety Halstona mają swoje zdanie”, w którym przedstawiono wiele kobiet Halstonette, które zastanawiają się nad swoimi doświadczeniami.  Podobny artykuł został opublikowany w sierpniu 2019 r. przez CNN zatytułowany „Free Inside Our Clothes: Top Models Remember What It To Walk a Halston Show”. 

Według krytyka mody Robina Givhana , kiedy Tom Ford ponownie uruchomił Gucci i Yves Saint Laurent pod koniec lat 90., odnalazł inspirację w błyszczącym stylu Halstona: „Kiedy Ford dodał Yves Saint Laurent do swojej pracy w 1999 roku, wykonał należytą staranność w badaniu historii domu. Ale jego prace nadal wykazywały pobłażliwe nastawienie, które przypominało to, co najlepsze w Halston”. 

Ewan McGregor wcielił się w projektanta w telewizyjnym miniserialu Halston , którego premiera odbyła się 14 maja 2021 roku na platformie Netflix , na podstawie biografii z 1991 roku Simply Halston autorstwa Stevena Gainesa. 

Źródła: https://en.wikipedia.org/wiki/Halston

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • piękne projekty kapeluszy,

  • piękne projekty ubrań,

  • piękne projekty mundurów,
  • perfumy, 

 

Zasady stylu Halstona:
1.Klasa.
2. Elegancja.
3. Zaczesane włosy do tyłu.
4. Czarne smokingi.
5.Ciemne okulary słoneczne.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Wtorek-Ikona Stylu- CARLA ZAMPATTI

Właściwie Carla Maria Zampatti znana wszystkim jako Carla Zampatti.

Carla Zampatti urodzona 18 maja 1942 roku w Loverowe we Włoszech. Projektantka wraz z rodziną w 1950 roku osiedliła się we Fremantle w Australii Zachodniej. Rodzina przeniosła się jednak do Bullfinch WA i przez kilka lat uczęszczała do szkoły.

Zampatti’s designs were coveted by Australian women. Picture: Supplied

W 1965 roku Zampatti zaprojektowała swoją pierwszą mini kolekcję dla Zampatti Pty Limited, a dwa lata później krajową premierę. W 1970 roku, utworzyła swoją markę Carla Zampatti Limited. Jej ubrania od początku były doceniane i lubiane. Jedna z jej pierwszych sukienek, kupiona w 1967 roku, była nadal używana na specjalne okazje przez pierwotnego nabywcę w 2021 roku – co przyczyniło się do toczącej się debaty na temat jakości i zrównoważonego rozwoju mody. 

Zampatti swój pierwszy butik otworzyła w 1972 roku w Surry Hills, Sydney. W ciągu kolejnych trzech lat otwarto nowe butiki w Mosman, Double Bay i Elizabeth Street, Sydney, rozwijała Carla Zampatti Pty Ltd firmy, aby stworzyć sieć 30 butików i sklepów firmowych w całej Australii.  Razem z rozwojem marki, Zampatti przeniosła się do Davida Jonesa w 1990 roku i sklepów Myer w 1992 roku, mimo podpisania umowy na wyłączność z Davidem Jonesem w 2009 roku. Australijska piosenkarka włoskiego pochodzenia, Tina Arena, jest znana z noszenia jej ubrań, podobnie jak inne australijskie ikony Księżniczka Mary Danii, Dannii Minogue, Delta Goodremi Ita Buttrose. 

W 1973 roku Zampatti stała się jednym z pierwszych znanych australijskich projektantów, którzy wprowadzili stroje kąpielowe do swojej kolekcji. Rozwijając jej sieć zlecono jej stworzenie pierwszych designerskich okularów z gamy Polaroid. W 1993 roku Zampatti wypuściła na rynek swoje pierwsze perfumy, “Carla”. Zapach odniósł wielki sukces,  a projektantka wydała drugi zapach  w 1987 roku, “Bellezza”. We współpracy z Fordem Australia Zampatti przeprojektowała samochody specjalnie dla kobiet. Jej pierwszy Laser, wyprodukowany w 1985 roku, nastąpił dwa lata później z kolekcją laserów i meteorów.

Zampatti pełniła szereg funkcji dyrektorskich, w tym prezes SBS Corporation, dyrektor  Westfield Group i powiernik Galerii Sztuki Nowej Południowej Walii. Była takżę członkiem zarządu Australian Multicultural Foundation, European Australian Business Council,Sydney Dance Company, MCA Foundation oraz UTS V-C’s Industry Advisory Board. Od 1988 roku aż  do śmierci w 2021 roku Zampatti pełniła funkcję sędziego Ethnic Business Awards, prestiżowej krajowej nagrody dla imigrantów i rdzennych przedsiębiorców, która honoruje ich wkład w naród.

W 2015 roku HarperCollins opublikował autobiografię Zampattiego, 
My Life, My Look.

Zampatti została mianowana członkiem Orderu Australii (AM) w 1987 roku za służbę dla branży mody jako projektantka i producentka. W 2009 roku została wyniesiona na listę honorów queen’s birthday. W 2001 roku Zampatti został odznaczony Medalem Stulecia za służbę australijskiemu społeczeństwu w dziedzinie przywództwa w biznesie[ Zampatti była rocznikiem/Qantas Bizneswoman roku, a w 1994 roku australijska projektantką roku.

W styczniu 2005 roku, Zampatti została uhonorowana przez Australia Post i uwieczniona na pamiątkowym australijskim znaczku pocztowym, wraz z innymi australijskimi projektantami mody, Prue Acton, Jenny Bannister, Collette Dinnigan, Akira Isogawai Joe Saba. Nagroda ta jest ogłaszana corocznie w ramach poprzedzającym Dzień Australii, a jej odbiorcy są indywidualnie opisywani na znaczku pocztowym. Zampatti zaprojektował później nową odzież firmową Australia Post, któa wyszła na rynek październikiem 2007 roku.

W 2004 roku rząd Włoch mianował ją Komandorem Orderu Zasługi Republiki Włoskiej. 

Australian Fashion Laureate Award została przyznana Zampatti w sierpniu 2008 roku. Nagroda jest sondowana przez członków branży, inicjatywę rządu Nowej Południowej Walii i IMG Fashion. Jest to wybitne osiągnięcie i najwyższe wyróżnienie w australijskim świecie mody. 

W 1999 roku Zampatti została przyjęta na doktora listów honoris causa przez University of Western Sydney. W grudniu 2018 roku Uniwersytet w Wollongong nadał jej również tytuł doktora honoris causa.

Zampatti była dwukrotnie zamężna: w 1964 roku wyszła za mąż za Leo Schumana, jej pierwszego męża. Rozwiedli się w 1970 roku. Drugim jej mężem był polityk John Spender od 1975 do 2008 roku, a w 2010 roku rozwiedli się. 

 

Miała troje dzieci: Alexa Schumana (CEO Carla Zampatti Pty Ltd), Allegra Spender (CEO Carla Zampatti Pty Ltd 2008-2016) i Bianca Spender (projektant).

