Wtorek-Ikona Stylu- AIMÉE DE HEEREN

Aimée Soto-Maior de Sá lub Aimée de Sotomayor znana wszystkim jako AIMÉE DE HEEREN

Aimée de Heeren właściwie Aimée Soto-Maior de Sá lub Aimée de Sotomayor urodzona. 3 sierpnia 1903, brazylijska agentka społeczna i tajnych służb, która trzymała Getulio Vargasa z dala od sojuszu z Niemcami podczas II wojny światowej. W 1996 roku znalazła się na Międzynarodowej Liście Najlepiej Ubranych w Galerii Sław. 

Była siostrą Very de Sá Sottomaior, która była żoną Johna Felixa Charlesa “Ivora” Bryce’a, Randala Plunketta, 19. barona Dunsany i sir Waltera Frederica Pretymana. Poprzez swoją siostrę jest ciotką 20. barona Dunsany. 

Aimée de Heeren urodziła się w Castro, Paraná. Była córką Genésio de Sá Soutomayora, nauczyciela szkolnego i Juliety Sampaio Quentel.

Pod koniec 1920 roku poznała amerykańskiego wynalazcę Thomasa Edisona. 

W 1930 roku przeniosła się do Rio de Janeiro, gdzie poślubiła Luísa Simõesa Lopesa, szefa sztabu prezydenta Getúlio Vargasa. Według plotek de Heeren była kochanką oficjalnie poślubionego prezydenta i mieszkała w Pałacu Catete,siedzibie prezydenta Brazylii. De Heeren nigdy nie przyznał się ani nie zaprzeczył, że jest jego kochanką.

Kilkadziesiąt lat po śmierci Vargasa w 1954 roku, jego tajny dziennik został opublikowany z wieloma odniesieniami do jego “bem-amada” (angielski: “ukochany”). Niektórzy historycy uważają, że “bem-amada” była Aimée de Heeren. 

W 1938 roku została wysłana do Francji, aby znaleźć informacje dla prezydenta Getulio Vargasa. Vargas został zaproszony do przyłączenia się do państw Osi. Zamaskowana jako “fashionistka” Aimée spotkała wielu ludzi ze społeczeństwa o francuskim, brytyjskim, a także niemieckim pochodzeniu. Wśród nich niemiecki prawnik i nazistowski opozycjonista Helmuth James Graf von Moltke, który przekazał jej poufne informacje o Niemczech. Dzięki tym informacjom wpłynęła na prezydenta Vargasa, aby uciec od sojuszu z Axis.

Była też przyjaciółką Coco Chanel, z którą była widziana na wielu przyjęciach, w tym na dwóch imprezach Circus Bal podanych przez Elsie de Wolfe.  Chanel i Aimée de Heeren pozostały bliskimi przyjaciółmi, szczególnie pod koniec życia Chanel. 

Według amerykańskiej redaktorki Vogue’ Bettiny Ballard, Aimée de Heeren, w tym czasie nazywana Aimée Lopez lub Aimée Lopez de Sotto Major, wywarła ogromny wpływ na francuskie społeczeństwo.

Szczególnie pamiętam sezon, kiedy Aimee została lwia w Paryżu. Była taka ładna, tak naprawdę miła, nosiła ze sobą wesołość jak fanka i prawie została zjedzona żywcem. Zawieszona na diamentach, została zepchnięta z przymiarek na bale, nigdy nie pozwoliła na chwilę na prywatny podbój, ponieważ każda gospodyni potrzebowała jej na imprezie, aby udowodnić, że może narysować lwicę sezonu. Aimee chciała po prostu tańczyć, flirtować i dobrze się bawić. Nie tego oczekiwał od niej Paryż.

— Bettina Ballard

Była stałą bywalczynią 5-gwiazdkowego Hôtel Meurice w Paryżu.

Z powodu nazistowskiej okupacji Francji została zmuszona do emigracji do USA, gdzie spotkała się z Josephem P. Kennedym Jr, najstarszym z braci Kennedych, w którym zakochała się podczas pobytu w Europie.  Jej przyjaźń z rodziną Kennedych trwała aż do śmierci. Później wyszła za mąż za hiszpańsko-amerykańskiego Rodmana Arturo Heerena,wnuka Antonio Heerena, 1. hrabiego Heereni prawnuka Johna Wanamakera, założyciela domów towarowych Wanamaker. Mieli domy w Paryżu, Nowym Jorku, Palm Beach, na Florydzie i w Biarritz,ale nigdy nie pozostali w jednym miejscu zbyt długo. Para miała jedną córkę: Cristinę Heeren y Sá de Sotomayor, 5. hrabinę Heeren.

Kilka razy de Heeren znalazła się na liście najlepiej ubranych kobiet na świecie, a wydanie magazynu Time z 1941 roku umieściło ją na liście “Dziesięciu najlepiej ubranych kobiet na świecie”. Była wspominana w magazynach takich jak Vogue.

Przez dziesięciolecia była zapraszana na wiele głośnych ślubów i wydarzeń członków rodziny królewskiej oraz elity politycznej i hollywoodzkiej, w tym:

  • Ślub szacha Iranu z Sorayą Esfandiary Bakhtiari (12 lutego 1951)
  • Gość w Charles de Beistegui Le Bal oriental w Palazzo Labia w Wenecji (3 września 1951)
  • Koronacja królowej Elżbiety II (2 czerwca 1953)
  • Ślub Johna F. Kennedy’ego i Jacqueline Bouvier Kennedy Onassis (12 września 1953)
  • Ślub Grace Kelly z księciem Monako Rainierem (19 kwietnia 1956)
  • Ceremonia inauguracji prezydenta Johna F. Kennedy’ego (20 stycznia 1961)
  • Gość w Baron Alexis de Redé’sOriental Bal at Hôtel Lambert (5 grudnia 1969)
  • Ceremonia inauguracji prezydenta Ronalda Reagana (20 stycznia 1981)
  • Ślub Karola, księcia Walii i Lady Diany Spencer (29 lipca 1981)

Była również zapraszana na różne przyjęcia państwowe w Pałacu Elizejskim przez Vincenta Auriola, Charlesa de Gaulle’a, Claude’a Pompidou, François Mitterranda i Jacques’a Chiraca oraz liczne gale w Paryżu i Wersalu barona Alexisa de Redé, w tym w hotelu Lambert i Pałacu Wersalskim.

Według książki telefonicznej Biarritz, dopóki nie skończyła 102 lat, codziennie pływała po Atlantyku podczas pobytu w mieście. 

Brała udział w kursach online w Crèmerie de Paris. Zaowocowało to powstaniem brazylijskich Białych Stron.  W 2005 roku, w wieku 102 lat, pojechała do Belgradu, aby wziąć udział w 60. urodzinach księcia Aleksandra Jugosławii,w Białym Pałacu. Zmarła 13 września 2006 roku w Nowym Jorku w wieku 103 lat.

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • inspirujący styl,

Zasady stylu Aimée de Heeren:
1. Bujne uniesione od nasady włosy.
2.Minimalistyczny makijaż.
3. Ozdobne futra i etole.

4. Wyrazista biżuteria.
5.Klasyczne stroje.



Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Wtorek-Ikona Stylu-FULCO DI VERDURA

FULCO DI VERDURA

Fulco di Verdura włoski jubiler. Jego kariera rozpoczęła się od wprowadzenia do projektantki Gabrielle “Coco” Chanel przez kompozytora Cole’a Portera. Otworzył własny salon jubilerski, który nazwał Verdura w 1939 roku. 

Był ostatnim, który nosił nieistniejący już sycylijski tytuł księcia Verdury, a jego kuzynem był wybitny sycylijski książę, Giuseppe Tomasi di Lampedusa, autor słynnej powieści Lampart. Biografia Fulco di Verdura została opublikowana
przez Thames & Hudson, autorstwa Patricii Corbett. 

Urodzony w 1898 roku w Palermo we Włoszech, Fulco di Verdura dorastał w arystokratycznym otoczeniu w dużej mierze niezmienionym od 1700 roku.
We wczesnych latach rozwinął żywą wyobraźnię, dzikie poczucie humoru i miłość do zwierząt, które później wpłynęły na jego projekty biżuterii. 

Fulco uzyskał tytuł księcia, gdy w sierpniu 1923 roku zmarł jego ojciec. Dzięki temu mógł swobodnie przemieszczać się tam, gdzie mu się podobało. Był ograniczony tylko finansowo. Szukał zawodu, który pasowałby do niego i który zapewniłby mu dobry byt, by mieć na swój styl życia.   

Spotkanie w 1919 roku było przełomowym w życiu Fulco. W tym samym roku spotkał Lindę i Cole’a Porterów – dwóch jego wczesnych i największych zwolenników – w Palermo.  Sześć lat później, podczas przyjęcia zorganizowanego przez Tragarzy w Wenecji, Linda przedstawiła Fulco Gabrielle “Coco” Chanel, która zatrudniła Fulco jako projektanta tekstyliów w 1927 roku. Szybko odkrywając jego talenty. Chanel poprosiła go o odświeżenie biżuterii, którą otrzymała od byłych kochanków, w tym Bendora, księcia Westminsteru i rosyjskiego wielkiego księcia Dymitrego.  Pod wrażeniem jego pracy, Chanel rozpoczęła ośmioletnią współpracę, czyniąc go głównym projektantem biżuterii Chanel. 

Niedługo po tym, jak Fulco rozpoczął pracę dla Chanel, stworzył jej kultowe już maltańskie mankiety krzyżowe, ustawiając złoty krzyż ozdobiony jasnymi kaboszonami w białej emalii.  Rok później butiki Chanel sprzedały biżuterię kostiumową wzorowaną na mankietach stworzonych przez Fulco. Mankiety te uważane są za znak rozpoznawczy marki Verdura i są wielokrotnie kopiowane.

Fulco opuścił Chanel w 1934 roku, aby wyruszyć do Stanów Zjednoczonych z baronem Nicolasem de Gunzburg i księżniczką Natalią Pavlovną Paley.  Pojechał najpierw do Hollywood, a później do Nowego Jorku, gdzie Diana Vreeland, klientka Chanel, przedstawiła Fulco jubilerowi Paulowi Flato. Fulco dołączył do zespołu projektowego Flato w pełnym wymiarze godzin, gdy Flato otworzył butik w Hollywood. “Verdura for Flato” stała się znakiem rozpoznawczym podziwianym zarówno przez towarzyskich na Wschodnim Wybrzeżu, jak i członków rodziny królewskiej na srebrnym ekranie na zachodzie. 

Fulco zaczął pracę na własną rękę w 1939 roku, otwierając mały salon o nazwie Verdura w Nowym Jorku przy 712 Fifth Avenue przy finansowym wsparciu Cole’a Portera i Vincenta Astora. Jego główną inspiracją było dzieciństwo na Sycylii.  Jego miłość do sztuki rozpoczęła się, gdy dowiedział się o renesansie w ilustrowanej książce o Rafaelu.  W projektach, które wykonał dla Verdury, wykorzystywał motywy natury, tworząc broszki, które wyglądały jak liście wykonane z kolorowych cyrkonów, granat wykonany z nasion rubinu, złoty kolba kukurydzy wykonana z czarnych ziaren pereł i karczoch wykonany ze szmaragdowych płatków. 

