Ikona Mody-ROBERTO CAVALLI

Roberto Cavalli (wym. roˈbɛrto kaˈvalli; ur. 15 listopada 1940 we Florencji, zm. 12 kwietnia 2024 tamże) – włoski projektant mody.

Jest znany z wykorzystywania w swojej twórczości szczegółowych nadruków egzotycznych oraz z zastosowania piaskowanych motywów na materiale dżinsowym, co jest obecnie powszechną praktyką wśród producentów tego rodzaju odzieży. Włoski dom mody Roberto Cavalli zajmuje się sprzedażą wysokiej jakości ubrań, perfum i eleganckich akcesoriów.

Oprócz głównej linii mody dla kobiet, która sprzedawana jest w ponad 50 państwach na świecie, Cavalli projektuje też odzież męską RC Menswear, a także linię młodzieżową Just Cavalli (pierwotnie Cavalli Jeans), którą zapoczątkowano w 2000 roku. Projektant w swoim portfolio ma także produkty odzieżowe dla dzieci, inne wyroby dziewiarskie, akcesoria, okulary, zegarki, perfumy, bieliznę oraz stroje plażowe.

W maju 2017 roku Paul Surridge, były doradca kreatywny szwedzkiego domu mody Acne Studios, zastąpił Petera Dundasa na stanowisku dyrektora kreatywnego włoskiego przedsiębiorstwa.

Dziadek Cavallego, Giuseppe Rossi, był artystą i członkiem grupy toskańskich malarzy Macchiaioli, którego prace były wystawiane we florenckiej Galerii Uffizi. Cavalli zapisał się na Istituto statale d’arte di Firenze, skupiając się na nadrukach na materiałach włókienniczych. Będąc nadal studentem, Cavalli stworzył serię nadruków na dzianinach przedstawiających schematy kwiatów, która przykuła uwagę głównych włoskich producentów wyrobów pończoszniczych.

Na początku lat 70. projektant wynalazł i opatentował technikę drukowania na skórze i rozpoczął tworzenie patchworków z różnych materiałów. Zadebiutował z tą techniką w Paryżu, po czym otrzymał zamówienia od takich domów mody jak Hermès i Pierre Cardin. W lutym 1970 roku zaprezentował swoją pierwszą kolekcję pod własnym nazwiskiem podczas paryskiego pokazu Salon du Prêt à Porter. To samo wzornictwo przeniósł także na wybiegi w Sala Bianca w Palazzo Pitti we Florencji (1972), a później podczas salonu Milano Collezioni w Mediolanie, gdzie przedstawił garderobę dżinsową z nadrukami, odzież skórzaną wykonaną techniką intarsji, a także produkty brokatowe i nadruki improwizowane.

W 1974 roku we francuskim kurorcie Saint-Tropez otworzył swój pierwszy butik. W 1976 roku, podczas pokazu Italian Fashion Week w Hotel Plaza w Nowym Jorku, Cavalli zadebiutował tam ze swoją kolekcją. W 1977 roku, podczas konkursu piękności Miss Universe odbywającego się w Santo Domingo (Dominikana), Cavalli – będąc tam członkiem jury – spotkał Evę Düringer, która reprezentowała Austrię. Para wzięła ślub trzy lata później. W 1985 roku Cavalli zaprezentował kolekcję w nowojorskim Studio 54, do którego przybyli m.in. aktorka Ursula Andress i reżyser Miloš Forman.

W 1994 roku Cavalli miał swój pierwszy pokaz podczas Settimana della moda di Milano (Mediolan), gdzie m.in. Naomi Campbell prezentowała jego wzornictwo odzieżowe (na sezon jesień–zima 1994/95). Wtedy projektant przedstawił publiczności swój pierwszy piaskowany dżins. Przed końcem tego samego roku otwarte zostały kolejne jego sklepy: w terytorium zależnym Francji Saint-Barthélemy (Małe Antyle) i w Wenecji. W 1999 roku premierę miała pierwsza kolekcja odzieży męskiej Cavallego (sezon jesień–zima 1999/2000).