 W dniu 26 marca 2021 r. Zampatti uczestniczyła w nocy otwarcia La traviata w Punkcie Pani Macquarie w Sydney Harbour, gdzie została powalona do nieprzytomności po upadku na klatce schodowej. Została przewieziona do St Vincent’s Hospital, gdzie zmarła w wyniku odniesionych obrażeń 3 kwietnia w wieku 78 lat. Rodzina Zampattiego przyjęła propozycję państwowego pogrzebu ze strony rządu Nowej Południowej Walii[ Nabożeństwo odbyło się 15 kwietnia 2021 r. w Katedrze Najświętszej Maryi Panny w Sydney, gdzie wielu uczestników nosiło jej projekty, a jej córka powiedziała: “Gdyby żyła, powiedziałaby, że jest to najlepiej ubrany pogrzeb, w którym kiedykolwiek uczestniczyła”. 

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • piękne suknie i ubrania,

  • perfumy,

 

Zasady stylu Carli Zampatti:

1. Blond uniesione włosy.
2. Czarno białe eleganckie ubrania.
3.Elegancka biżuteria.
4. Klasa. 
5.Szyk.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- PIERRE CARDIN

 

Pietro Costante Cardin znany wszystkim jako Pierre Cardin

Pietro Costante Cardin znany wszystkim jako Pierre Cardin to francuski projektant mody z włoskim pochodzeniem uznawany za najstarszego żyjącego projektanta i najdłużej pracującego w zawodzie. Pierre urodził się 2 lipca 1922 roku w w San Biagio di Callalta. Razem z Paco Rabanne i André Courrègesa jest uznawany za wynalazcę futurystycznej mody w latach 60. XX wieku.

Urodził się w San Biagio di Callalta w prowincji Treviso, w północnych Włoszech, gdzie jego rodzice, Maria Montagner i Alessandro Cardin, pracowali w winnicach regionu Wenecja Euganejska.

Jego rodzice stracili cały majątek podczas I wojny światowej. W 1924, kiedy Pierre miał dwa lata, jego rodzice przeprowadzili się z 11 dziećmi z Włoch do Saint-Étienne we Francji. Ojciec chciał, żeby syn studiował architekturę, ale Pierre od dzieciństwa pasjonował się krawiectwem.

Cardin uczył się w środkowej Francji. Swoją karierę rozpoczął wcześnie, w wieku 14 lat  praktykę odbył u sukiennika, ucząc się podstaw projektowania i konstruowania mody. W 1939, mając 17 lat opuścił rodzinny dom i wyjechał do pracy u krawca w Vichy, gdzie szył garnitury dla kobiet. W 1945 wyjechał do Paryża, gdzie studiował architekturę i współpracował z domem mody Jeanne Paquin po II wojnie światowej.

Wtorek-Ikona Stylu-JEANNE PAQUIN

Wtorek – Ikona Stylu ELSA SCHIAPARELLI

Wtorek-Ikona Mody CHRISTIAN DIOR

Wtorek – Ikona Stylu RITA HAYWORTH

Pracował z Elsą Schiaparelli, zanim w 1947 został szefem atelier Christiana Diora. W 1950 założył własny dom mody. Jego klienci, w tym Eva Perón i Rita Hayworth, zażądali ekstrawaganckich kostiumów – takich jak 30 kostiumów maskaradowych, które stworzył na 3 września 1951 na słynny bal maskowy w Palazzo Labia w Wenecji. W 1953 zaprezentował swoją pierwszą kolekcję dla kobiet. W kolejnym roku otworzył swój pierwszy butik Eve i wprowadził „sukienkę bąbelkową”, czyli sukienkę w kształcie bąbelków z krótką spódnicą, wykonaną przez cięcie ukośne na usztywnionej podstawie. Był pierwszym haute couture, który zwrócił się do Japonii jako rynek mody, kiedy podróżował tam w 1957.

Był znany z awangardowego stylu, preferował geometryczne kształty i motywy. Był też dobrym przedsiębiorcą, dzięki czemu dorobił się wielkiego majątku. Miał kilka restauracji (m.in. w Nowym Jorku, Pekinie, Londynie) oraz zamku w Lacoste w departamencie Vaucluse (należącego niegdyś do markiza de Sade’a), w którym regularnie organizował festiwale teatralne. Jego imię i nazwisko stało się marką dla setek produktów.

 

Był jednym z najdłużej pracujących w zawodzie projektantów mody. W 2008 jego kolekcja została pokazana na Riwierze Francuskiej.

W 1991 został wybrany na ambasadora dobrej woli UNESCO, a w 2009 został Ambasadorem Dobrej Woli Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa.

Film dokumentalny P. Davida Ebersole i Todda Hughesa Dom Pierre’a Cardina (House of Cardin, 2019) otrzymał nagrodę CinéFashion Film Award jako najlepszy film fabularny o modzie, a Cardin został uhonorowany nagrodą za całokształt twórczości.

Cardin sam zidentyfikował się jako osoba głównie homoseksualna, ale w latach 1960-1965 był w związku z francuską aktorką Jeanne Moreau. Jego wieloletnim partnerem biznesowym i życiowym był inny francuski projektant mody André Oliver, który zmarł w 1993.

Zmarł 29 grudnia 2020 roku w Neuilly-sur-Seine.

bibliografia:wikipedia.pl

Pierre Cardin portrait, photographed on September 19, 2017

 

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • geometryczne kroje ubrań,

  • bąbelkową sukienkę,

Zasady stylu Pierre Cardin:

1.Elegancja i minimalizm.
2. Eleganckie garnitury.
3. Biała koszula.
4. Krawaty i poszetka.
5.Czarne oprawki okularów.

 

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-LOUIS CHERUIT

 

Madame Louise Chéruit urodzona w 1866 roku czasami błędnie nazywana jako Madeleine Chéruit, była jedną z czołowych coutierów swojego pokolenia i jedną z pierwszych kobiet, która zarządzała dużym francuskim domem mody. W latach 1906-1935 jej dom mody był na  Place Vendôme w Paryżu pod nazwą Chéruit . Chéruit jest dziś najlepiej zapamiętana jako temat wielu portretów Paula Césara Helleu, z którym miała romans przed otwarciem domu mody. Ponadto można przeczytać tez o niej w dwóch słynnych dziełach literatury, Marcel Proust’s Remembrance of Things Past (1910) i Evelyn Waugh’s Vile Bodies (1930). Louis jest też kojarzona z fotografem mody Edwardem Steichena,  którego  ulubiona modelka, Marion Morehouse, często pozowała w sukniach  z domu Chéruit dla magazynu Vogue w latach 20. Jedna wyjątkowa fotografia Steichena stała się ikoną: Morehouse w sukni Cheruit po raz pierwszy opublikowana w 1927 roku. 

Wiele faktów z życia Madame Chéruit są niepewne, choć ostatnie badania pokazują, że jej imię nie było “Madeleine”, jak twierdzi wiele tradycyjnych zasobów mody. Według Muzeum Carnavalet,  “Madeleine” Chéruit (Louise Lemaire) urodziła się 9 czerwca 1866 roku. Magazyn Vogue opisał ją jako “kobietę Ludwika XVI, ponieważ ma smak, ekstrawaganckie gusta, wykwintny urok i sztukę tych francuskich pań, które przebiegły wesoło przez epokę przed rewolucją”. 