W 1941 roku Fulco współpracował z Salvadorem Dalí nad nową kolekcją biżuterii. Również w tym samym roku zaprojektował dla Cole’a Portera zatrzaski do mankietów “Night and Day”, które zostały zainspirowane tekstem przeboju i od tego czasu stały się charakterystycznymi utworami Verdury.  Porter w zamian uwiecznił nazwisko Fulco w piosence “Farming” z programu Let’s Face It!z 1941 roku: “Liz Whitney ma na swoim koszu obornika klips zaprojektowany przez księcia Verdury”. 

Perfekcjonista, Fulco spędzał dni rysując precyzyjne szkice projektowe, określając materiały, rozmiar i kolor. Joseph Alfano, partner biznesowy Fulco był odpowiedzialny za zachowanie znacznej części szkiców Fulco, które obecnie składają się na archiwum Verdura i w przeciwnym razie zostałyby zniszczone, ratując przeoczone strony w szkicownikach, skrawki pozostawione na podłodze i arkusze wyrzucone do koszy na śmieci. 

Według brytyjskiego dekoratora wnętrz Nicholasa Haslama, Fulco był miłośnikiem Simona Fleeta Harry’ego Carnesa. Simon pracował jako aktor i projektant. Fulco później poznał Toma Parra, dekoratora wnętrz, który był przyjacielem i partnerem biznesowym Davida Nightingale Hicksa, a później szefem Colefax i Fowler. Pozostali razem aż do śmierci Fulco. 

W 1973 roku Fulco sprzedał swoje udziały w swojej firmie Alfano i przeszedł na emeryturę do Londynu, gdzie kontynuował szkicowanie i malowanie aż do śmierci 15 sierpnia w 1978 roku. »Nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci, wraz z nim wymarła rodzina Santostefano della Cerda. Zaaranżował sprowadzenie prochów do Palermo po jego śmierci i przechowywane są w ich rodzinnym grobowcu na cmentarzu Sant’Orsola.

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • słynne maltańskie mankiety krzyżowe Chanel,

  • piękną biżuterię,

Zasady stylu Fulco di Verdura:
1. Włosy zaczesane na gładko.
2. Dwurzędowe marynarki.
3. Dizajnerskie muszki.
4. Eleganckie ubrania.
5. Męska biżuteria.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-HéLèNE GORDON-LAZAREFF

Hélène Gordon-Lazareff 

Hélène Gordon-Lazareff urodzona 21 września 1909. 
Francuska dziennikarka pochodzenia rosyjsko-żydowskiego, która założyła magazyn ,,Elle” w 1945 roku. Była żoną Pierre’a Lazareffa , założyciela gazety France-Soir . Miała dwie córki, Michèle Lazareff-Rosier z pierwszego małżeństwa i Ninę Lazareff z drugiego małżeństwa z Pierre’em. 

Urodzona w Rosji Hélène Gordon-Lazareff uciekła do Francji tuż przed rewolucją bolszewicką. Studiowała etnografię na Sorbonie . Karierę dziennikarską rozpoczęła w latach 30., pisząc  dla dzieci dla France-Soir pod nazwą
„Tante Juliette”. 
Później poślubiła właściciela gazety, Pierre’a Lazareffa w 1938 roku. 
Z mężem wyjechała z Paryża do Nowego Jorku po wybuchu II wojny światowej. Gordon-Lazareff łatwo integrowała się z dziennikarzami w Nowym Jorku dzięki doskonałej angielszczyźnie. Została redaktorką  damskiej edycji ,,New York Times” kolejno przeszła do ,,Harper Bazaar”
W 1944 roku wróciła do Paryża, kilka tygodni po wyzwoleniu miasta.
Postanowiła założyć własny magazyn o modzie wykorzystując  doświadczenie zdobyte w amerykańskich magazynach.  Rok później w październiku ukazał 
się pierwszy numer magazynu ,,Elle”. Po roku, gdy Gordon-Lazareff poważnie zachorowała, wynajęto dziennikarkę Françoise Giroud, która miała objąć stanowisko redaktora naczelnego magazynu. W Profession Journalist Françoise Giroud opisuje Gordon-Lazareff jako „genialną, młodą kobietę”.
Zmarła 16 lutego 1988 w wieku 79 lat.

fot. wyszukiwarka google,
treści wikipedia

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • magazyn modowy ,,Elle”,

 

 

Zasady stylu Hélène Gordon-Lazareff :
1. Fryzura na kacapkę uniesiona od nasady.
2. Bardzo minimalistyczny makijaż no make up.
3. Tweedowe pudełkowe garsonki.
4. Apaszki zawiązane pod szyją.
5. Sznur pereł.

 

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-TRUMAN CAPOTE

 Truman Streckfus Persons znany wszystkim jako Truman Garcia Capote

Truman Garcia Capote urodzony 30 września 1924 w Nowym Orleanie, amerykański pisarz i scenarzysta. Dzieciństwo swe spędził w Luizjanie, Alabamie
i Missisipi. Tuż po ukończeniu szkoły średniej przez jakiś czas pracował jako goniec w redakcji tygodnika The New Yorker, gdzie nawiązywał pierwsze kontakty literackie. Szczerze przyznawał się do swojej homoseksualności. Był w związku
z Newtonem Arvinem, profesorem literatury College’u im. Smitha.

Zadebiutował jako nowelista zbiorem Zatrzaśnij ostatnie drzwi (1943, Shut the Final Door), po którym wydał jeszcze kilka tomów opowiadań wyróżniających się subtelnością psychologicznego rysunku postaci, ulotnością nastroju i wdziękiem stylistycznym, ale uznaną pozycję literacką zdobył dzięki dwóm powieściom – Inne głosy, inne ściany (1948, Other Voices, Other Rooms), zawierające wyraźne pierwiastki autobiograficzne opowieści o dojrzewaniu uczuciowym młodego chłopca, i Harfa traw (1951, The Grass Harp), której bohaterowie uciekają w dzieciństwo, chroniąc się w ten sposób przed okrucieństwem „normalnego” życia, i rezydują gromadnie w rozrosłym drzewie.

Takie przesłania zawiera także, opowiadanie Śniadanie u Tiffany’ego (1958, Breakfast at Tiffany’s), portretujące młodą dziewczynę, która nie chce stabilizacji i nawet na wizytówce umieszcza informację, że znajduje się permanentnie „w podróży”.

Ostatnia z szeroko znanych powieści Capote’a ,,Z zimną krwią”(1966, In Cold Blood), utrzymana jest w zupełnie innym charakterze i napisana inną techniką. Jest to swoista „powieść dokumentalna”, drobiazgowo rekonstruująca szczegóły krwawej zbrodni, popełnionej przez dwóch recydywistów na czteroosobowej rodzinie farmerskiej z miasteczka Holcomb, a kolejno przedstawia  szczegółowo przebieg procesu i zachowanie się zabójców przed wyrokiem i po nim, aż po sam dzień egzekucji.

Najbardziej oryginalne utwory Capote’a z pierwszego okresu twórczości nie znalazły naśladowców, lecz powieść Z zimną krwią dała na swój sposób początek fali „powieści dokumentalnych”, które ze szczególnym zapałem uprawiać zaczął Mailer. Po ogromnym międzynarodowym sukcesie ,,Z zimną krwią” w twórczości Capote’a nastąpiło swoiste „zawirowanie”.

Przez laty pracował nad zamierzoną na proustowską skalę powieścią ,,Answered Prayers”, której nigdy nie ukończył (duży jej fragment ukazał się za życia autora
w jednym z czasopism). Zachowane trzy rozdziały wydano w 1987, z podtytułem ,,The Unfinished Novel” (Wysłuchane modły. Powieść nieukończona),
w opracowaniu M. Foksa. Powieść, o wyraźnie autobiograficznym charakterze, ukazująca nowojorskie środowisko artystyczne razem z jego międzynarodowymi koneksjami, wywołała kontrowersje z powodu agresywnych i drastycznych charakterystyk wielu luminarzy amerykańskiego życia artystycznego
i intelektualnego.

Podczas nauki w Trinity School, w Nowym Jorku Capote w teście inteligencji uzyskał wynik 215 punktów.

Pisarz w 94 procentach zapamiętywał dosłowną treść wszystkich rozmów, które przeprowadzał. Ta właśnie umiejętność ułatwiła mu  napisanie powieści
,,Z zimną krwią”.

Zmarł w wieku niecałych 60 lat, w domu swej starej przyjaciółki Joanne Carson. Przyczyną śmierci była choroba wątroby, która była spowodowana alkoholizmem w ostatnich latach pisarza. 

W 1976, w filmie ,,Zabity na śmierć”, wystąpił jako milioner Lionel Twain.

W 2005 Bennett Miller wyreżyserował film pod tytułem Capote, który ukazuje okres życia pisarza podczas pisania książki ,,Z zimną krwią”. Pisarza Capote zagrał Philip Seymour Hoffman. Film zyskał pozytywne opinie krytyków filmowych i otrzymał wiele prestiżowych nagród i nominacji.

W 2006 powstał film ,,Bez skrupułów” w reżyserii Douglasa McGratha, który pokazuje także, okres z życia Trumana, w którym pracował nad książką
,,Z zimną krwią”. W rolę Capote’a  tym razem wcielił się Toby Jones. Film głównie pokazuje relacje między Trumanem Capote’em, a oskarżonym o morderstwo, na podstawie którego powstała powieść, Perrym Smithem.

Twórczość

  • Letnia przeprawa (Summer Crossing), (pierwsza powieść, wydana dopiero w 2005)
  • Inne głosy, inne ściany (Other Voices, Other Rooms), (powieść, 1948)
  • Drzewo nocy i inne opowieści, w Polsce wydane pod tytułem Miriam (A Tree of Night and Other Stories) (1949)
  • Harfa traw (The Grass Harp) (sztuka, 1951)
  • House of Flowers (musical, 1954)
  • The Muses Are Heard (reportaż, 1956)
  • Śniadanie u Tiffany’ego (Breakfast at Tiffany’s) (powieść, 1958)
  • Z zimną krwią (In Cold Blood) (powieść, 1966)
  • A Christmas Memory (pamiętniki, 1966)
  • Muzyka dla kameleonów (Music for Chameleons) (opowiadania, 1980)
  • Wysłuchane modlitwy. Powieść nieukończona (Answered Prayers: The Unfinished Novel) (1986)
  • Psy szczekają (The Dogs Bark) (opowiadania, 1982)

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • szereg inspirujących filmów i powieści,

Zasady Stylu Trumana Capote:
1. Grzywka zaczesana na bok.
2.Okulary z zaokrąglonymi oprawkami.
3.Elegnackie garnitury.
4. Aksamitne muszki.
5.Szerokie spodnie

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-BABE PALEY

Barbara „Babe” Cushing Mortimer Paley znana wszystkim jako Babe Paley

Barbara „Babe” Cushing Mortimer Paley  urodzona 5 lipca 1915 roku była amerykańską osobistością, której drugim mężem był założyciel CBS, William S. Paley. Była znana pod pseudonimem „Babe”. Została wybrana do Międzynarodowej Galerii Sław najlepiej ubranych w 1958 roku. 