W 2000 roku w Mediolanie wprowadzono linie: bielizny Roberto Cavalli Underwear, zegarków Roberto Cavalli Timewear, okularów Roberto Cavalli Eyewear oraz odzieży dziecięcej Roberto Cavalli Angels&Devils. W 2001 roku we Florencji Cavalli otworzył na nowo kawiarnię Caffè Giacosa (przed reaktywacją zapomniane i zaniedbane miejsce spotkań elity miejskiej), łącząc lokal ze swoim butikiem. W 2001 roku w Mediolanie wprowadzono na rynek linię Just Cavalli. W 2002 roku we Florencji otworzony został butik Cavallego przy Via Tornabuoni. Wtedy też otwarto w Mediolanie lokal Just Cavalli Cafè, przy zlokalizowanej w Parco Sempione wieży Torre Branca (zaprojektowanej w 1933 r. przez Gio Pontiego), który stał się popularnym miejscem życia nocnego miasta. Powierzchnia restauracji wynosi 250 m² (2700 ft²), a wnętrze wykonano z żelaza i szkła, motywem przewodnim miejsca zostało zwierzęce futro, charakterystyczne dla drukowanych tkanin Cavallego; jednoczęściowy żelazny kontuar zaprojektował izraelski architekt Ron Arad. W 2003 roku Cavalli stworzył kostiumy dla Shakiry na potrzeby Mongoose Tour, jej pierwszego światowego tournée. W 2003 roku udostępnione dla klientów zostały butiki w: Porto Cervo (Costa Smeralda, Sardynia), Dubaju, Kuwejcie i Londynie, a także jeden w Stanach Zjednoczonych: Coral Gables (pozostałe lokalizacje: Madison Avenue w Nowym Jorku; Bal Harbour, Floryda; Las Vegas). W 2004 roku w Mediolanie Cavalli zaprojektował kostiumy na potrzeby pokazu Saltimbanco (produkcji kanadyjskiego przedsiębiorstwa rozrywkowego Cirque du Soleil), a także, wspólnie z Ettore Scolą, zaprojektował oprawę sceniczną. W tym samym roku w Moskwie (przy ulicy Tretriakowsij projezd) pojawił się pierwszy w Rosji sklep sygnowany nazwiskiem Cavallego.

W 2005 roku Cavalli zaprezentował w Las Vegas spersonalizowane stroje dla króliczków „Playboya”. W tym samym roku na rynek wszedł napój alkoholowy Roberto Cavalli Vodka. Wtedy też w Beverly Hills (przy Rodeo Drive) otworzono kolejny butik projektanta w Stanach Zjednoczonych. Podczas przyjęcia z okazji uruchomienia nowej lokalizacji pojawili się m.in.: Jack Nicholson, Christina Aguilera, Salma Hayek i Cindy Crawford. W 2007 roku Cavalli zaprojektował kolekcję w ramach jednorazowej umowy ze szwedzką siecią H&M, która trafiła do 200 wybranych sklepów na całym świecie (stroje dla mężczyzn i kobiet, akcesoria i bielizna). Wszystkie artykuły, które tam trafiły wyprzedane zostały w ciągu jednego dnia. W 2007 roku Cavalli zrealizował stroje dla brytyjskiego girlsbandu Spice Girls na potrzeby światowej trasy koncertowej The Return of the Spice Girls, będącej powrotem zespołu na scenę. W 2007 roku przy nowojorskiej Piątej Alei powstał butik Just Cavalli (wśród gości byli: Diane Kruger, Tyra Banks, Jessica Simpson). W 2007 roku w Mediolanie miało swoją premierę wino Cavalli Tenuta degli Dei sygnowane nazwiskiem projektanta. W 2009 roku w hotelu Fairmont, zlokalizowanym w Dubaju przy drodze Szajch Zajid, otwarto lokal Cavalli Club.

Cavalli w latach 1964–1974 był mężem Silvanelli Giannoni. W roku 1980 poślubił Austriaczkę Evę Düringer. Cavalli był ojcem pięciorga dzieci: syna Tommasa i córki Christiany (z pierwszego małżeństwa) oraz synów Daniele i Robina oraz córki Rachele (z drugiego). Ostatnią jego partnerką była młodsza o 45 lat szwedzka modelka Sandra Nilsson.

W listopadzie 2006 roku Roberto Cavalli otrzymał w Stuttgarcie niemiecką nagrodę medialną Bambi za wybitny wkład w modę międzynarodową.