Matka Louise była krawcową, od której otrzymała wszesne nauki krawieckie pod koniec 1880 roku w Raudnitz & Cie, położony w samym sercu Paryża. Salon ten cieszył się podobaniem wśród kobiet, które chciały ubrań uszytych z najlepszych tkanin. Talent Louis wyróżniał się od jej siostry Marie Huet i wznosił się na czołowe stanowiska w firmie.
Dnia 28 sierpnia 1895 roku Louise wyszła za mąż za Prospera Chéruita, który wspierał jej talenty i przyczynił się do spraw biznesowych jej wczesnej kariery. Chéruit szczególnie pomogła rozpocząć karierę Paula Poireta, jednego z największych wizjonerów xx wieku, kupując kolekcję dwunastu jego pierwszych projektów w 1898 roku. W   1900 roku etykiety wszyte w ubrania stworzone w Raudnitz nosiły słowa: Raudnitz & Cie, Huet & Chéruit Srs., 21, Place Vendôme, Paryż – z imionami sióstr w bardziej widocznym typie. 

W  1906 roku dom mody z ponad 100 pracownikami stał się jej własnym  i został ponownie ochrzczony “Chéruit”. Dom mody zajmował wybitny hôtel de Fontpertuis na Place Vendôme,zbudowany w XVII wieku przez Pierre’a Bulleta. Louise Cheruit zleciła architektowi rozbudowę lokalu, aby służył jej rosnącej klienteli. W 1910 Roku Chéruit była jednym z najbardziej znanych projektantów w Paryżu, a jej najnowsze kolekcje były ściśle śledzone przez prasę, a jej nazwisko wymienione przez wszechobecnego Marcel Proust w jego Pamięci Rzeczy Przeszłości. Jako jedna z liderów stylu francuskiego, Chéruit i jej dom couture wiązał modę z Belle Époque z Epoką Jazzu. W 1910 roku, jeden z reporterów napisał żartobliwie: “Ze smakiem, tak oryginalny, tak dobrze, i tak osobiste, Madame Chéruit umieściła swój dom mody na pierwszej randze, nie tylko w Paryżu, ale na całym świecie.” Podczas swojej kariery Chéruit projektowała dla swojej arystokratycznej klienteli wymyślne stroje, oferując miękkie, kobiece, bogato zdobione sukienki, które pomogły przejść od przepychu mody wysokiej do gotowej do noszenia. W 1912 roku Chéruit podpisała kontrakt na współpracę z Lucien Vogel do produkcji magazynu mody, La Gazette du Bon Ton. Do projektu dołączyło sześciu czołowych paryskich projektantów – Georges Doeuillet, Jacques Doucet, Jeanne Paquin, Paul Poiret, Redferni House of Worth. Vogel zatrudnił czołowych artystów w stylu art déco, aby wypełnić strony czasopisma uderzającymi ilustracjami mody projektantów wraz z esejami znanych pisarzy. Magazyn drukował obrazy na drobnych papierach przy użyciu drogiej techniki pochoir, dzięki czemu był prawdziwie ekskluzywnym miejscem do prezentowania najnowszych projektów couturiers. Mme. Chéruit miała szczególną sympatię do stylu artystycznego Pierre Brissaud, i stworzyła większość ilustracji jej pracy, które pojawiły się na stronach La Gazette du Bon Ton. Estetyka Chéruit była tradycyjnie kobieca, wykonana z miękkich tkanin w  pastelowych kolorach  i z oryginalnymi haftami i była innowacyjna w linii i cięciu. Pod koniec 1911 roku projektantka zaprojektowała suknię pannier, pełną na biodrach i zwężającą się do rąbka o długości kostki, która przypomniała francuskie mody dworskie z XVIII wieku. Delikatne suknie wieczorowe mogły być jej forte, ale była również biegła w eleganckich strojach ulicznych, a w 1914 roku jej stroje spacerowe i popołudniowe suknie były z modnymi zszywkami.

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Gdy wojna światowa uderzyła w większość paryskich domów mody zamykając je lub zmniejszając ich produkcję. Dom mody Chéruit pozostał w pełni otwarty. Jednak w  1914 roku, po skandalu z  jej kochankiem, austriackim szlachcicem i oficerem wojskowym, oskarżonym o szpiegostwo. Cheruit została wtedy  zmuszona do odosobnienia, co było szokującym zakończeniem jej ogromnej sławy we francuskim społeczeństwie. Mimo plotek, że była winna szpiegostwa dla samych Niemców i, że  jeśli zostanie osądzona, może zostać zamknięta. Chéruit zachowała ogromny wpływ na kierunek artystyczny jej domu mody. Na początku 1915 roku dom Chéruit został przejęty przez jego dyrektorów Mesdames Wormser i Boulanger, którzy, jak zauważył Vogue, prowadząc dom “do pierwotnego typu”, przynosząc jednocześnie “wiele oryginalności”. Prócz sukni wieczorowych, dom był znany z eleganckich okład kinowych, futer, bielizny, garniturów ślubnych, a nawet z odzieży dziecięcej.  Zafascynowana wpływem światła na tkaninę, Chéruit i jej projektanci projektowali i szyli z taftą, laméi gaząi podążali za najnowszymi trendami w sztuce, na przykład ręcznie malując kubistyczne wzory na sukienkach, płaszczach czy innych elementach odzieży. Te piękne kreacje zwróciły uwagę niemych gwiazd filmowych, takich jak Jeanne Eagels. Z przypływem nowych młodych projektantów takich jak Jean Patou i Coco Chanel.  Styl bogactwa Cheruit  stracił na uznaniu, wyparty przez uproszczone formy ubrań od Coco Chanel. Cheruit w 1923 roku przeszła na emeryturę, jednak jej dom mody nadal przez 10 kolejnych lat projektował innowacyjne projkty jak klapy,  zdefiniowały Jazz Age. W połowie do końca 1920 roku, jej marka była szczególnie związana z fotografem Edward Steichen i jego fotografiami dla Vogue. Sława jej domu mody została odzwierciedlona w kultowych odniesieniach w bestsellerze Evelyn Waugh z 1930 roku Vile Bodies. W 1935 roku projektantka Elsa Schiaparelli przejęła 98-pokojowy salon i pracownie Chéruit. 

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Według Muzeum Carnavalet, Chéruit zmarła w 1955 roku.

My kobiety zawdzięczamy jej:

Piękne ubrania, które przeszły już do historii mody:

Zasady stylu Louis Cheruit:
1.Upięte w kok włosy.
2. Minimalistyczny makijaż.
3. Strojne suknie.
4.Elegancja.
5.Szyk.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- GEORGES CAMILLE DOEUILLET

Georges Camille Doeuillet urodził się 16 lipca 1865 roku w Oise w północnej Francji Doeuillet był  jednym z najbardziej znanych francuskich Couturierów wraz ze swoimi rówieśnikami Louise ChéruitJeanne PaquinPaulem PoiretRedfern & Sons oraz House of Charles Worth W 1911 roku został oficerem Legii Honorowej w uznaniu jego zasług w świecie mody. Georges Doeuillet był prezesem Chambre Syndicale de la Haute Couture do 1915 r. Znany był ze swojego wyrafinowanego i eleganckiego stylu projektowania.