Babe Paley clad in elegant evening gown while attending Pres. Dwight Eisenhower’s inaugural ball. (Photo by Alfred Eisenstaedt/The LIFE Picture Collection via Getty Images)

Barbara Cushing urodziła się w Bostonie, Massachusetts, córka chirurga mózgu Harveya Cushinga, który był profesorem chirurgii w Johns Hopkins, Harvard i Yale, i jego żony Katharine Stone (z domu Crowell). Dorastała w Brookline w stanie Massachusetts. Jej starsze siostry wyszły za mąż dla  pieniędzy i prestiżu: Minnie Cushing była drugą żoną Vincenta Astora, a Betsey Cushing poślubiła Jamesa Roosevelta, syna prezydenta Franklina D. Roosevelta , a następnie później John Hay Whitney. Razem były znane jako „wspaniałe siostry Cushing”. 

Uczennica Westover School w Middlebury, Connecticut, została przedstawiona jako debiutantka w październiku 1934 roku w Bostonie, w obecności synów Roosevelta.  Jej debiut przyciągnął wielkie zainteresowanie podczas Wielkiego Kryzysu i zapoczątkował jej karierę społeczną. Ukończyła Winsor School w Bostonie w 1934 r.

W 1938 roku Paley rozpoczęła pracę jako redaktorka mody dla Vogue w Nowym Jorku. Jej pozycja w Vogue dawała jej dostęp do markowych ubrań, często dawanych w zamian za głośny wizerunek Paleya. W 1941 roku magazyn Time uznał ją za drugą najlepiej ubraną kobietę na świecie po Wallis Simpson i przed Aimée de Heeren . Została również umieszczona na liście najlepiej ubranych w 1945 i 1946.

Po swoim drugim małżeństwie w 1947 roku Paley porzuciła pracę w Vogue . 
Paley zabrała się za swój idealny świat towarzyski. Para miała mieszkanie w St. Regis i zatrudniła do dekoracji projektanta wnętrz Billy’ego Baldwina. Ona i Paley mieszkali tam w ciągu tygodnia, podczas gdy weekendy spędzali w Kiluna Farm, na 80 akrach (32 ha) w Manhasset na Long Island, gdzie kolejni architekci krajobrazu i projektanci ogrodów upiększali teren. Bardziej odległy ośrodek, Kiluna North, nad jeziorem Squam w New Hampshire , został zakupiony w 1957 roku; tam przyjmowali celebrytów, którzy cieszyli się z prywatności.

Chociaż antysemickie uprzedzenia społeczeństwa wykluczyły Paleys z wielu ważnych funkcji społecznych i ekskluzywnych klubów, Paleys utrzymywali jednak krąg przyjaciół z wyższych sfer, w tym pisarza Trumana Capote’a i ikonę stylu towarzyskiego Slima Keitha. Capote włączył Paleya i Keitha do swojej grupy „łabędzi” (grupa nowojorskich bywalców) wraz z Glorią Guinness, Marellą Agnelli i CZ Guestem .  Paley porzucił Capote’a jako przyjaciela, kiedy opublikował fragmenty swojej szeroko zachwalanej pracy w toku, Answered Prayers, opowiadającej wszystkim elity Nowego Jorku.

Oprócz rozrywki, Paley utrzymywała swoją pozycję na liście najlepiej ubranych czternaście razy, zanim została wprowadzona do Fashion Hall of Fame w 1958 roku. Regularnie kupowała całe kolekcje haute couture od największych domów mody, takich jak Givenchy i Valentino SpA . Jej osobisty styl miał wpływ na wiele kobiet, ale jak zauważył kiedyś Bill Blass: „Nigdy nie widziałem, żeby nie zwracała niczyjej uwagi, jej włosów, makijażu, rześkości. Nigdy nie byłeś świadomy tego, co ma na sobie; zauważyłeś Babe i nic w przeciwnym razie.”

Jej osobisty, niekonwencjonalny styl był bardzo wpływowy. Na przykład zdjęcie Paley z szalikiem przywiązanym do torebki stworzyło modną falę przypływu, którą naśladowały miliony kobiet. Często mieszała ekstrawagancką biżuterię Fulco di Verdura i Jeana Schlumbergera z elementami kostiumów i nie farbowała swoich siwiejących się włosów.

Pracując w Vogue , poznała i poślubiła jej spadkobierca Stanley Grafton Mortimer Jr. (1913-1999), brat Katharine Mortimer i zarówno starego i znanego rodziną w Nowym Jorku, w episkopalnego kościoła św Łukasza w East Hampton , Nowy Jork , w 1940.  Zanim ich małżeństwo zakończyło się w 1946, ona i Mortimer mieli dwoje dzieci: 

  • Stanley Grafton Mortimer III (ur. 1942), absolwent Harvardu, który poślubił Siri Larsena w 1971 roku.
  • Amanda Jay Mortimer (ur. 1944), która poślubiła Cartera Burdena Jr., potomka Vanderbilta , w 1964. Rozwiedli się w 1972 i poślubiła Stevena Rossa (1927-1992), dyrektora generalnego Time Warner , w 1979. W 1981 również rozwiedziony.

Kilka retrospektyw twierdziło, że Babe zaniedbywała swoje dzieci w pogoni za statusem społecznym i polegała na bogactwie mężów, aby utrzymać swój wystawny styl życia. Jej córka Amanda przyznała, że ​​ich związek „praktycznie nie istniał” i że dystans „był jej wyborem, nie moim”. 

Po rozwodzie z Mortimerem otrzymała ugodę opartą na funduszu powierniczym . W 1946 poznała Williama „Paszę” Paleya (1901–1990), który był w separacji ze swoją żoną Dorothy Hart Hearst (1908–1998), samą byłą żoną Johna Randolpha Hearsta . Paley był bogaty, interesował się sztuką i pragnął być częścią nowojorskiego kawiarnianego społeczeństwa . Dzięki powiązaniom społecznym Babe’a, Paley miał większą szansę na wejście do społeczeństwa, które do tego czasu skutecznie go odcinało. Dla Babe Paley oferował bogactwo, bezpieczeństwo i światowość. Po rozwodzie Paleya 24 lipca 1947 r. Babe i Paley pobrali się (w następnym roku jej były mąż również ożenił się ponownieKathleen Harriman, córka W. Averella Harrimana ).

 Razem Babe i Bill mieli dwoje dodatkowych dzieci: 

  • William C. „Bill” Paley (ur. 1948),  który w 1896 r. wznowił La Palina , firmę cygarową założoną przez dziadka Sama Paleya.  Ożenił się z Alison Van Metre, córką Alberta Van Metre, założyciela Van Meter Domy. 
  • Kate Cushing Paley (ur. 1950),  która zrobiła z niej „niedebiut” w 1968, wkrótce po zabójstwie Roberta F. Kennedy’ego . 

Według relacji wielu biografów Paley była samotna i sfrustrowana, gdy William Paley prowadził pozamałżeńskie romanse. To psychiczne maltretowanie odbiło się na niej i jej rodzinie. Była stale pod lupą społeczeństwa i mediów, które naciskały na nią, by zachowywała nierealistyczny wizerunek bogini społecznej i mody. Te zewnętrzne naciski, a także nałóg dwóch paczek papierosów dziennie, w końcu wpłynął na jej zdrowie.

24 Aug 1965 — William and Babe Paley walking on a Manhattan street, outside of La Cote Basque. — Image by © Condé Nast Archive/Corbis

Paley była nałogową palaczką i w 1974 roku zdiagnozowano u niej raka płuc. Przygotowując się do zbliżającej się śmierci, zaplanowała swój własny pogrzeb, w tym wybór jedzenia i wina, które zostaną podane na lunchu pogrzebowym. Przydzieliła swoją kolekcję biżuterii i rzeczy osobiste przyjaciołom i rodzinie, owinęła je w kolorowy papier i stworzyła kompletny system plików ze wskazówkami, jak będą dystrybuowane po jej śmierci.

Paley zmarła na raka płuc 6 lipca 1978 roku, dzień po jej 63. urodzinach. Została pochowana na cmentarzu Memorial Cemetery of St. John’s Church w Cold Spring Harbor w stanie Nowy Jork. Po dwunastu latach od jej śmierci w 1990 roku obok niej został pochowany Bill Paley.

Paley długo po  śmierci pozostaje ikoną w świecie mody i stylu.
„Babe Paley miała tylko jedną wadę” – skomentował jej były przyjaciel Truman Capote . – Była idealna. Poza tym była idealna. 

Wielu projektantów mody i dekoratorów wnętrz nadal odwołuje się do stylu Babe Paley w swoich własnych kreacjach. Paley i jej „łabędzie”, podobnie jak Jacqueline Kennedy w latach 60., byli przykładem młodej, atrakcyjnej i zamożnej klasy, do której aspirowało wielu Amerykanów.

Babe Paley został przedstawiony w następujących filmach i miniserialach:

  • Życie partii: Historia Pameli Harriman (1998) Joan Severance
  • Capote (2005) Michelle Harrison
  • Niesławny (2006) Sigourney Weaver
  • Halston (2021) Reginy Schneider w odcinku 1

Wtorek-Ikona Stylu-ROY HALSTON FROWICK

W powieści Jacqueline Susann z 1969 roku The Love Machine , bohaterowie bywalczyni Judith Austin i jej męża Gregory’ego Austina, dyrektora generalnego sieci telewizyjnej, mieli być inspirowani postaciami Babe i Williama Paleyów. Dyan Cannon wcielił się w Judith w wersji filmowej z 1971 roku.

W książce The Swans of Fifth Avenue autorstwa Melanie Benjamin Paley jest określana jako muza Trumana Capote, z którym była bliską przyjaciółką w prawdziwym życiu.

 

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • modę na łączenie ze sobą różnej biżuterii,

  • szalik przywiązany do torebki, co naśladowało miliony kobiet,

Zasady stylu Babe Paley:
1.Klasa.
2. Elegancja.
3.Uniesione od nasady włosy w naturalnym kolorze.

4. Szykowne stylizacje często w czarno białych kolorach.
5.Mix ekstrawaganckiej  biżuterii Fulco di Verdura i Jeana Schlumbergera z elementami kostiumów.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Wtorek-Ikona Stylu-ROY HALSTON FROWICK

Roy Halston Frowick  znany wszystkim jako Halston.

Roy Halston Frowick urodził się 23 kwietnia 1932 roku w Des Moines, Iowa drugi syn norwesko-amerykańskiego księgowego James’a Edward Frowick i jego  żony Hallie Mae (z domu Holmes). Halston już od dziecka zainteresował się szyciem od swojej babci i zaczął tworzyć czapki i przerabiać ubrania dla swojej matki i siostry. Dorastał w Des Moines, a w wieku 14 lat przeniósł się do Evansville w stanie Indiana. Ukończył szkołę średnią Benjamina Bosse w 1950 roku. Krótko uczył się na Indiana University, zanim zapisał się do School of Art Institute of Chicago. 

W 1952 roku Halston przeniósł się do Chicago, gdzie zapisał się na wieczorny kurs w School of the Art Institute of Chicago i pracował jako dekorator okien . W 1953 otworzył własną firmę z kapeluszami. Jego pierwszym klientem była aktorka radiowa i komik Fran Allison. Kapelusze Halstona kupowali też Kim Novak, Gloria Swanson, Deborah Kerr i Hedda Hopper. 