W czerwcu 2013 roku uczelnia artystyczna Domus Academy w Mediolanie wyróżniła Cavallego magisterium honoris causa, doceniając go jako ambasadora mody włoskiej na świecie.

Roberto Cavalli zmarł 12 kwietnia 2024 we Florencji.

Zasady stylu Roberta Cavalli:

1.Dłuższe włosy zaczesane do tyłu.
2. Okulary przeciwsłoneczne.
3.Czarne stylizacje.
4.Dodatki w zwierzęcy print.
5.Elegancja z casualem.

 

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Ikona Mody-IRIS APFEL

Iris Apfel z domu Barrel (ur. 29 sierpnia 1921 w Nowym Jorku, zm. 1 marca 2024 w Palm Beach) – amerykańska projektantka wnętrz żydowskiego pochodzenia, businesswoman, filantropka, ikona mody i historyczka sztuki.

Iris Apfel NIE ŻYJE. Ikona mody miała 102 lata!

Pochodzi z rodziny rosyjskich Żydów, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Ukończyła historię sztuki na uniwersytecie w Nowym Jorku oraz projektowanie na uniwersytecie w Wisconsin. W 1948 roku została żoną starszego o 7 lat Carla Apfela, wraz z którym dwa lata później założyła firmę Old World Weavers, zajmującą się tekstyliami, którą wspólnie prowadzili aż do przejścia na emeryturę w 1992 roku. Z Carlem była w małżeństwie aż do jego śmierci w 2015 r. Firma Apfelów specjalizowała się w reprodukcjach tkanin XVII, XVIII i XIX wieku. W celu znalezienia niedostępnych w USA tkanin podróżowała do Europy dwa razy do roku, skąd przywoziła licznie zgromadzone przedmioty z targów czy antykwariatów.

Była projektantką wnętrz Białego Domu dla dziewięciu kolejnych amerykańskich prezydentów: Harry’ego Trumana, Dwighta Eisenhowera, Richarda Nixona, Johna F. Kennedy’ego, Lyndona Bainesa Johnsona, Jamesa Cartera, Ronalda Reagana i Billa Clintona.

Przez lata była znana i ceniona głównie w bohemie artystycznej w środowisku elit. Znana dla szerszego grona stała się w 2005 roku wraz z wystawą Rara Avis (Rare Bird): The Irreverent Iris Apfel zorganizowaną w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, poświęconą jej i jej stylowi. Prezentowano m.in. należące do niej biżuterie i ubrania. Wystawa odbiła się szerokim echem wśród mediów i publiczności, prezentowano ją również w innych znanych muzeach, a sama Apfel została okrzyknięta międzynarodową ikoną mody.

W 2014 r. nakręcono o niej film dokumentalny w reżyserii Alberta Mayslesa, który swoją premierę miał na Festiwalu Filmowym w Nowym Jorku.

W 2018 firma Mattel stworzyła lalkę Barbie na podobieństwo Iris Apfel, w ten sposób Apfel stała się najstarszą osobą, której wizerunek został wykorzystany na lalkach tej firmy.

W 2019 r. podpisała kontrakt z międzynarodową agencją modelingu IMG.

W 2022 zaprojektowała kolekcję ubrań dla sieci odzieżowej H&M.

Zmarła 1 marca 2024 roku w Palm Beach w wieku 102 lat.

Iris Apfel nie żyje. Legendarna projektantka i ikona stylu zmarła w wieku  102 lat

W dzieciństwie, Iris Apfel czerpała inspirację z charakterystycznego ubioru mieszkanek nowojorskiego Harlemu. Już w latach 40., jako pierwsza w swoim otoczeniu, odważyła się nosić dżinsy. Po osiemdziesiątce stała się ikoną stylu i modelką, nieustraszenie łącząc kolorowe, wzorzyste i zróżnicowane tkaniny. Iris Apfel zawsze podkreślała, że nie stosowała ścisłych zasad w modzie, ponieważ uważała, że ich przestrzeganie to strata czasu.

Jej nieprzeciętny styl został dostrzeżony przez właścicielkę domu handlowego Loehmann’s, która, choć zauważyła, że Apfel nie jest uważana za klasyczną piękność, doceniła jej wyjątkowy styl. To spotkanie skierowało Iris na ścieżkę modowej kariery. Choć nie uznawała się za piękną, to właśnie jej niekonwencjonalność i styl przyciągały uwagę.