Wtorek – Ikona Stylu – CHARLES FREDRICK WORTH

Wtorek-Ikona Stylu-JEANNE PAQUIN

Wtorek-Ikona Stylu-PAUL POIRET

Początki swojej kariery Georges zaczybał w domu mody Callot Soeurs jako business manager. W Callot Soeurs odkrył Madeleine Vionnet, która zaczęła praktykę w domu  przed założeniem własnego domu mody Vionnet .

W 1900 roku Georges Doeuillet otworzył swój dom mody przy 18 Place Vendôme w Paryż. Jego dom mody  uważany był za jeden z najbardziej wpływowych domów we Francji.  Georges był pierwszym projektantem, który otworzył dom mody na Place Vendôme, zanim inne domy mody też się tu otworzyły. W 1914 roku  przeniósł dom mody do większej lokalizacji przy 24 Place Vendôme. 

Doeuillet zaprojektował sukienki na pierwszy występ w Théâtre Mogador, kiedy otwarto go w 1913 r.  Podczas występu pokazał pierwsze na sukienki koktajlowe,  które wpłynęły na pokolenie projektantów mody.
W 1914 roku nawiązując do sukienki koktajlowej Georgesa, cytował go Vogue mówiąc: „[te] style są znacznie młodsze i ładniejsze. W rzeczywistości myślę, że mamy teraz najpiękniejszy styl, jaki wyewoluował w czasach współczesnych. Jest tak dobry, że nie możemy go zmienić. Kobiety, które noszą ładne ubrania wymagają zasadniczo tej samej sylwetki i mają rację ”. 

Podczas I wojny światowej rząd francuski wspierał swoich projektantów. Wysłali sukienki od swoich prestiżowych projektantów, aby zademonstrować francuską modę na Międzynarodowej Wystawie Panama Pacific w 1915 roku.  Sukienki zaprojektowane przez Georges Doeuillet można znaleźć w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku,  Musée des Arts decoratifs w Luwrze w Paryżu, a także w Alingsås Museeum w Alingsås, Szwecja .

Georges Doeuillet zmarł 20 marca 1934 roku w swoim mieszkaniu przy alei Montaigne 34 w Paryżu.

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • wprowadzenie do  mody sukienek koktajlowych,

Zasady stylu Georges’a Doeuliiet:

1. Zaczesano do tyłu gładko włosy.
2. Wąsy.
3.  Białe kołnierzyki.
4. Krawaty.
5.Elegancja.

Źródła i Zdjęcia:Wikipedia

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- LUCILLE BALL

Lucille Ball, jedna z najbardziej lubianych komików w Ameryce, szczególnie znana ze swojego kultowego programu telewizyjnego „I Love Lucy”. Lucille Ball rozpoczęła swoją karierę jako piosenkarka, modelka i gwiazda filmowa. Zanimzostała jedną z najlepszych aktorek komediowych w Ameryce występowała w programie telewizyjnym I Love Lucy z lat 50 przy boku z mężem Desim Arnazem. 

Ball urodziła się 6 sierpnia 1911 roku w  Jamestown w stanie Nowy Jork, jakoo córka Henry’ego Durrella Ball’a i jego żony Desiree. Ball miała trudne dzieciństwo przez tragedię i biedę. Ojciec Ball, Henry był elektrykiem i  po narodzinach córki przeniósł rodzinę do Montany do pracy. Następnie przeniósł się do Michigan, gdzie podjął pracę jako pracownik linii telefonicznej w Michigan Bell Company. Życie Ball  legło w gruzach, gdy w lutym 1915 roku ojciec zachorował na tyfus i zmarł. Dla wówczas trzy letniej Ball śmierć ojca nie tylko uruchomiła serię trudnych dziecięcych przeszkód, ale także stała się pierwszym  znaczącym jej wspomnieniem. Ciężarna matka Ball po niespodziewanej śmierci męża spakowała dzieci i wróciła do rodzinnego miasta Lucille Jamestown w mieście Nowy Jork. Jej matka znalazła w Jamestown nie tylko nową pracę, ale i nowego męża Eda Petersona. Ed nie przepadał jednak za dziećmi i postanowił, że z mamą Lucille przeprowadzą się do Detroit jego rodziców. Ball z rodzeństwem zamieszkała u matki Eda. Co wiązało się z rywalizacją z surową matką Eda, która była biedna. Aktorka wspominała później, że brakowało jej pieniędzy nawet na ołówki.
W wieku 11 lat Lucille spotkała się z matką, gdy ta wróciła z Edem do Jamestown. W wieku 15 lat Lucille namówiła matkę, aby zapisała ją do szkoły teatralnej w Nowym Jorku.  Ball pragnęła pojawić się na scenie, chciała za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagę. 

Lucille pozostała w Nowym Jorky do 1927 roku, zaczęła nazywać siebie Daiane Belmont i podjęła pracę jako modelka Hattie Carnegie, a później dla papierosów Chesterfield. We wczesnych latach trzydziestych Ball przefarbowała swoje kasztanowe włosy na blond i przeniosła się do Hollywood. Po pewnym czasie znalazła tam pracę jako jedna z 12 ,,Goldyn Girls” promujących film Eddiego Cantora Roman Scandals z 1933 roku . Później  dostała rolę statystki w filmie Ritz Brothers The Three Musketeers , a następnie w 1937 roku zdobyła sporą rolę w Stage Door z Katharine Hepburn i Ginger Rogers.

Aktorka wystąpiła w 72 filmach podczas swojej długiej kariery.  W latach czterdziestych z XX wieku grała w drugorzędnych filmach, dzięki czemu nieoficjalnie dostała tytuł ,,Królowa filmów B”. Jednym z pierwszych filmów w jakim grała to Dance, Girl, Dance, gdzie poznała przystojnego kubańskiego aktora z którym wystąpiła w kolejnym filmie Too Many Girls. Para zakochała się w sobie na zabój i wyszła za mąż. Lucille ze względu na karierę otaczała się gronem starszych od siebie mężczyzn. A Arnaz był młody miał 23 lata i miał ognisty temperament to zaimponowało aktorce. Byli ze sobą 20 lat, a mąż bardzo wspierał życie zawodowe żony.