Pierwszy wielki przełom Halstona nastąpił, gdy Chicago Daily News opublikowało krótką historię o jego kapeluszach. W 1957 roku otworzył swój pierwszy sklep, Boulevard Salon, na North Michigan Avenue . To właśnie wtedy zaczął używać swojego drugiego imienia. W dzieciństwie nazywano go Halston, aby odróżnić go od wuja Roya. Halston przeniósł się do Nowego Jorku pod koniec 1957 roku, najpierw pracował dla modystka Lilly dache . W ciągu roku został współprojektantem w Daché, zapoznał się z kilkoma redaktorami i wydawcami zajmującymi się modą, po czym opuścił studio Daché, aby zostać szefem modystki w domu towarowym Bergdorf Goodman w ich salonie mody dla klientów.

Halston zyskał wielką sławę po zaprojektowaniu toczka, który założyła Jacqueline Kennedy na prezydencką inaugurację jej męża w 1961 roku, a kiedy przeniósł się do projektowania odzieży damskiej, Newsweek nazwał go „najważniejszym projektantem mody w całej Ameryce”. Kiedy kapelusze wyszły z mody, Halston zajął się projektowaniem odzieży, co stało się możliwe dzięki Estelle Marsh, milionerce z Amarillo w Teksasie. Marsh był jego jedynym sponsorem finansowym w tym słabym okresie rozwoju. Otworzył swój pierwszy butik na Madison Avenue w 1968 roku. Kolekcja zawierała ciemną, jadeitową, aksamitną suknię ślubną dla dyrektorki ds. reklamy Mary Wells Lawrence. Lawrence była żonata z dyrektorem generalnym Braniff International Airways, Hardingiem Lawrence’em. Odegrała Ona kluczową rolę w sprowadzeniu Halstona do Braniff w 1976 roku, gdzie zaprojektował mundury hostessy, pilota, agenta biletowego i personelu naziemnego. 

Halston wypuścił swoją pierwszą linię odzieży gotowej do noszenia , Halston Limited, w 1969 roku.  Projekty Halstona były zwykle proste, minimalistyczne, ale jednocześnie wyrafinowane, efektowne i wygodne. Halston lubił używać miękkiej, luksusowej tkaniny, takiej jak jedwab i szyfon. Później powiedział Vogue, że pozbył się „… wszystkich dodatkowych detali, które nie działały – kokardek, które nie wiązały się, guzików, które nie zapinały się, zamków błyskawicznych, które nie zapinały się, sukienek, które się nie zapinały t zawijania. Zawsze nienawidziłem rzeczy, które nie działają.” Halston zmienił dopasowaną sylwetkę
i pokazał kobiece kształty ciała, umożliwiając naturalny przepływ tkaniny, aby stworzyć własny kształt. Halston powiedział: „Spodnie dają kobietom swobodę poruszania się, jakiej nigdy wcześniej nie miały. Nie muszą się martwić, że wejdą do niskich mebli lub niskich samochodów sportowych. Spodnie będą
z nami przez wiele lat – prawdopodobnie na zawsze, jeśli możesz. zrób to 
w modzie”.
 

 

Butik Halstona przyciągnął sławne klientki, takie jak Greta Garbo , Babe Paley,  Anjelica Huston, Gene Tierney, Lauren Bacall, Margaux Hemingway, Elizabeth Taylor, Bianca Jagger i Liza Minnelli (zarówno Jagger, jak i Minnelli zostali jego bliskimi przyjaciółmi).  Od 1968 do 1973 jego linia zarobiła około 30 milionów dolarów. W 1973 roku Halston sprzedał swoją linię firmie Norton Simon, Inc. za 16 milionów dolarów, ale nadal pozostał jej głównym projektantem. Dało mu to kreatywną kontrolę z niemal nieograniczonym wsparciem finansowym. W 1975 roku Max Factor wypuścił pierwszy zapach  dla kobiet sygnowany nazwiskiem Halston dla kobiet. Do 1977 roku sprzedaż perfum przyniosła 85 milionów dolarów. 
W latach 70. Halston rozszerzył swoją linię o odzież męską, bagaż, torebki, bieliznę i pościel. Vogue zauważył później, że Halston był odpowiedzialny za popularyzację kaftanów, które robił dla Jacqueline Kennedy.

Gdy popularność i sława Halstona rosły, Ci, z którymi pracował, również stali się bardziej rozpoznawalni. Jego ulubionymi modelkami były Pat Cleveland, Anjelica Huston, Heidi Goldberg, Karen Bjornson, Beverly Johnson, Nancy North, Chris Royer, Alva Chinn, Connie Cook i Pat Ast.
Ta świta modelek została ostatecznie nazwana „The Halstonettes” przez dziennikarza modowego André Leona Talleya. Halstonettes pojawiali się razem
w artykułach wstępnych i reklamach odzieży i kosmetyków Halston oraz na wielu imprezach związanych z Halston. Grupa często podróżowała z Halstonem, uczestniczyła w jego galach, działała jako muza i odzwierciedlała różnorodność etniczną (Halston był jednym z pierwszych dużych projektantów, którzy zatrudniali modelki różnych ras, by chodziły w jego pokazach i pojawiały się
w jego reklamach). 

Halston był bardzo wpływowy w projektowaniu mundurów. W 1977 został zakontraktowany przez Braniff International Airways, aby stworzyć nowy wygląd ich stewardes. Stworzył stonowane brązowe mundury z charakterystycznym logo „H”. Halston zaprojektował wymienne elementy rozdzielające w odcieniach kości, brązu i szarości, które linia lotnicza rozszerzyła na pokrowce siedzeń, używając brązowej skóry argentyńskiej. Cały projekt został nazwany przez linie lotnicze „Ultra Touch” w odniesieniu do ultra zamszowych projektów Halstona i był niezwykle sugestywny dla późnych lat 70-tych. W lutym 1977 r. zorganizowano wyszukaną imprezę, nazwaną Trzy noce w Acapulco, aby przedstawić nową modę Halston wraz z nowymi i eleganckimi liniami lotniczymi Braniff International Airways . 

Prezes Braniff Harding Lawrence , jego żona Mary Wells Lawrence , pierwsza dama Bird Johnson oraz sam Halston i jego Halstonettes byli obecni na wielkiej prezentacji. Halston i jego świta przybywali w wybrane miejsca podczas imprezy
w strojach pasujących do głębokich odcieni nowych schematów kolorystycznych Braniff Airways, które zostałyby zastosowane na ich samolotach w ramach nowej tak zwanej Kampanii Elegancji. Impreza i kreacje Halston były hitem nie tylko 
w prasie modowej, ale także wśród pracowników Braniff, którzy uważali, że są to najłatwiejsze i najwygodniejsze stroje, jakie dotychczas nosili.

Został poproszony przez Komitet Olimpijski Stanów Zjednoczonych o zaprojektowanie mundurów Igrzysk Panamerykańskich i drużyny olimpijskiej USA w 1976 roku. Zaprojektował także mundury dla harcerek , nowojorskiego departamentu policji i systemu wypożyczalni samochodów Avis. 

W 1983 roku Halston podpisał sześcioletnią umowę licencyjną o wartości
1 miliarda dolarów z siecią sklepów JC Penney . Linia pod nazwą Halston III składała się z niedrogich ubrań, akcesoriów, kosmetyków i perfum w cenie od 24 do 200 USD. W tamtych czasach takie posunięcie było uważane za kontrowersyjne, ponieważ żaden inny projektant z najwyższej półki nigdy nie udzielił licencji na swoje projekty w sieciowym sklepie o średniej cenie.
Podczas gdy Halston był podekscytowany transakcją i uważał, że tylko powiększy ona jego markę, umowa zniszczyła jego wizerunek wśród ekskluzywnych sprzedawców mody, którzy uważali, że jego nazwisko zostało „oszukane”. 
Bergdorf Goodman w tym czasie zrezygnował ze swojej linii Halston Limited
ze swojego sklepu wkrótce po ogłoszeniu planów Halston III. 

W 1983 r. Halston Limited, należąca do Norton Simon, Inc., została przejęta przez Esmark Inc. Po przejęciu Halston zaczął tracić kontrolę nad swoją firmą o tej samej nazwie i był sfrustrowany. Gdy wytwórnia przeszła z rąk do rąk (była własnością Playtex International , Beatrice Foods i czterech innych firm),  Halston nadal tracił kontrolę i do 1984 roku zakazano mu tworzenia projektów dla Halston Enterprises. Próbował odkupić swoją firmę poprzez przedłużające się negocjacje.  Halston Enterprises został ostatecznie przejęty przez Revlon w 1986 roku. Halston otrzymywał pensję od Revlona, ​​ale przestał projektować odzież dla firmy. Kontynuował projektowanie dla rodziny i przyjaciół, w szczególności Lizy Minnelli i Marthy Graham . Po wygaśnięciu jego umowy z Revlonem prowadził rozmowy w celu podpisania nowej umowy z firmą, ale przerwał negocjacje, gdy dowiedział się, że Revlon planuje kontynuować linię bez jego udziału.  
Linia była kontynuowana przez różnych projektantów do 1990 roku, kiedy Revlon zaprzestał produkcji odzieży, ale nadal sprzedawał perfumy Halston. 

Kochankiem Halstona był urodzony w Wenezueli artysta Victor Hugo. Oboje poznali się, gdy Hugo pracował jako wizażysta w 1972 roku. Obaj zaczęli związek, a Hugo mieszkał z przerwami w domu Halstona.  Halston wkrótce zatrudnił Hugo do pracy jako jego kredens .  Ich związek z przerwami trwał  ponad dziesięć lat. 

Według The New York Times, Halston miał romans z projektantem mody Luisem Estevezem. 

W 1988 roku Halston uzyskał pozytywny wynik testu na obecność wirusa HIV.  Gdy jego zdrowie zaczęło się pogarszać, przeniósł się do San Francisco,
gdzie opiekowała się nim rodzina. W dniu 26 marca 1990 roku zmarł  w wieku
57 lat na mięsiaka Kaposiego, chorobę definiującą AIDS, w Pacific Presbyterian Medical Center
w San Francisco.  Jego szczątki zostały poddane kremacji. 

Od śmierci Halstona w 1990 roku, jego firma o tej samej nazwie kilkakrotnie przechodziła z rąk do rąk.

Po tym, jak Revlon zaprzestał produkcji części odzieżowej firmy w 1990 roku, został zakupiony przez Borghese w 1991 roku. W 1996 roku firma odzieżowa Tropic Tex kupiła licencję na odzież Halston (Revlon nadal zachowuje prawa do zapachów Halston) i zatrudniła projektanta Randolpha Duke’a do uruchomienia ponownie linii. Pierwsza kolekcja Duke’a zadebiutowała jesienią 1997 roku
i spotkała się z dużym uznaniem krytyków. Mariah Carey, Celine Dion i Minnie Driver (która założyła szkarłatną sukienkę Halston na 70. ceremonię rozdania Oscarów ) znalazły się wśród gwiazd, które nosiły nowe kreacje Halston. W 1998 roku Duke opuścił firmę po jej sprzedaży Catterton-Simon , funduszowi private equity. Później w tym samym roku projektant Kevan Hall został zatrudniony jako główny projektant dla wytwórni o nazwie House of Halston. Pierwsza kolekcja Halla dla tej wytwórni zadebiutowała wiosną 1998 roku i spotkała się z kolejnym uznaniem krytyków.  W 1999 roku Catterton-Simon sprzedał Halston Enterprises firmie Neema Clothing. Główny projektant Kevan Hall opuścił Dom Halstonów w 2000 roku. 