Iris Apfel urodziła się w Nowym Jorku w 1921 roku w rodzinie związanej z branżą mody i biznesem. Choć początkowo nie wskazywało nic na to, by moda stała się jej życiową pasją, jej praca w dziedzinie projektowania wnętrz oraz założenie firmy Old World Weavers z mężem były jedynie wstępem do późniejszej kariery modowej.

Po sprzedaży firmy w 1992 roku, Iris Apfel zaczęła eksplorować świat mody na nowo. Jej ekspozycja w Metropolitan Museum of Art w 2005 roku, zatytułowana “Rara Avis: Zuchwała Iris Apfel”, przyniosła jej ogromną popularność i okrzyknięto ją ikoną stylu. Mimo, że drzwi do świata mody otworzyły się dla niej dopiero w wieku 84 lat, Apfel nadal czuła się młoda i pełna energii. Otrzymywała liczne propozycje kontraktów reklamowych, była na okładkach magazynów, a nawet dla niej stworzono lalkę Barbie na jej podobieństwo.

Iris Apfel zmarła 1 marca 2024 roku w wieku 102 lat w swoim domu w Palm Beach, otoczona przez najbliższych. Jej niekonwencjonalny styl, miłość do mody i nieustraszoność w kreowaniu własnej ścieżki życiowej uczyniły ją ikoną, która zyskała uznanie w świecie mody. Jej historia dowodzi, że nigdy nie jest za późno, by realizować marzenia.

Iris Apfel nie żyje. Przyczyny śmierci. Kim była?

Zasady stylu IRIS APFEL:

1.Siwe krótkie włosy.
2.Duże okrągłe okulary.
3.Ogrom biżuterii.
4.Dużo wzorów i kolorów.
5.Eklektyzm i maksymalizm.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody- ENRIQUE ROESSBERG LOEWE

ENRIQUE ROESSBERG LOEWE

Historia Loewe sięga 1846 roku, kiedy Madryt szykował się do dwóch królewskich małżeństw: Izabeli II Burbon z księciem Kadyksu oraz Marii Luizy Fernandy z księciem Montpensier. W tym czasie grupa hiszpańskich rzemieślników założyła warsztat skórzany w najbardziej komercyjnej dzielnicy Madrytu, przy ulicy Lobo (później Echegaray) w samym centrum miasta. W 1872 roku dołączył do nich Enrique Roessberg Loewe, niemiecki rzemieślnik specjalizujący się w obróbce skóry, decydując się na współpracę z lokalnymi właścicielami warsztatów i tworząc markę. Dwadzieścia lat później, w 1892 roku, E. Loewe zaprezentował się Madrytowi poprzez duży plakat, co ostatecznie przyczyniło się do zwiększenia rozpoznawalności marki wśród społeczeństwa. Enrique Loewe wnosił do Hiszpanii swoją precyzję, technikę, zmysłowość, kreatywność i niezrównaną wiedzę o skórze.

W 1905 roku Loewe zostało uznane za “Oficjalnego Dostawcę Hiszpańskiej Korony Królewskiej”. Pod przywództwem Enrique Loewe Hiltona, kiedy to rodzina Loewe była na czele przedsiębiorstwa, król Alfonso XII przyznał firmie tytuł Dostawcy Domu Królewskiego.

Loewe, stylizowane na LOEWE, to renomowany hiszpański dom mody o luksusowym charakterze, specjalizujący się w produkcji wyrobów skórzanych, odzieży, perfum i innych akcesoriów modowych. Założony w 1846 roku w Madrycie przez grupę miejscowych rzemieślników skórzanych, marka Loewe stała się częścią LVMH od 1996 roku i jest najstarszym luksusowym domem mody w ramach tego holdingu.

Historia firmy sięga 1846 roku, a marka formalnie powstała w 1876 roku, gdy dołączył do niej Enrique Loewe. W początkach XX wieku Loewe zyskało uznanie wśród wpływowych postaci, z królową Wiktorią Eugenią jako stałą klientką. W 1905 roku Alfonso XIII nadał im Królewski Nakaz Nominacji, co uczyniło Loewe oficjalnym dostawcą Królewskiego Domu Hiszpanii.

Firma szybko zdobyła popularność, zyskując uznanie wielu znanych osobistości, takich jak Ernest Hemingway, Ava Gardner, Rita Hayworth, Marlene Dietrich i Sophia Loren.