Pod koniec lat czterdziestych za namową MGM przefarbowała włosy na rudo w 1942 roku, przeżywała wtedy przestój w karierze.  W rezultacie Arnaz zmusił swoją żonę, aby spróbowała nadawać, i wkrótce Ball wylądował w głównej roli w komedii radiowej My Favorite Husband . Program zwrócił uwagę dyrektorów CBS, którzy chcieli, aby odtworzyła coś podobnego na małym ekranie. Ball  upierała się, że dotyczy to jej prawdziwego męża, coś, czego sieć najwyraźniej nie była zainteresowana, aby się wydarzyło. Ball więc odeszła, razem z Desim stworzyli wodewil podobny do I Love Lucy i zabrali go w trasę. Wkrótce osiągnęli sukces.Od samego początku Ball i Arnaz dokładnie wiedzieli, czego chcą od sieci.  Kiedy CBS powiedział im, że będzie to kosztować zbyt dużo, Ball i Arnaz zgodzili się na obniżkę wynagrodzenia. W zamian zachowaliby pełne prawa własności do programu i prowadziliby go w ramach nowo powstałej firmy produkcyjnej Desilu Productions.15 października 1951 roku I Love Lucy zadebiutowała, a publiczność w całym kraju od razu odniosła wrażenie, że to sitcom inny niż wszystkie. Bombastyczny i odważny serial, w którym zagrali Vivian Vance i William Frawley jako dwaj najlepsi przyjaciele Lucy i Desiego.I chyba w jednym z najbardziej pamiętnych odcinków telewizyjnych w historii I Love Lucy poruszyła temat ciąży, kiedy Lucy urodziła Małego Ricky’ego 19 stycznia 1953 roku. Ball była perfekcjonistą. Aktorka spędzała godziny na ćwiczeniach aktorskich. Jej przełomowa praca w komedii utorowała drogę przyszłym gwiazdom, takim jak Mary Tyler Moore, Penny Marshall, Cybill Shepherd, a nawet Robin Williams.Jej geniusz nie pozostał nierozpoznany. W ciągu sześciu lat sukces I Love Lucy nie miał sobie równych. Przez cztery sezony serial był numerem 1 w kraju. W 1953 roku program uzyskał niespotykane 67,3 udziału w widowni, w tym 71,1 w odcinku z narodzinami Little Ricky, frekwencja przewyższająca widownię telewizyjną podczas ceremonii inauguracji prezydenta Eisenhowera. Gdy serial zakończył się w 1957 roku, Desilu Productions kontynuowało, produkując kolejne hity telewizyjne, takie jak Our Miss Brooks , Make Room for Daddy , The Dick Van Dyke Show , The Untouchables , Star Trek i Mission: Impossible.

W 1960 roku Lucille i Arnaz rozwiedli się. Dwa lata później Lucille, która  ponownie wyszła za mąż za komika Gary’ego Mortona, wykupiła swojego byłego męża i przejęła Desilu Productions, czyniąc ją pierwszą kobietą, która prowadziła duże studio telewizyjne. Ostatecznie sprzedała firmę Gulf-Western w 1967 roku za 17 milionów dolarów.Później pojawiły się kolejne role aktorskie, w tym para seriali komediowych, The Lucy Show (1962-68) i Here’s Lucy (1968-73). W 1971 roku jako pierwsza kobieta otrzymała złoty medal Międzynarodowego Towarzystwa Radiowo-Telewizyjnego. Ponadto były cztery nagrody Emmy, wprowadzenie do Television Hall of Fame i uznanie dla jej życiowej twórczości z Kennedy Center for the Performing Arts.

W 1985 roku Ball odeszła od komedii i wcieliła się w dramatyczną rolę bezdomnej kobiety w nakręconym dla telewizji filmie Stone Pillow . Chociaż nie był to hit, Ball zdobył uznanie. Jednak krytycy chcieli zobaczyć jej powrót do komedii, zatem w 1986 roku zadebiutowała w nowym serialu telewizyjnym CBS, Life With Lucy . Program zarobił swoją gwiazdę 2,3 miliona dolarów, ale niezbyt dużą widownię. Po zaledwie ośmiu odcinkach został odwołany. Zmarła 26 kwietnia 1989 roku  z powodu pęknięcia aorty po operacji na otwartym sercu w Cedars-Sinai Medical Center w Los Angeles.

Zasady stylu Lucille Ball:

1. Rude fale.
2. Czerwone usta.
3.Wyraźista biżuteria.
4. Elegancja.
5. Klasa.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- CRISTOBAL BALENCIAGA

 

Cristóbal Balenciaga Eizaguirre hiszpański projektant mody i założyciel domu mody Balenciaga, uważany za jednego z najważniejszych twórców haute couture. Miał reputację projektanta o bezkompromisowych standardach i był określany jako „pan nas wszystkich” przez Christiana Diora i jako „jedyny projektant w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu” przez Coco Chanel , który kontynuował: „Pozostali są po prostu projektanci mody ”. W dniu jego śmierci, w 1972 r., Women’s Wear Daily zamieścił nagłówek „Król nie żyje”. W 2011 roku specjalnie wybudowane Muzeum Balenciaga.  Wiele z 1200 elementów kolekcji zostało dostarczonych przez jego ucznia Huberta de Givenchy i klientów, takich jak Grace Kelly. Balenciaga jest znany jako jeden z nielicznych projektantów mody w historii mody, który nie tylko mógł tworzyć własne ręce, ale także tworzyć, wycinać i szyć projekty, które symbolizowały szczyt jego kunsztu). 

Cristobal urodził się 21 stycznia 1895 roku w w małej miejscowości rybackiej Getaria w Kraju Basków na północnej części Hiszpanii. Jego ojciej był rybakiem, a matka krawcową. Ojciec szybko mu zmarł, gdy Cristobal miał 11 lat. Od tego czasu zaczął spędzać dużo czasu z matką, obserwując przy tym jej prace. W wieku 12 lat rozpoczął pracę na stanowisku praktykanta krawiectwa. Już w wieku nastoletnim jego klientką została Casa Torres elita z Getarii. To właśnie ona wysłała młodego Balenciagę do Madrytu, gdzie formalnie zaczął kształcić się krawiectwie.

Na początku swojej kariery pracował jako projektant w Hiszpanii. W 1919 roku otworzył filie własnego butiku Eisa w Madrycie, Barcelonie i nadmorskim kurorcie San Sebastian. Jego projekty znalazły uznanie w hiszpańskiej rodzinie królewskiej oraz wśród arystokracji. Jednak hiszpańska wojna domowa zmusiła Cristobala do zamknięcia sklepów i wyjazdu do Paryża wraz ze swoim partnerem życiowym Władziem Jaworowskim d’Attainville. W sierpniu 1937, wraz ze swoim partnerem oraz Nicolásem Bizcarrondem, otworzył paryski dom kupiecki przy Avenue George V. W 1948 zmarł jego partner – Władzio Jaworowski d’Attainville. Po śmierci ukochanego Cristobal rozmyślał o zamknięciu swojej działalności. Narzucił wtedy całkowicie nowatorski styl, zmieniając sylwetkę kobiety poprzez płynne linie i oryginalne formy. Zaprojektował sukienki w formie luźnych tunik, szmizjerki, sukienki baby doll czy spódnice bombki. Do wysokiego krawiectwa wprowadził także odważne intensywne kolory.

W latach pięćdziesiątych XX wieku pojawili się projektanci, tacy jak Christian Dior , Pierre Balmain i Coco Chanel , tworząc bardzo oryginalne kolekcje dla domów mody i ich własnego stylu. Ważnym bohaterem tego okresu był Cristobal Balenciaga. Ten hiszpański projektant mody był znany jako „Król mody” i był jednym z największych twórców tamtego okresu. Był najbardziej przyciągającym wzrok projektantem tego okresu ze względu na konstrukcje, których nigdy wcześniej nie widziano w świecie mody. Był mistrzem krawiectwa i potrafił przełożyć swoje ilustracje z papieru na prawdziwe życie. Jego umiejętności krawieckie dały mu przewagę nad projektantami na całym świecie. „W latach pięćdziesiątych zmienił kształt kobiecej sylwetki, tak że ubrania, które uważamy za typowe dla tamtej dekady, są głównie rozcieńczeniem jego pracy” (Irvine, 2013). W porównaniu do niektórych prac, takich jak New Look od Christiana Diora , który miał pełne spódnice i wąską talię, Balenciaga odmienił je, aby wyglądały jak płaszcz Yoki, który był płaszczem z jednym szwem, lub.
Ten wygląd sprawił, że klienci  z całego świata przyjeżdzali po jego kreacje.