Po odejściu Halla nowy właściciel Halston, James J. Ammeen, planowali wznowić linię Halston jako luksusową markę i zatrudnić projektanta Bradleya Bayou.
Linia Bayou, Bradley Bayou for Halston, była noszona przez Oprah Winfrey i Queen Latifah . Bayou opuścił Halston sfrustrowany w 2005 roku po tym, jak Ammeen odmówił Bayou więcej pieniędzy na reklamę. 

W 2006 roku współzałożycielka Jimmy Choo Tamara Mellon, stylistka Rachel Zoe i producent filmowy Harvey Weinstein nawiązali współpracę z Hilco Consumer Capital, aby kupić linię w celu jej ponownego uruchomienia. Problemy dotyczące nowego kierunku linii szybko pojawiły się, gdy Tamara Mellon i Rachel Zoe nie mogły dojść do porozumienia w sprawie projektanta. Były projektant Versace Marco Zanini został ostatecznie zatrudniony w lipcu 2007 roku. 

W latach 2007-2008 Halston pod rządami Tamary Mellon zwracał się do Chrisa Royera i głosował na niego jako Archiwista Halstona i członek ich Rady Doradczej. Opracowała archiwum Hilco/Halston zawierające ponad 300 unikatowych dzieł Halstona, które zawierały artykuły redakcyjne i wszystkie podstawowe informacje dotyczące projektu Halstona. W 2008 roku Chris Royer był kuratorem wystawy „Neiman Marcus Halston Glam” w San Francisco, korzystając z archiwów Halston/Hilco. Niektóre prace zostały ponownie wypożyczone w 2014 roku na wystawę objazdową „Halston and Warhol: Silver and Suede”. 

Kolekcja Halston Zaniniego zadebiutowała w lutym 2008 roku i zebrała mieszane recenzje. Zanini opuścił Halston w lipcu 2008 r., a brytyjski projektant Marios Schwab został zatrudniony w maju 2009 r.  Halston Enterprises zdecydował się następnie uruchomić drugą linię o nazwie Halston Heritage. Linia Heritage  była oparta na zarchiwizowanych szkicach Halstona z nowoczesnymi aktualizacjami.  W 2009 roku aktorka Sarah Jessica Parker miała na sobie dwie sukienki Halston Heritage w filmie Seks w wielkim mieście 2, a firma zatrudniła ją jako prezes
i dyrektor ds. kreatywnych dla głównej linii. Nadzorowała także linię Halston Heritage. 

W lutym 2011 Marios Schwab wydał swoją pierwszą kolekcję Halston na sezon jesień/zima.  Podczas swojej kadencji jako dyrektor kreatywny, Sarah Jessica Parker wybrała kultową jubilerkę Jacqueline Rabun, aby zaprojektowała wybór srebrnych akcesoriów na zamówienie. 

Jednak kolekcja Schwaba zadebiutowała przy negatywnym przyjęciu krytycznym.  W sierpniowym wydaniu American Vogue , Sarah Jessica Parker ujawniła, że ​​odeszła z firmy. Schwab i Harvey Weinstein wkrótce opuścili firmę. 

Pod koniec 2011 roku Hilco Consumer Capital skonsolidowało własność i pozyskało Bena Malkę, byłego prezesa BCBG, aby kontynuować działalność Halston Heritage jako prezes i dyrektor generalny. Malka skorzystała z pomocy Marie Mazelis, byłej dyrektor kreatywnej Maxa Azrii i Hervé Légera, aby zainicjować ponowne uruchomienie współczesnej linii. Hilco postanowiło skoncentrować się wyłącznie na działalności gotowej Halston Heritage i zainwestowało dodatkowe 7,5 miliona dolarów w jej rozwój. 

We wrześniu 2012 roku firma przeniosła swoją siedzibę z Nowego Jorku do Los Angeles.  W lutym 2013 Halston Heritage podpisała umowę z Grupą Majid Al Futtaim na dystrybucję jej produktów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich . W 2015 r. firma sprzedała H by Halston i H Halston firmie Xcel, która specjalizuje się w wprowadzaniu dość znanych marek na rynki masowe. 

Kolekcja jesień 2018 koncentrowała się na odzieży sportowej. 

W czerwcu 1990, długoletni przyjaciel Halston jest piosenkarka i aktorka Liza Minnelli sponsorowali hołd w Lincoln Center „s Alice Tully Hall , gdzie nastąpił odbiór prowadzonej przez jego przyjaciela Elsa Peretti. 

W 2010 roku Halston był bohaterem filmu dokumentalnego 
Ultrasuede: W poszukiwaniu Halstona

Od listopada 2014 do stycznia 2015 roku wystawa objazdowa zatytułowana „ Halston and Warhol Silver and Suede” była sponsorowana przez Warhol Museum, a jej współkuratorem była siostrzenica Halstona, Lesley Frowick. 

Od lutego do kwietnia 2015 roku w muzeum Fashion Institute of Technology
 w Nowym Jorku odbyła się wystawa z okazji mody Halston z lat 70. 

W marcu 2017 Halston Style , retrospektywa jego kariery, została otwarta w Muzeum Hrabstwa Nassau . Retrospektywa została wyreżyserowana przez siostrzenicę Halstona Lesley Frowick i zawiera materiały pochodzące z jego osobistych archiwów, które przekazał jej przed śmiercią. Frowick jest również autorem towarzyszącego katalogu, Halston: Inventing American Fashion

W maju 2019 roku ukazał się film dokumentalny Halston w reżyserii Frédérica Tchenga . Dokument ożywił zainteresowanie Halston i The Halstonettes. W maju 2019 r. The New York Times opublikował artykuł „Kobiety Halstona mają swoje zdanie”, w którym przedstawiono wiele kobiet Halstonette, które zastanawiają się nad swoimi doświadczeniami.  Podobny artykuł został opublikowany w sierpniu 2019 r. przez CNN zatytułowany „Free Inside Our Clothes: Top Models Remember What It To Walk a Halston Show”. 

Według krytyka mody Robina Givhana , kiedy Tom Ford ponownie uruchomił Gucci i Yves Saint Laurent pod koniec lat 90., odnalazł inspirację w błyszczącym stylu Halstona: „Kiedy Ford dodał Yves Saint Laurent do swojej pracy w 1999 roku, wykonał należytą staranność w badaniu historii domu. Ale jego prace nadal wykazywały pobłażliwe nastawienie, które przypominało to, co najlepsze w Halston”. 

Ewan McGregor wcielił się w projektanta w telewizyjnym miniserialu Halston , którego premiera odbyła się 14 maja 2021 roku na platformie Netflix , na podstawie biografii z 1991 roku Simply Halston autorstwa Stevena Gainesa. 

Źródła: https://en.wikipedia.org/wiki/Halston

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • piękne projekty kapeluszy,

  • piękne projekty ubrań,

  • piękne projekty mundurów,
  • perfumy, 

 

Zasady stylu Halstona:
1.Klasa.
2. Elegancja.
3. Zaczesane włosy do tyłu.
4. Czarne smokingi.
5.Ciemne okulary słoneczne.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Wtorek-Ikona Stylu- CARLA ZAMPATTI

Właściwie Carla Maria Zampatti znana wszystkim jako Carla Zampatti.

Carla Zampatti urodzona 18 maja 1942 roku w Loverowe we Włoszech. Projektantka wraz z rodziną w 1950 roku osiedliła się we Fremantle w Australii Zachodniej. Rodzina przeniosła się jednak do Bullfinch WA i przez kilka lat uczęszczała do szkoły.

Zampatti’s designs were coveted by Australian women. Picture: Supplied

W 1965 roku Zampatti zaprojektowała swoją pierwszą mini kolekcję dla Zampatti Pty Limited, a dwa lata później krajową premierę. W 1970 roku, utworzyła swoją markę Carla Zampatti Limited. Jej ubrania od początku były doceniane i lubiane. Jedna z jej pierwszych sukienek, kupiona w 1967 roku, była nadal używana na specjalne okazje przez pierwotnego nabywcę w 2021 roku – co przyczyniło się do toczącej się debaty na temat jakości i zrównoważonego rozwoju mody. 

Zampatti swój pierwszy butik otworzyła w 1972 roku w Surry Hills, Sydney. W ciągu kolejnych trzech lat otwarto nowe butiki w Mosman, Double Bay i Elizabeth Street, Sydney, rozwijała Carla Zampatti Pty Ltd firmy, aby stworzyć sieć 30 butików i sklepów firmowych w całej Australii.  Razem z rozwojem marki, Zampatti przeniosła się do Davida Jonesa w 1990 roku i sklepów Myer w 1992 roku, mimo podpisania umowy na wyłączność z Davidem Jonesem w 2009 roku. Australijska piosenkarka włoskiego pochodzenia, Tina Arena, jest znana z noszenia jej ubrań, podobnie jak inne australijskie ikony Księżniczka Mary Danii, Dannii Minogue, Delta Goodremi Ita Buttrose. 

W 1973 roku Zampatti stała się jednym z pierwszych znanych australijskich projektantów, którzy wprowadzili stroje kąpielowe do swojej kolekcji. Rozwijając jej sieć zlecono jej stworzenie pierwszych designerskich okularów z gamy Polaroid. W 1993 roku Zampatti wypuściła na rynek swoje pierwsze perfumy, “Carla”. Zapach odniósł wielki sukces,  a projektantka wydała drugi zapach  w 1987 roku, “Bellezza”. We współpracy z Fordem Australia Zampatti przeprojektowała samochody specjalnie dla kobiet. Jej pierwszy Laser, wyprodukowany w 1985 roku, nastąpił dwa lata później z kolekcją laserów i meteorów.

Zampatti pełniła szereg funkcji dyrektorskich, w tym prezes SBS Corporation, dyrektor  Westfield Group i powiernik Galerii Sztuki Nowej Południowej Walii. Była takżę członkiem zarządu Australian Multicultural Foundation, European Australian Business Council,Sydney Dance Company, MCA Foundation oraz UTS V-C’s Industry Advisory Board. Od 1988 roku aż  do śmierci w 2021 roku Zampatti pełniła funkcję sędziego Ethnic Business Awards, prestiżowej krajowej nagrody dla imigrantów i rdzennych przedsiębiorców, która honoruje ich wkład w naród.

W 2015 roku HarperCollins opublikował autobiografię Zampattiego, 
My Life, My Look.

Zampatti została mianowana członkiem Orderu Australii (AM) w 1987 roku za służbę dla branży mody jako projektantka i producentka. W 2009 roku została wyniesiona na listę honorów queen’s birthday. W 2001 roku Zampatti został odznaczony Medalem Stulecia za służbę australijskiemu społeczeństwu w dziedzinie przywództwa w biznesie[ Zampatti była rocznikiem/Qantas Bizneswoman roku, a w 1994 roku australijska projektantką roku.

W styczniu 2005 roku, Zampatti została uhonorowana przez Australia Post i uwieczniona na pamiątkowym australijskim znaczku pocztowym, wraz z innymi australijskimi projektantami mody, Prue Acton, Jenny Bannister, Collette Dinnigan, Akira Isogawai Joe Saba. Nagroda ta jest ogłaszana corocznie w ramach poprzedzającym Dzień Australii, a jej odbiorcy są indywidualnie opisywani na znaczku pocztowym. Zampatti zaprojektował później nową odzież firmową Australia Post, któa wyszła na rynek październikiem 2007 roku.