W 1905 roku Alfonso XIII przyznał Enrique Loewe y Hiltonowi, potomkowi pierwotnego założyciela marki, tytuł Dostawcy Dworu Królewskiego, a jego żona, królowa Wiktoria Eugenia, była stałą klientką sklepu Loewe przy ulicy Príncipe de Madrid.

W latach 70. firma Loewe rozszerzyła swoją działalność na perfumy i modę, wprowadzając logo z anagramem Loewe, stworzone przez hiszpańskiego malarza Vicente Velę. Giorgio Armani i Laura Biagiotti zaprojektowali kolekcje odzieży damskiej dla Loewe. W 1986 roku LVMH nabył prawa do międzynarodowej dystrybucji Loewe, a następnie całkowicie przejął firmę w 1996 roku.

W latach 90. Narciso Rodriguez dołączył do Loewe jako dyrektor kreatywny, a marka zaczęła prezentować swoje kolekcje na wybiegach mody w Paryżu. Pod kolejnymi dyrektorami, takimi jak José Enrique Oña Selfa i Stuart Vevers, Loewe skupiło się na torebkach, odzieży skórzanej i upominkach opartych na skórze.

W 2013 roku Jonathan Anderson został dyrektorem kreatywnym Loewe, wprowadzając nowe kolekcje i kampanie reklamowe. Siedziba Loewe przeniosła się do Paryża w 2014 roku, choć produkcja, zwłaszcza wyrobów skórzanych, nadal odbywa się w Barcelonie i Getafe pod Madrytem.

Członkowie hiszpańskiej rodziny królewskiej, m.in. królowa Zofia i królowa Letycja, wielokrotnie pojawiali się publicznie z torebkami Loewe. W drugim kwartale 2023 roku, po głośnej współpracy z Beyoncé i mianowaniu Taeyonga na ambasadora marki, Loewe znalazło się na szczycie indeksu najgorętszych marek Lyst, zastępując wcześniejszego lidera, Pradę.

Loewe ma sklepy rozsiane na całym świecie. W 2014 roku firma posiadała 143 sklepy, z głównym skoncentrowaniem w Hiszpanii i Japonii, gdzie znajdowało się odpowiednio 37 i 27 lokalizacji. Pierwszy sklep w Londynie został otwarty w 1963 roku przy Mayfair’s Mount Street.

W 1983 roku Loewe wprowadziło się na rynek amerykański, otwierając trzypiętrowy sklep w Trump Tower w Nowym Jorku. Niestety, został zamknięty w 1993 roku. Obecnie firma posiada cztery sklepy w USA, zlokalizowane w Design District w Miami (od 2016 roku), w hotelu Wynn w Las Vegas (od 2018 roku), w Nowym Jorku (od 2019 roku) i na Rodeo Drive w Los Angeles (od 2022 roku).

W 2016 roku Loewe otworzyło Casa Loewe Madrid, największy sklep na świecie o powierzchni 10 750 stóp kwadratowych (999 metrów kwadratowych), znajdujący się na parterze siedziby firmy w charakterystycznej XIX-wiecznej kamienicy. W 2019 roku firma przerosła swój londyński sklep przy Mount Street, otwierając nowy sklep Casa Loewe przy 41-42 New Bond Street.

W 1988 roku Enrique Loewe y Lynch, prawnuk założyciela firmy, utworzył Loewe Foundation – prywatną fundację kulturalną, która wspiera wydarzenia kulturalne i wystawy. Obecnie prezesem fundacji, która promuje design i rzemiosło, jest córka Enrique, Sheila Loewe. Fundacja została uhonorowana złotym medalem za Zasługi w Sztukach Pięknych przez rząd Hiszpanii w 2002 roku. Z inicjatywy projektanta Jonathana Andersona, w 2017 roku wprowadzono Loewe Foundation Craft Prize, mający na celu honorowanie i wspieranie rzemiosła artystycznego.