ŚRODA – IKONA MODY COCO CHANEL

Wtorek-Ikona Mody CHRISTIAN DIOR

Wtorek – Ikona stylu HUBERT DE GIVENCHY

Stworzył wiele projektów dla Aline Griffith, Margarity Salaverrí Galárragi i Meye Allende de Maier, kóre były jego muzami. Zaprojektowane przez niego ubrania nosiły takie osoby jak: Marlene Dietrich, Greta Garbo, Grace Kelly, Ava Gardner, Audrey Hepburn, Jackie Kennedy. Zaprojektował również suknię ślubną dla Królowej Belgii Fabioli i Księżnej Kadyksu. Prowadził zajęcia z projektowania mody, inspirując innych projektantów, takich jak Oscar de la Renta, André Courrèges, Emanuel Ungaro, Mila Schön i Hubert de Givenchy.

Środa – Ikona Stylu MARLENA DIETRICH

ŚRODA – IKONA MODY GRETA GARBO

Wtorek – Ikona Stylu – GRACE KELLY

Po 30 latach pracy w Paryżu, Balenciaga zamknął swój dom w 1968. Zamknął kolejno także swoje pozostałe domy mody w Barcelonie i Madrycie. Zmarł 23 marca 1972 w hiszpańskiej miejscowości Jávea.

Balenciaga był gejem chociaż przez całe życie zachował prywatność swojej seksualności.  Miłością jego życia i wieloletnim partnerem był francusko-polski milioner Władzio Jaworowski d’Attainville, który pomógł mu sfinansować założenie. Kiedy d’Attainville zmarł w 1948 r., Balenciaga był tak załamany, że rozważał zamknięcie firmy. 

24 marca 2011 r. Muzeum MH de Younga w San Francisco świętowało otwarcie 120-częściowej retrospektywy mody „Balenciaga and Spain” w ramach jego kariery. „Nie można tego nawet zmierzyć”, powiedziała projektantka Rodarte Laura Mulleavy o wpływie Balenciagi. Zbiórka pieniędzy na bilet w wysokości 2500 $ na muzeum przyciągnęła 350 gości, w tym Marissę Mayer , Jamie Tisch , Gwyneth Paltrow , Orlando Bloom , Balthazara Getty , Maggie Rizer , Connie Nielsen , Marię Bello i Mię Wasikowską . 

W dniu 7 czerwca 2011 r. Muzeum Balenciagi zostało otworzone w jego rodzinnym mieście Getaria przez królową Hiszpanii Sofię w obecności Huberta de Givenchy , honorowego prezesa Fundacji Balenciaga. Muzeum posiada kolekcję ponad 1200 eksponatów zaprojektowanych przez Balenciagę, niektóre z nich zostały przekazane przez uczniów, takich jak Givenchy, lub klientów, jak królowa Fabiola z Belgii i spadkobiercy Grace Kelly . 

Jego najbardziej znanymi klientami byli Mona von Bismarck , Grace Kelly , Ava Gardner , Audrey Hepburn i Jackie Kennedy .

Od października 2018 do stycznia 2019, Muzeum Sztuki Kimbell w Fort Worth zaprezentowało Balenciagę w czerni, z ponad stu czarnymi ubraniami i akcesoriami z kolekcji Palais Galliera i Balenciaga Archives w Paryżu.

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • ciekawe formy ubrań,

  • sukienkę baby doll,

  • perfumy,

Zasady stylu Critobala Balenciagi:

1.Zaczesane na gładko włosy.
2.Białe koszule.
3.Maryanrki.
4.Krawaty.
5.Elegancja

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-NATALIA PAVLOVNA PALEY

Księżniczka Natalia Pawłowna Paley urodzona 5 grudnia 1905 roku jako Hrabina Natalia Pawłowna von Hohenfelsen w domu rodziców, 2 Avenue Victor Hugo, w Boulogne-sur-Seine, w pobliżu Paryża. Była najmłodszym dzieckiem wielkiego księcia Pawła Aleksandrowicza Rosji i jego drugiej żony, Olgi Valerianovna Karnovich, która była węgierką. Natalia była pierwszym kuzynem ostatniego rosyjskiego cesarza Mikołaja II. Po rewolucji rosyjskiej wyemigrowała do Francji, a kolejno do Stanów Zjednoczonych. Była modelką, ekonomistką i przez krótką chwilę aktorką.

Natalia miała bardzo szczęśliwe i uprzywilejowane dzieciństwo i przez pewien czas była całkowicie chroniona przed światem zewnętrznym. Gdy jej rodzice prowadzili aktywne życie społeczne. Natalia wraz z rodzeństwem byli zamknięci w domu. W niedziele cała rodzina chodziła do Rosyjskiego Kościoła na rue Daru, ale tylko na prywatne mszę.

W styczniu 1912 roku Natalia wraz z rodziną wróciła do Rosji, gdzie w 1914 roku osiedliła się w Carskim Siole luksusowym pałacu pełnym antyków i dzieł sztuki.W Rosji Natalia była wychowywana wraz z rodzeństwem przy babci. Trzy miesiące po osiedleniu się w Rosji, wybuchła I wojna światowa. W czasie wojny niemiecki tytuł hrabiego / hrabiny von Hohenfelsen uznano za niewłaściwy, więc w sierpniu 1915 roku, Mikołaj II stworzył nowy tytuł księcia / księżniczki Paley. Było to imię, którym Natalia i jej rodzeństwo zaczęli się posługiwać. W tym samym czasie brat Natalii, książę Władimir Paley, wstąpił do pułku mimo złego stanu zdrowia.

Przy upadku monarchii rosyjskiej w marcu 1917, zamiast opuszczania kraju, Wielki Książę Paul i jego żona, nie widząc niebezpieczeństwa naprzód, zdecydował się pozostać w swojej luksusowej rezydencji. Gdy Mikołaj II i jego rodziny zostały wysłane do wewnętrznej emigracji w Syberii, Natalia z rodziną pozostała w ich pałacu. Na początku stycznia 1918 roku, zostali zmuszeni do przeniesienia się do angielskiej Tsarkoe Siole, który należał do Wielkiego księcia Borysa Vladimirovich. Ich dawny dom został przywłaszczony i przekształcony w muzeum.

W marcu 1918 roku rewolucja zacieśniła chwyt. Wszyscy męscy członkowie rodziny Romanowów, w tym także brat Natalii Vladimir, zostali odesłani do wewnętrznej emigracji rosyjskiej. Nigdy później Natalia już nie zobaczyła brata Vladimira ponownie. Został zamordowany przez bolszewików, wraz z kilkoma innymi członkami rodziny Romanowów, dnia18 lipca 1918 roku, dzień po zabójstwie cara Mikołaja II i członków jego najbliższej rodziny w Jekaterynburgu. Wielki książę Paweł, który był zbyt chory, by podróżować, najpierw uniknął śmierci. Ale 30 lipca został aresztowany i wysłany do więzienia Spalernaia. W desperacji Olga zostawiła dwie najmłodsze córki: Irine i Natalie w wieku 14 i 12 lat pod opieką swojej angielskiej guwernantki. Olga wraz z córką Marianne Pistohlkors pragnęła być bliżej męża więzienia. Siostry żyły samotnie z guwernantką do października, kiedy wielki książę Borys został wywłaszczony, a siostry zostali eksmitowani.