W 2004 roku rząd Włoch mianował ją Komandorem Orderu Zasługi Republiki Włoskiej. 

Australian Fashion Laureate Award została przyznana Zampatti w sierpniu 2008 roku. Nagroda jest sondowana przez członków branży, inicjatywę rządu Nowej Południowej Walii i IMG Fashion. Jest to wybitne osiągnięcie i najwyższe wyróżnienie w australijskim świecie mody. 

W 1999 roku Zampatti została przyjęta na doktora listów honoris causa przez University of Western Sydney. W grudniu 2018 roku Uniwersytet w Wollongong nadał jej również tytuł doktora honoris causa.

Zampatti była dwukrotnie zamężna: w 1964 roku wyszła za mąż za Leo Schumana, jej pierwszego męża. Rozwiedli się w 1970 roku. Drugim jej mężem był polityk John Spender od 1975 do 2008 roku, a w 2010 roku rozwiedli się. 

 

Miała troje dzieci: Alexa Schumana (CEO Carla Zampatti Pty Ltd), Allegra Spender (CEO Carla Zampatti Pty Ltd 2008-2016) i Bianca Spender (projektant).

 W dniu 26 marca 2021 r. Zampatti uczestniczyła w nocy otwarcia La traviata w Punkcie Pani Macquarie w Sydney Harbour, gdzie została powalona do nieprzytomności po upadku na klatce schodowej. Została przewieziona do St Vincent’s Hospital, gdzie zmarła w wyniku odniesionych obrażeń 3 kwietnia w wieku 78 lat. Rodzina Zampattiego przyjęła propozycję państwowego pogrzebu ze strony rządu Nowej Południowej Walii[ Nabożeństwo odbyło się 15 kwietnia 2021 r. w Katedrze Najświętszej Maryi Panny w Sydney, gdzie wielu uczestników nosiło jej projekty, a jej córka powiedziała: “Gdyby żyła, powiedziałaby, że jest to najlepiej ubrany pogrzeb, w którym kiedykolwiek uczestniczyła”. 

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • piękne suknie i ubrania,

  • perfumy,

 

Zasady stylu Carli Zampatti:

1. Blond uniesione włosy.
2. Czarno białe eleganckie ubrania.
3.Elegancka biżuteria.
4. Klasa. 
5.Szyk.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- PIERRE CARDIN

 

Pietro Costante Cardin znany wszystkim jako Pierre Cardin

Pietro Costante Cardin znany wszystkim jako Pierre Cardin to francuski projektant mody z włoskim pochodzeniem uznawany za najstarszego żyjącego projektanta i najdłużej pracującego w zawodzie. Pierre urodził się 2 lipca 1922 roku w w San Biagio di Callalta. Razem z Paco Rabanne i André Courrègesa jest uznawany za wynalazcę futurystycznej mody w latach 60. XX wieku.

Urodził się w San Biagio di Callalta w prowincji Treviso, w północnych Włoszech, gdzie jego rodzice, Maria Montagner i Alessandro Cardin, pracowali w winnicach regionu Wenecja Euganejska.

Jego rodzice stracili cały majątek podczas I wojny światowej. W 1924, kiedy Pierre miał dwa lata, jego rodzice przeprowadzili się z 11 dziećmi z Włoch do Saint-Étienne we Francji. Ojciec chciał, żeby syn studiował architekturę, ale Pierre od dzieciństwa pasjonował się krawiectwem.

Cardin uczył się w środkowej Francji. Swoją karierę rozpoczął wcześnie, w wieku 14 lat  praktykę odbył u sukiennika, ucząc się podstaw projektowania i konstruowania mody. W 1939, mając 17 lat opuścił rodzinny dom i wyjechał do pracy u krawca w Vichy, gdzie szył garnitury dla kobiet. W 1945 wyjechał do Paryża, gdzie studiował architekturę i współpracował z domem mody Jeanne Paquin po II wojnie światowej.

Wtorek-Ikona Stylu-JEANNE PAQUIN

Wtorek – Ikona Stylu ELSA SCHIAPARELLI

Wtorek-Ikona Mody CHRISTIAN DIOR

Wtorek – Ikona Stylu RITA HAYWORTH

Pracował z Elsą Schiaparelli, zanim w 1947 został szefem atelier Christiana Diora. W 1950 założył własny dom mody. Jego klienci, w tym Eva Perón i Rita Hayworth, zażądali ekstrawaganckich kostiumów – takich jak 30 kostiumów maskaradowych, które stworzył na 3 września 1951 na słynny bal maskowy w Palazzo Labia w Wenecji. W 1953 zaprezentował swoją pierwszą kolekcję dla kobiet. W kolejnym roku otworzył swój pierwszy butik Eve i wprowadził „sukienkę bąbelkową”, czyli sukienkę w kształcie bąbelków z krótką spódnicą, wykonaną przez cięcie ukośne na usztywnionej podstawie. Był pierwszym haute couture, który zwrócił się do Japonii jako rynek mody, kiedy podróżował tam w 1957.

Był znany z awangardowego stylu, preferował geometryczne kształty i motywy. Był też dobrym przedsiębiorcą, dzięki czemu dorobił się wielkiego majątku. Miał kilka restauracji (m.in. w Nowym Jorku, Pekinie, Londynie) oraz zamku w Lacoste w departamencie Vaucluse (należącego niegdyś do markiza de Sade’a), w którym regularnie organizował festiwale teatralne. Jego imię i nazwisko stało się marką dla setek produktów.

 

Był jednym z najdłużej pracujących w zawodzie projektantów mody. W 2008 jego kolekcja została pokazana na Riwierze Francuskiej.

W 1991 został wybrany na ambasadora dobrej woli UNESCO, a w 2009 został Ambasadorem Dobrej Woli Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa.

Film dokumentalny P. Davida Ebersole i Todda Hughesa Dom Pierre’a Cardina (House of Cardin, 2019) otrzymał nagrodę CinéFashion Film Award jako najlepszy film fabularny o modzie, a Cardin został uhonorowany nagrodą za całokształt twórczości.

Cardin sam zidentyfikował się jako osoba głównie homoseksualna, ale w latach 1960-1965 był w związku z francuską aktorką Jeanne Moreau. Jego wieloletnim partnerem biznesowym i życiowym był inny francuski projektant mody André Oliver, który zmarł w 1993.

Zmarł 29 grudnia 2020 roku w Neuilly-sur-Seine.

bibliografia:wikipedia.pl

Pierre Cardin portrait, photographed on September 19, 2017

 

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • geometryczne kroje ubrań,

  • bąbelkową sukienkę,

Zasady stylu Pierre Cardin:

1.Elegancja i minimalizm.
2. Eleganckie garnitury.
3. Biała koszula.
4. Krawaty i poszetka.
5.Czarne oprawki okularów.

 

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu-LOUIS CHERUIT

 

Madame Louise Chéruit urodzona w 1866 roku czasami błędnie nazywana jako Madeleine Chéruit, była jedną z czołowych coutierów swojego pokolenia i jedną z pierwszych kobiet, która zarządzała dużym francuskim domem mody. W latach 1906-1935 jej dom mody był na  Place Vendôme w Paryżu pod nazwą Chéruit . Chéruit jest dziś najlepiej zapamiętana jako temat wielu portretów Paula Césara Helleu, z którym miała romans przed otwarciem domu mody. Ponadto można przeczytać tez o niej w dwóch słynnych dziełach literatury, Marcel Proust’s Remembrance of Things Past (1910) i Evelyn Waugh’s Vile Bodies (1930). Louis jest też kojarzona z fotografem mody Edwardem Steichena,  którego  ulubiona modelka, Marion Morehouse, często pozowała w sukniach  z domu Chéruit dla magazynu Vogue w latach 20. Jedna wyjątkowa fotografia Steichena stała się ikoną: Morehouse w sukni Cheruit po raz pierwszy opublikowana w 1927 roku. 

Wiele faktów z życia Madame Chéruit są niepewne, choć ostatnie badania pokazują, że jej imię nie było “Madeleine”, jak twierdzi wiele tradycyjnych zasobów mody. Według Muzeum Carnavalet,  “Madeleine” Chéruit (Louise Lemaire) urodziła się 9 czerwca 1866 roku. Magazyn Vogue opisał ją jako “kobietę Ludwika XVI, ponieważ ma smak, ekstrawaganckie gusta, wykwintny urok i sztukę tych francuskich pań, które przebiegły wesoło przez epokę przed rewolucją”. 

Matka Louise była krawcową, od której otrzymała wszesne nauki krawieckie pod koniec 1880 roku w Raudnitz & Cie, położony w samym sercu Paryża. Salon ten cieszył się podobaniem wśród kobiet, które chciały ubrań uszytych z najlepszych tkanin. Talent Louis wyróżniał się od jej siostry Marie Huet i wznosił się na czołowe stanowiska w firmie.
Dnia 28 sierpnia 1895 roku Louise wyszła za mąż za Prospera Chéruita, który wspierał jej talenty i przyczynił się do spraw biznesowych jej wczesnej kariery. Chéruit szczególnie pomogła rozpocząć karierę Paula Poireta, jednego z największych wizjonerów xx wieku, kupując kolekcję dwunastu jego pierwszych projektów w 1898 roku. W   1900 roku etykiety wszyte w ubrania stworzone w Raudnitz nosiły słowa: Raudnitz & Cie, Huet & Chéruit Srs., 21, Place Vendôme, Paryż – z imionami sióstr w bardziej widocznym typie. 

W  1906 roku dom mody z ponad 100 pracownikami stał się jej własnym  i został ponownie ochrzczony “Chéruit”. Dom mody zajmował wybitny hôtel de Fontpertuis na Place Vendôme,zbudowany w XVII wieku przez Pierre’a Bulleta. Louise Cheruit zleciła architektowi rozbudowę lokalu, aby służył jej rosnącej klienteli. W 1910 Roku Chéruit była jednym z najbardziej znanych projektantów w Paryżu, a jej najnowsze kolekcje były ściśle śledzone przez prasę, a jej nazwisko wymienione przez wszechobecnego Marcel Proust w jego Pamięci Rzeczy Przeszłości. Jako jedna z liderów stylu francuskiego, Chéruit i jej dom couture wiązał modę z Belle Époque z Epoką Jazzu. W 1910 roku, jeden z reporterów napisał żartobliwie: “Ze smakiem, tak oryginalny, tak dobrze, i tak osobiste, Madame Chéruit umieściła swój dom mody na pierwszej randze, nie tylko w Paryżu, ale na całym świecie.” Podczas swojej kariery Chéruit projektowała dla swojej arystokratycznej klienteli wymyślne stroje, oferując miękkie, kobiece, bogato zdobione sukienki, które pomogły przejść od przepychu mody wysokiej do gotowej do noszenia. W 1912 roku Chéruit podpisała kontrakt na współpracę z Lucien Vogel do produkcji magazynu mody, La Gazette du Bon Ton. Do projektu dołączyło sześciu czołowych paryskich projektantów – Georges Doeuillet, Jacques Doucet, Jeanne Paquin, Paul Poiret, Redferni House of Worth. Vogel zatrudnił czołowych artystów w stylu art déco, aby wypełnić strony czasopisma uderzającymi ilustracjami mody projektantów wraz z esejami znanych pisarzy. Magazyn drukował obrazy na drobnych papierach przy użyciu drogiej techniki pochoir, dzięki czemu był prawdziwie ekskluzywnym miejscem do prezentowania najnowszych projektów couturiers. Mme. Chéruit miała szczególną sympatię do stylu artystycznego Pierre Brissaud, i stworzyła większość ilustracji jej pracy, które pojawiły się na stronach La Gazette du Bon Ton. Estetyka Chéruit była tradycyjnie kobieca, wykonana z miękkich tkanin w  pastelowych kolorach  i z oryginalnymi haftami i była innowacyjna w linii i cięciu. Pod koniec 1911 roku projektantka zaprojektowała suknię pannier, pełną na biodrach i zwężającą się do rąbka o długości kostki, która przypomniała francuskie mody dworskie z XVIII wieku. Delikatne suknie wieczorowe mogły być jej forte, ale była również biegła w eleganckich strojach ulicznych, a w 1914 roku jej stroje spacerowe i popołudniowe suknie były z modnymi zszywkami.