Natalia i Irina byli zmuszeni przenieść się do Piotrogrodu z matką i jej przyrodnią siostrą, Marianne. Olga zmartwiona losem córek przygotowała im ucieczkę. Początkiem grudnia dziewczyny opuścili matkę, jadąc tramwajem do dworca kolejowego Ochta. Po trzydziestu dwóch godzinach podróży dojechali do Terijoki fińskiej granicy. Po przybyciu tam kontynuowali podróż do Wyborga. W styczniu księżna Olga dołączyła córek Finlandii. Ich ojciec nigdy nie dotarł do rodziny. Wielki książę Paweł zginął w styczniu 1919.

Raz na emigracji, księżniczka Paley z córkami przeniosła się do Szwecji , gdzie pozostał aż do wiosny 1920 roku ostatecznie osiadły się one na emigracji we Francji. Matka Natalii sprzedała kamienicę w Boulogne-sur-Seine i kupiła inną w jednej z dzielnic wyższych sfer Paryża, w 16. dzielnicy. Z jej  pozostałych klejnotów, księżna Olga kupiła willę w Biarritz , na wybrzeżu Atlantyku.  Później sprzedała dom, aby kupić mniejszy  w Neuilly . Księżniczka Natalia i jej siostra zostały posłane do szkoły z internatem w Szwajcarii , ale Natalia nie była w stanie mieszkać z innymi uczniami. Jak później wyznała w wywiadzie dla magazynu mody, czuła,

… tak różne od innych. Na dwunastu, francuskie dziewczęta wciąż czyta Robinsona Crusoe i oglądanie Douglas Fairbanks filmów. Na dwunastu Brałem chleb do mojego ojca w więzieniu. Jak mogłem być taki jak oni? I był niemy, nie będę grać. Ale czytałem dużo. Miałem do czynienia śmierć, tak blisko. Mój ojciec, mój brat, moi kuzyni, wujkowie, wykonywany krwią Romanov jest spryskane na mojej młodości. To dało mi smak smutnych rzeczy, poezję, oblodzonej i odgromowej przedsionku śmierci. Wkrótce, moi koledzy mnie rozumiał. I respektowane tak, jak było, jak dziwne może się wydawać.

Na jednej z organizacji charytatywnej na bazarku Natalia spotkała Luciena Lelonga znanego francuskiego projektanta mody. Lucien zaproponował jej pracę w swoim domu mody, którą Natalia podjęła. Początkowo pracowała w dziale perfumeryjnym, kolejno przeszła do działu modelowania konstrukcji. Lelong był wtedy żonaty i posiadał małą córeczkę. Jednak dla Natalii rozstał się z pierwszą żoną Anne-Marie Audoy, w dniu 16 lipca 1927. Lelong słynął z homoseksualizmu, ale zaproponował jej bogactwo i bezpieczeństwo. Wbrew woli rodziny Natalii pobrali się w ceremonii cywilnej w dniu 9 sierpnia 1927. Ceremonia religijna odbyła się następnego dnia w cerkwi św. Aleksandra Newskiego.

Renoma Lelonga wzrosła z pomocą stylowej żony, która miała wielkie wyczucie stylu. Natalia dyktowała własne trendy, była wizjonerką i kreatorką mody. Czapki i rękawiczki były nieodłącznym elementem jej garderoby. Natalia piękność z głęboko osadzonymi oczami i bladą cerą oraz szarymi włosami została modelką, pozowała dla takich magazynów jak Vogue. Była ulubioną modelką takich fotografów jak Edward Steichen, Cecil Beaton, Horst P. Horst, André Durst i George Hoyningen-Huene.

Natalia, choć z Lucienem mieli te same pasję i wspólna miłość do sztuki tak ich małżeństwo nie przetrwało. Lelong był zbyt pochłąnięty prac i zakochany w swoim modelu, który był śmiertelnie chory na gruźlicę. Natalia zaś miała częste wybuchy złości, gdy nie była w centrum uwagi, co denerwowało Lelonga. Ponadto Natalia weszła w romans z tancerką Serge Lifar. Romans zakończył się, gdy na horyzoncie pojawił się Jean Cocteau, który związał się z Natalią. Jean był homoseksualistą, a Natalia miała siłę ich przyciągania do siebie. Jean zaproponował małżeństwo Natalii, co Natalia odrzuciła, a ich romans zakończył się jesienią 1932 roku.

Kupiła mieszkanie na Esplanade des Invalides, gdzie zapraszała wybitnych artystów. Natalia nadal pracowała jako modelka w domu mody Lelong użytkownika. Na wiosnę 1933 roku, zaczęła karierę filmową i studiowała aktorstwo od belgijskiego aktorka Ewa Franciszka.

Jej pierwszym filmem był L’epervier (1933) w reżyserii Marcela L’Herbier, męża kuzyna. Był to początek jej kariery jako filmu aktorka, biorąc role w kilku filmach europejskich, w tym Sir Alexander Korda s The Private Life of Don Juan (1934). Przeniosłą się do Stanów Zjednoczonych, gdzie miała małą rolę w George Cukor s Sylvia Scarlett (1935), film z udziałem Katharine Hepburn. Umiejętności aktorskie księżnej Paley nie były zbyt wybitne. Broniła się nazwiskiem i urodą, to były główne jej atuty. W 1936 roku wróciła na krótko do Francji, by sfilmować The New Men (Les Hommes NOUVEAUX) z Jean Marais, pod kierunkiem Marcela L’Herbier. Les Hommes nouveaux okazał się sukcesem w Europie, ale zakończył karierę aktorską księżnej Paley’a.

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych księżniczka Natalia osiadła na stałe w Nowym Jorku. Tam poznała Johna C. „Jack” Wilson, producenta teatralnego i reżysera, który wcześniej był kochankiem Noel Coward. Po rozwodzie z Lelongiem w dniu 24 maja 1937 księżna Natalia wyszła za mąż za Wilsona w dniu 8 września 1937 roku w Fairfield, Connecticut. Wilson był inteligentny, bogaty i dobry towarzysz. Nazwa i społeczne umiejętności księżniczki Natalii były zaletą dla producenta Broadway. Księżniczka Natalia ceniła męża poczucie humoru, a jego homoseksualizm zniechęcał do miłości fizycznej. Para od początku nie planowała dzieci, osiedlili się w mieszkaniu na Manhattanie z widokiem na Central Park. .Para często podróżowała, ich ulubionym miejscami były: Saint Moritz, Londyn i Wenecja.

W dniu 5 lutego 1941 roku księżna Natalia dostała obywatelstwo amerykańskie. Była dobrze znaną ekonomistką w Nowym Jorku i była znana z bywania na modnych imprezach. Przez wiele lat, księżniczka Natalia pracowała w public relations jako promotor domu mody Mainbocher. Była przyjaciółką Elsa Maxwell i stał się powiernicą Antoine de Saint-Exupéry. W 1940 i na początku 1950 roku księżna Natalia miała długi romans z pisarzem Erich Maria Remarque, który opisał go w swojej pośmiertnej powieści „Natascha”.

W 1950 roku kariera Wilsona spadła. Wilson stał się alkoholikiem i zrobił się niezrównoważony psychicznie. Natalia chciała mu pomóc, ale on był autodestrukcyjny. Przykuty do wózka inwalidzkiego z demencją zmarł w listopadzie 1961 roku, w wieku 62 lat.

Po śmierci męża księżna Natalia wycofała się ze społeczeństwa. W ostatnich dwóch dekadach życia żyła jak odludek, otoczona zwierzętami w swoim mieszkaniu na Manhattanie. Jedynym jej hobby stało się oglądanie telewizji. Zachorowała na cukrzycę i traciła wzrok. Ślepota izolowała ją na tyle, że rzadko kontaktowała się z siostrą Iriną. W 1970 roku jej siostrzeniec książę Michel Feodorovich Romanoff poszedł odwiedzić ją w jej mieszkaniu na Manhattanie. Odmówiła wizyty, aby uniemożliwić mu zobaczenie jej stanu zdrowia.

W grudniu 1981 roku księżna Natalia doznała upadku w swojej łazience. Lekarze zdiagnozowali złamania szyjki kości udowej. Została przetransportowana do szpitala. Gdzie lekarz Roosevelt, wbrew radom swoich dwóch przyjaciół, którzy obawiali się zgonu, zdecydował się na operowanie Natalii. Księżniczka Natalia zmarł o świcie w dniu 27 grudnia 1981 roku, w Szpitalu Roosevelt w Nowym Jorku. Została pochowana na cmentarzu pierwszej Presbyterian Church w Ewing, New Jersey.

Zasady stylu Natalie Paley:

1. Falowane zaczesane na gładko włosy.
2.Eleganckie rękawiczki.
3.Efektowne nakrycia głowy.
4.Szyk
5.Klasa.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu LUCIEN LELONG

Lucien Lelong urodzony 11 października 1889 roku. Francuski couturier. Urodzony w Paryżu jako syn Arthura Lelonga, właściciela sklepu tekstylnego. Swój kunszt szkolił w Hautes Etudes de Commerciales w Paryżu. Kolejno otworzył swój pierwszy dom mody w Paryżu w 1910 roku. Po trzech latach od jego otwarcie, jego projekty ukazały się w Vogue. Projektanci pracujący u Lelonga twierdzili, że Lelong sam nie tworzy ubrań tylko, daje swoje nazwisko im projektom. „Nie projektował sam, ale pracował przez swoich projektantów” – mówił Christian Dior, który pracował u Lelonga od 1941 do 1946 r. Tworzył wtedy kolekcje we współpracy z Pierre’em Balmainem. Dla Lelonga pracowali również tacy projektanci jak Nadine Robinson i Hubert de Givenchy.

Wtorek – Ikona stylu HUBERT DE GIVENCHY

A klientami Lelonga byli Marie Duhamel, żona Nory Barnacle Jamesa Joyce’a, Jeanne Ternisien (żona bankiera Georgesa Nelze), księżna de la Rochefoucauld, Greta Garbo, Gloria Swanson, Colette i Rose Kennedy. Jeśli chodzi o życie miłosne to był ,trzy razy żonaty. Pierwszą jego żoną była Anne-Marie Audoy, z którą się rozwiódł 16 lipca 1927 roku. Tego samego roku 10 sierpnia 1927 roku poślubił drugą żonę księżniczkę Natalie Paley, która pracowała u niego w dziale perfum jako sprzedawca. Była córka wielkiego księcia Pawła Aleksandrowicza z Rosji i jego morganatycznej żony Olgi Karnovich.  Lelong z Natalie rozwiedli się w 1937 roku. W 1954 roku ożenił się z trzecią żoną Sandą Dancovici, która go przeżyła zmarła w 2001 roku. Słabe zdrowie Lelonga zakończyło jego karierę, przeszedł na emeryturę w 1952 roku. Zmarł na udar w Anglet we Francji 11 maja 1958 roku.

ŚRODA – IKONA MODY GRETA GARBO

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • piękne suknie,

  • piękne perfumy,

Zasady stylu Luciena Lelonga:
1.Zaczesane do tyłu na gładko włosy.
2. Garnitury w prążki.
3.Krawaty pod szyją.
4.Elegancja.
5.Szyk.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek Ikona Stylu-JACQUES DOUCET

Jacques Doucet urodzony  1853 roku francuski projektant mody i kolekcjoner sztuki. Znany ze swoich eleganckich przezroczystych sukni.

Doucet urodził się w Paryżu w 1853 roku w zamożnej rodzinie, która zajmowała się sprzedażą bielizny i pościeli przy Rue de la Paix od 1816 roku. W 1871 roku Doucet otworzył swój pierwszy dom mody. Jego projekty zostały  zilustrowane w magazynie mody La Gazette du Bon Ton z sześcioma innych czołowych projektantów w Paryżu dnia np. Louise Chéruit, Georges Doeuillet, Jeanne Paquin, Paul Poiret, Redfern & Sons, Charles Worth . Projekty Jacquesa były bardzo oryginalne zaprojektowane dla aktorek czasu. Cécile Sorel, Rejane i Sarah Bernhardt.  Doucet był projektantem smaku i dyskryminacji, który cenił luksus powyżej nowości i praktyczności, który stopniowo zniknął z popularności w ciągu 1920 roku.

Kilka lat po I wojnie światowej, w 1927 roku, najlepsi artyści tacy jak  Joseph Csaky, Jacques Lipchitz, Louis Marcoussis, Henri Laurens, rzeźbiarz Gustaw Miklos  zajęli się urządzeniem domu mody Douceta. Sam dom mody zaprojektował architekt Paul Ruaud. Laurens zaprojektował fontannę, Csaky zaprojektował schody Doucet,  Lipchitz wykonał  gzyms kominka, a Marcoussis stworzył dywanik kubistów. Doucet oprócz projektowania był rownież kolekcjonerem sztuki i literatury. Kolekcjonowanie towarzyszyło mu przez całe życie w chwili śmierci miał kolekcję post-impresjonistów i kubistycznych obrazów, w tym Panny z Awinionu , który kupił od samego Picassa studio, a także zgromadził dwie biblioteki. Doucet przekazał swoją kolekcję książek artystycznych i badań na Uniwersytecie w Paryżu z 1917 roku do Institut National d’Histoire de l’Art w 2003 roku. Po jego śmierci w 1929 roku, jego kolekcję rękopisów współczesnych pisarzy przeniesiono do honorowej biblioteki Bibliothèque littéraire Jacques-Doucet . Francois Chapon napisał książkę zatytułowaną C’etait Jacques Doucet o życiu i twórczości projektanta mody.

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • strojne piękne suknie,

Zasady stylu Jacquesa Douceta:

1.Zaczesane do tyłu na gładko włosy.
2.Elegancja i klasa.
3. Kamizelki pod marynarką.
4.Broszka w krawacie.
5.Eleganckie marynarki.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,