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Gdy wojna światowa uderzyła w większość paryskich domów mody zamykając je lub zmniejszając ich produkcję. Dom mody Chéruit pozostał w pełni otwarty. Jednak w  1914 roku, po skandalu z  jej kochankiem, austriackim szlachcicem i oficerem wojskowym, oskarżonym o szpiegostwo. Cheruit została wtedy  zmuszona do odosobnienia, co było szokującym zakończeniem jej ogromnej sławy we francuskim społeczeństwie. Mimo plotek, że była winna szpiegostwa dla samych Niemców i, że  jeśli zostanie osądzona, może zostać zamknięta. Chéruit zachowała ogromny wpływ na kierunek artystyczny jej domu mody. Na początku 1915 roku dom Chéruit został przejęty przez jego dyrektorów Mesdames Wormser i Boulanger, którzy, jak zauważył Vogue, prowadząc dom “do pierwotnego typu”, przynosząc jednocześnie “wiele oryginalności”. Prócz sukni wieczorowych, dom był znany z eleganckich okład kinowych, futer, bielizny, garniturów ślubnych, a nawet z odzieży dziecięcej.  Zafascynowana wpływem światła na tkaninę, Chéruit i jej projektanci projektowali i szyli z taftą, laméi gaząi podążali za najnowszymi trendami w sztuce, na przykład ręcznie malując kubistyczne wzory na sukienkach, płaszczach czy innych elementach odzieży. Te piękne kreacje zwróciły uwagę niemych gwiazd filmowych, takich jak Jeanne Eagels. Z przypływem nowych młodych projektantów takich jak Jean Patou i Coco Chanel.  Styl bogactwa Cheruit  stracił na uznaniu, wyparty przez uproszczone formy ubrań od Coco Chanel. Cheruit w 1923 roku przeszła na emeryturę, jednak jej dom mody nadal przez 10 kolejnych lat projektował innowacyjne projkty jak klapy,  zdefiniowały Jazz Age. W połowie do końca 1920 roku, jej marka była szczególnie związana z fotografem Edward Steichen i jego fotografiami dla Vogue. Sława jej domu mody została odzwierciedlona w kultowych odniesieniach w bestsellerze Evelyn Waugh z 1930 roku Vile Bodies. W 1935 roku projektantka Elsa Schiaparelli przejęła 98-pokojowy salon i pracownie Chéruit. 

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Anrikaiszafagra.pl – blog modowy

Według Muzeum Carnavalet, Chéruit zmarła w 1955 roku.

My kobiety zawdzięczamy jej:

Piękne ubrania, które przeszły już do historii mody:

Zasady stylu Louis Cheruit:
1.Upięte w kok włosy.
2. Minimalistyczny makijaż.
3. Strojne suknie.
4.Elegancja.
5.Szyk.

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- GEORGES CAMILLE DOEUILLET

Georges Camille Doeuillet urodził się 16 lipca 1865 roku w Oise w północnej Francji Doeuillet był  jednym z najbardziej znanych francuskich Couturierów wraz ze swoimi rówieśnikami Louise ChéruitJeanne PaquinPaulem PoiretRedfern & Sons oraz House of Charles Worth W 1911 roku został oficerem Legii Honorowej w uznaniu jego zasług w świecie mody. Georges Doeuillet był prezesem Chambre Syndicale de la Haute Couture do 1915 r. Znany był ze swojego wyrafinowanego i eleganckiego stylu projektowania.

Wtorek – Ikona Stylu – CHARLES FREDRICK WORTH

Wtorek-Ikona Stylu-JEANNE PAQUIN

Wtorek-Ikona Stylu-PAUL POIRET

Początki swojej kariery Georges zaczybał w domu mody Callot Soeurs jako business manager. W Callot Soeurs odkrył Madeleine Vionnet, która zaczęła praktykę w domu  przed założeniem własnego domu mody Vionnet .

W 1900 roku Georges Doeuillet otworzył swój dom mody przy 18 Place Vendôme w Paryż. Jego dom mody  uważany był za jeden z najbardziej wpływowych domów we Francji.  Georges był pierwszym projektantem, który otworzył dom mody na Place Vendôme, zanim inne domy mody też się tu otworzyły. W 1914 roku  przeniósł dom mody do większej lokalizacji przy 24 Place Vendôme. 

Doeuillet zaprojektował sukienki na pierwszy występ w Théâtre Mogador, kiedy otwarto go w 1913 r.  Podczas występu pokazał pierwsze na sukienki koktajlowe,  które wpłynęły na pokolenie projektantów mody.
W 1914 roku nawiązując do sukienki koktajlowej Georgesa, cytował go Vogue mówiąc: „[te] style są znacznie młodsze i ładniejsze. W rzeczywistości myślę, że mamy teraz najpiękniejszy styl, jaki wyewoluował w czasach współczesnych. Jest tak dobry, że nie możemy go zmienić. Kobiety, które noszą ładne ubrania wymagają zasadniczo tej samej sylwetki i mają rację ”. 

Podczas I wojny światowej rząd francuski wspierał swoich projektantów. Wysłali sukienki od swoich prestiżowych projektantów, aby zademonstrować francuską modę na Międzynarodowej Wystawie Panama Pacific w 1915 roku.  Sukienki zaprojektowane przez Georges Doeuillet można znaleźć w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku,  Musée des Arts decoratifs w Luwrze w Paryżu, a także w Alingsås Museeum w Alingsås, Szwecja .

Georges Doeuillet zmarł 20 marca 1934 roku w swoim mieszkaniu przy alei Montaigne 34 w Paryżu.

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • wprowadzenie do  mody sukienek koktajlowych,

Zasady stylu Georges’a Doeuliiet:

1. Zaczesano do tyłu gładko włosy.
2. Wąsy.
3.  Białe kołnierzyki.
4. Krawaty.
5.Elegancja.

Źródła i Zdjęcia:Wikipedia

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- LUCILLE BALL

Lucille Ball, jedna z najbardziej lubianych komików w Ameryce, szczególnie znana ze swojego kultowego programu telewizyjnego „I Love Lucy”. Lucille Ball rozpoczęła swoją karierę jako piosenkarka, modelka i gwiazda filmowa. Zanimzostała jedną z najlepszych aktorek komediowych w Ameryce występowała w programie telewizyjnym I Love Lucy z lat 50 przy boku z mężem Desim Arnazem. 

Ball urodziła się 6 sierpnia 1911 roku w  Jamestown w stanie Nowy Jork, jakoo córka Henry’ego Durrella Ball’a i jego żony Desiree. Ball miała trudne dzieciństwo przez tragedię i biedę. Ojciec Ball, Henry był elektrykiem i  po narodzinach córki przeniósł rodzinę do Montany do pracy. Następnie przeniósł się do Michigan, gdzie podjął pracę jako pracownik linii telefonicznej w Michigan Bell Company. Życie Ball  legło w gruzach, gdy w lutym 1915 roku ojciec zachorował na tyfus i zmarł. Dla wówczas trzy letniej Ball śmierć ojca nie tylko uruchomiła serię trudnych dziecięcych przeszkód, ale także stała się pierwszym  znaczącym jej wspomnieniem. Ciężarna matka Ball po niespodziewanej śmierci męża spakowała dzieci i wróciła do rodzinnego miasta Lucille Jamestown w mieście Nowy Jork. Jej matka znalazła w Jamestown nie tylko nową pracę, ale i nowego męża Eda Petersona. Ed nie przepadał jednak za dziećmi i postanowił, że z mamą Lucille przeprowadzą się do Detroit jego rodziców. Ball z rodzeństwem zamieszkała u matki Eda. Co wiązało się z rywalizacją z surową matką Eda, która była biedna. Aktorka wspominała później, że brakowało jej pieniędzy nawet na ołówki.
W wieku 11 lat Lucille spotkała się z matką, gdy ta wróciła z Edem do Jamestown. W wieku 15 lat Lucille namówiła matkę, aby zapisała ją do szkoły teatralnej w Nowym Jorku.  Ball pragnęła pojawić się na scenie, chciała za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagę. 

Lucille pozostała w Nowym Jorky do 1927 roku, zaczęła nazywać siebie Daiane Belmont i podjęła pracę jako modelka Hattie Carnegie, a później dla papierosów Chesterfield. We wczesnych latach trzydziestych Ball przefarbowała swoje kasztanowe włosy na blond i przeniosła się do Hollywood. Po pewnym czasie znalazła tam pracę jako jedna z 12 ,,Goldyn Girls” promujących film Eddiego Cantora Roman Scandals z 1933 roku . Później  dostała rolę statystki w filmie Ritz Brothers The Three Musketeers , a następnie w 1937 roku zdobyła sporą rolę w Stage Door z Katharine Hepburn i Ginger Rogers.

Aktorka wystąpiła w 72 filmach podczas swojej długiej kariery.  W latach czterdziestych z XX wieku grała w drugorzędnych filmach, dzięki czemu nieoficjalnie dostała tytuł ,,Królowa filmów B”. Jednym z pierwszych filmów w jakim grała to Dance, Girl, Dance, gdzie poznała przystojnego kubańskiego aktora z którym wystąpiła w kolejnym filmie Too Many Girls. Para zakochała się w sobie na zabój i wyszła za mąż. Lucille ze względu na karierę otaczała się gronem starszych od siebie mężczyzn. A Arnaz był młody miał 23 lata i miał ognisty temperament to zaimponowało aktorce. Byli ze sobą 20 lat, a mąż bardzo wspierał życie zawodowe żony.

Pod koniec lat czterdziestych za namową MGM przefarbowała włosy na rudo w 1942 roku, przeżywała wtedy przestój w karierze.  W rezultacie Arnaz zmusił swoją żonę, aby spróbowała nadawać, i wkrótce Ball wylądował w głównej roli w komedii radiowej My Favorite Husband . Program zwrócił uwagę dyrektorów CBS, którzy chcieli, aby odtworzyła coś podobnego na małym ekranie. Ball  upierała się, że dotyczy to jej prawdziwego męża, coś, czego sieć najwyraźniej nie była zainteresowana, aby się wydarzyło. Ball więc odeszła, razem z Desim stworzyli wodewil podobny do I Love Lucy i zabrali go w trasę. Wkrótce osiągnęli sukces.Od samego początku Ball i Arnaz dokładnie wiedzieli, czego chcą od sieci.  Kiedy CBS powiedział im, że będzie to kosztować zbyt dużo, Ball i Arnaz zgodzili się na obniżkę wynagrodzenia. W zamian zachowaliby pełne prawa własności do programu i prowadziliby go w ramach nowo powstałej firmy produkcyjnej Desilu Productions.15 października 1951 roku I Love Lucy zadebiutowała, a publiczność w całym kraju od razu odniosła wrażenie, że to sitcom inny niż wszystkie. Bombastyczny i odważny serial, w którym zagrali Vivian Vance i William Frawley jako dwaj najlepsi przyjaciele Lucy i Desiego.I chyba w jednym z najbardziej pamiętnych odcinków telewizyjnych w historii I Love Lucy poruszyła temat ciąży, kiedy Lucy urodziła Małego Ricky’ego 19 stycznia 1953 roku. Ball była perfekcjonistą. Aktorka spędzała godziny na ćwiczeniach aktorskich. Jej przełomowa praca w komedii utorowała drogę przyszłym gwiazdom, takim jak Mary Tyler Moore, Penny Marshall, Cybill Shepherd, a nawet Robin Williams.Jej geniusz nie pozostał nierozpoznany. W ciągu sześciu lat sukces I Love Lucy nie miał sobie równych. Przez cztery sezony serial był numerem 1 w kraju. W 1953 roku program uzyskał niespotykane 67,3 udziału w widowni, w tym 71,1 w odcinku z narodzinami Little Ricky, frekwencja przewyższająca widownię telewizyjną podczas ceremonii inauguracji prezydenta Eisenhowera. Gdy serial zakończył się w 1957 roku, Desilu Productions kontynuowało, produkując kolejne hity telewizyjne, takie jak Our Miss Brooks , Make Room for Daddy , The Dick Van Dyke Show , The Untouchables , Star Trek i Mission: Impossible.

W 1960 roku Lucille i Arnaz rozwiedli się. Dwa lata później Lucille, która  ponownie wyszła za mąż za komika Gary’ego Mortona, wykupiła swojego byłego męża i przejęła Desilu Productions, czyniąc ją pierwszą kobietą, która prowadziła duże studio telewizyjne. Ostatecznie sprzedała firmę Gulf-Western w 1967 roku za 17 milionów dolarów.Później pojawiły się kolejne role aktorskie, w tym para seriali komediowych, The Lucy Show (1962-68) i Here’s Lucy (1968-73). W 1971 roku jako pierwsza kobieta otrzymała złoty medal Międzynarodowego Towarzystwa Radiowo-Telewizyjnego. Ponadto były cztery nagrody Emmy, wprowadzenie do Television Hall of Fame i uznanie dla jej życiowej twórczości z Kennedy Center for the Performing Arts.

W 1985 roku Ball odeszła od komedii i wcieliła się w dramatyczną rolę bezdomnej kobiety w nakręconym dla telewizji filmie Stone Pillow . Chociaż nie był to hit, Ball zdobył uznanie. Jednak krytycy chcieli zobaczyć jej powrót do komedii, zatem w 1986 roku zadebiutowała w nowym serialu telewizyjnym CBS, Life With Lucy . Program zarobił swoją gwiazdę 2,3 miliona dolarów, ale niezbyt dużą widownię. Po zaledwie ośmiu odcinkach został odwołany. Zmarła 26 kwietnia 1989 roku  z powodu pęknięcia aorty po operacji na otwartym sercu w Cedars-Sinai Medical Center w Los Angeles.

Zasady stylu Lucille Ball:

1. Rude fale.
2. Czerwone usta.
3.Wyraźista biżuteria.
4. Elegancja.
5. Klasa.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Wtorek-Ikona Stylu- CRISTOBAL BALENCIAGA

 

Cristóbal Balenciaga Eizaguirre hiszpański projektant mody i założyciel domu mody Balenciaga, uważany za jednego z najważniejszych twórców haute couture. Miał reputację projektanta o bezkompromisowych standardach i był określany jako „pan nas wszystkich” przez Christiana Diora i jako „jedyny projektant w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu” przez Coco Chanel , który kontynuował: „Pozostali są po prostu projektanci mody ”. W dniu jego śmierci, w 1972 r., Women’s Wear Daily zamieścił nagłówek „Król nie żyje”. W 2011 roku specjalnie wybudowane Muzeum Balenciaga.  Wiele z 1200 elementów kolekcji zostało dostarczonych przez jego ucznia Huberta de Givenchy i klientów, takich jak Grace Kelly. Balenciaga jest znany jako jeden z nielicznych projektantów mody w historii mody, który nie tylko mógł tworzyć własne ręce, ale także tworzyć, wycinać i szyć projekty, które symbolizowały szczyt jego kunsztu). 

Cristobal urodził się 21 stycznia 1895 roku w w małej miejscowości rybackiej Getaria w Kraju Basków na północnej części Hiszpanii. Jego ojciej był rybakiem, a matka krawcową. Ojciec szybko mu zmarł, gdy Cristobal miał 11 lat. Od tego czasu zaczął spędzać dużo czasu z matką, obserwując przy tym jej prace. W wieku 12 lat rozpoczął pracę na stanowisku praktykanta krawiectwa. Już w wieku nastoletnim jego klientką została Casa Torres elita z Getarii. To właśnie ona wysłała młodego Balenciagę do Madrytu, gdzie formalnie zaczął kształcić się krawiectwie.

Na początku swojej kariery pracował jako projektant w Hiszpanii. W 1919 roku otworzył filie własnego butiku Eisa w Madrycie, Barcelonie i nadmorskim kurorcie San Sebastian. Jego projekty znalazły uznanie w hiszpańskiej rodzinie królewskiej oraz wśród arystokracji. Jednak hiszpańska wojna domowa zmusiła Cristobala do zamknięcia sklepów i wyjazdu do Paryża wraz ze swoim partnerem życiowym Władziem Jaworowskim d’Attainville. W sierpniu 1937, wraz ze swoim partnerem oraz Nicolásem Bizcarrondem, otworzył paryski dom kupiecki przy Avenue George V. W 1948 zmarł jego partner – Władzio Jaworowski d’Attainville. Po śmierci ukochanego Cristobal rozmyślał o zamknięciu swojej działalności. Narzucił wtedy całkowicie nowatorski styl, zmieniając sylwetkę kobiety poprzez płynne linie i oryginalne formy. Zaprojektował sukienki w formie luźnych tunik, szmizjerki, sukienki baby doll czy spódnice bombki. Do wysokiego krawiectwa wprowadził także odważne intensywne kolory.

W latach pięćdziesiątych XX wieku pojawili się projektanci, tacy jak Christian Dior , Pierre Balmain i Coco Chanel , tworząc bardzo oryginalne kolekcje dla domów mody i ich własnego stylu. Ważnym bohaterem tego okresu był Cristobal Balenciaga. Ten hiszpański projektant mody był znany jako „Król mody” i był jednym z największych twórców tamtego okresu. Był najbardziej przyciągającym wzrok projektantem tego okresu ze względu na konstrukcje, których nigdy wcześniej nie widziano w świecie mody. Był mistrzem krawiectwa i potrafił przełożyć swoje ilustracje z papieru na prawdziwe życie. Jego umiejętności krawieckie dały mu przewagę nad projektantami na całym świecie. „W latach pięćdziesiątych zmienił kształt kobiecej sylwetki, tak że ubrania, które uważamy za typowe dla tamtej dekady, są głównie rozcieńczeniem jego pracy” (Irvine, 2013). W porównaniu do niektórych prac, takich jak New Look od Christiana Diora , który miał pełne spódnice i wąską talię, Balenciaga odmienił je, aby wyglądały jak płaszcz Yoki, który był płaszczem z jednym szwem, lub.
Ten wygląd sprawił, że klienci  z całego świata przyjeżdzali po jego kreacje.

ŚRODA – IKONA MODY COCO CHANEL

Wtorek-Ikona Mody CHRISTIAN DIOR

Wtorek – Ikona stylu HUBERT DE GIVENCHY

Stworzył wiele projektów dla Aline Griffith, Margarity Salaverrí Galárragi i Meye Allende de Maier, kóre były jego muzami. Zaprojektowane przez niego ubrania nosiły takie osoby jak: Marlene Dietrich, Greta Garbo, Grace Kelly, Ava Gardner, Audrey Hepburn, Jackie Kennedy. Zaprojektował również suknię ślubną dla Królowej Belgii Fabioli i Księżnej Kadyksu. Prowadził zajęcia z projektowania mody, inspirując innych projektantów, takich jak Oscar de la Renta, André Courrèges, Emanuel Ungaro, Mila Schön i Hubert de Givenchy.

Środa – Ikona Stylu MARLENA DIETRICH

ŚRODA – IKONA MODY GRETA GARBO

Wtorek – Ikona Stylu – GRACE KELLY

Po 30 latach pracy w Paryżu, Balenciaga zamknął swój dom w 1968. Zamknął kolejno także swoje pozostałe domy mody w Barcelonie i Madrycie. Zmarł 23 marca 1972 w hiszpańskiej miejscowości Jávea.

Balenciaga był gejem chociaż przez całe życie zachował prywatność swojej seksualności.  Miłością jego życia i wieloletnim partnerem był francusko-polski milioner Władzio Jaworowski d’Attainville, który pomógł mu sfinansować założenie. Kiedy d’Attainville zmarł w 1948 r., Balenciaga był tak załamany, że rozważał zamknięcie firmy. 

24 marca 2011 r. Muzeum MH de Younga w San Francisco świętowało otwarcie 120-częściowej retrospektywy mody „Balenciaga and Spain” w ramach jego kariery. „Nie można tego nawet zmierzyć”, powiedziała projektantka Rodarte Laura Mulleavy o wpływie Balenciagi. Zbiórka pieniędzy na bilet w wysokości 2500 $ na muzeum przyciągnęła 350 gości, w tym Marissę Mayer , Jamie Tisch , Gwyneth Paltrow , Orlando Bloom , Balthazara Getty , Maggie Rizer , Connie Nielsen , Marię Bello i Mię Wasikowską . 

W dniu 7 czerwca 2011 r. Muzeum Balenciagi zostało otworzone w jego rodzinnym mieście Getaria przez królową Hiszpanii Sofię w obecności Huberta de Givenchy , honorowego prezesa Fundacji Balenciaga. Muzeum posiada kolekcję ponad 1200 eksponatów zaprojektowanych przez Balenciagę, niektóre z nich zostały przekazane przez uczniów, takich jak Givenchy, lub klientów, jak królowa Fabiola z Belgii i spadkobiercy Grace Kelly . 

Jego najbardziej znanymi klientami byli Mona von Bismarck , Grace Kelly , Ava Gardner , Audrey Hepburn i Jackie Kennedy .

Od października 2018 do stycznia 2019, Muzeum Sztuki Kimbell w Fort Worth zaprezentowało Balenciagę w czerni, z ponad stu czarnymi ubraniami i akcesoriami z kolekcji Palais Galliera i Balenciaga Archives w Paryżu.

My kobiety zawdzięczamy mu:

  • ciekawe formy ubrań,

  • sukienkę baby doll,

  • perfumy,

Zasady stylu Critobala Balenciagi:

1.Zaczesane na gładko włosy.
2.Białe koszule.
3.Maryanrki.
4.Krawaty.
5.Elegancja

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,