Loewe miało szereg globalnych ambasadorów marki, w tym Penélope Cruz (2013–2015), Josh O’Connor (od 2017), Tang Wei (od 2022), południowokoreańska grupa dziewcząt Nmixx (od 2022), Taylor Russell (od 2022), Taeyong (od 2023), Yang Mi (od 2023), Jamie Dornan (od 2024) oraz Lim Ji-Yeon (od 2024). Inne znane osobistości, które pojawiły się w kampaniach reklamowych marki, to Gisele Bündchen (2017), Tracee Ellis Ross (2021), Gillian Anderson (2021), Greta Lee (2023) i Maggie Smith (2023).

Jonathan Anderson, przy tworzeniu swoich pierwszych kampanii reklamowych dla Loewe, współpracował ze znanym fotografem Stevenem Meiselem. Od tego czasu kontynuował współpracę z innymi uznanymi fotografami, takimi jak Tyler Mitchell (od 2020) i Juergen Teller (od 2021).

Zasady stylu Enrique Roessberg Loewe:

1. Klasyka i precyzja
2. . Charakterystyczne wywinięte wąsy.

3. Białe koszule.
4. Minimalistyczne stylizacje.
5. Mono kolorystyczne kreacje.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

 

Ikona Mody-JANE BIRKIN

Jane Mallory Birkin znana wszystkim jako Jane Birkin.

Jane Mallory Birkin (ur. 14 grudnia 1946 w Londynie, zm. 16 lipca 2023 w Paryżu) – brytyjska aktorka i piosenkarka. Od końca lat 60. mieszkała we Francji i tworzyła głównie w języku francuskim.

Zmarła Jane Birkin (1946–2023): jak frywolna Angielka stała się wielką  Francuzką

Urodziła się w Marylebone w środkowym Londynie jako córka angielskiej aktorki Judy Campbell (1916–2004) i Davida Birkina (1914-1991), komandora podporucznika Królewskiej Marynarki Wojennej i szpiega podczas II wojny światowej. Jej starszy brat Andrew Birkin (ur. 1945) został scenarzystą i reżyserem. Uczęszczała do Upper Chine School na wyspie Wight. Uczyła się aktorstwa w londyńskiej Kensington Academy.

Jane Birkin: "Nie chcieli mnie wpuścić do restauracji, bo miałam koszyk  zamiast torebki" [wywiad z 2021 r.] - ELLE.pl

17 września 1964 roku, jako 18-latka zadebiutowała na scenie Haymarket Theatre w spektaklu Grahama Greene’a Carving a Statue z Ralphem Richardsonem. Rok później została zaproszona do Passion Flower Hotel w Prince of Wales Theatre, gdzie poznała angielskiego kompozytora Johna Barry’ego, jej późniejszego męża.

Vintage Photos of Jane Birkin - Jane Birkin Style

Karierę filmową rozpoczęła w latach 60. Pierwszą kinową rolą była dziewczyna na motorowerze w komedii Richarda Lestera Sposób na kobiety (Po The Knack…and How to Get It, 1965) z Michaelem Crawfordem. Przełomem okazał się występ w roli jednej z modelek fotografowanych przez głównego bohatera (David Hemmings) w kontrowersyjnym dramacie Michelangela Antonioniego Powiększenie (Blow-Up, 1966) u boku Sarah Miles i Vanessy Redgrave. W psychodelicznym filmie Wonderwall (1968) z Jackiem MacGowranem wystąpiła jako modelka Penny Lane.

Jane Birkin's Best Style Moments: Her Most Iconic Fashion Photos | Observer

W 1968 wyjechała do Francji, starając się o główną rolę w Sloganie, którą otrzymała, mimo że nie znała języka francuskiego. Na planie satyrycznego melodramatu Slogan (L’amour et l’amour, 1968) poznała starszego od siebie o 18 lat francuskiego piosenkarza Serge’a Gainsbourga/ W 1969 zaśpiewali razem skandalizującą miłosną piosenkę „Je t’aime… moi non plus”. Utwór ten ze względu na swoje seksualne podteksty, został zakazany w wielu krajach, co przydało sławy obojgu artystom.

Jane Birkin: Artist and style icon's life in pictures - BBC News

W 1973 pojawiła się ponownie na ekranach kin jako kochanka Brigitte Bardot w dramacie Rogera Vadima Gdyby Don Juan był kobietą. W 1975 zagrała główną rolę kelnerki Johnny w dramacie Kocha, nie kocha (Je t’aime… moi non plus) wyreżyserowanym przez Gainsbourga.

Zagrała w ponad 80 filmach, jednak jej role nie spotkały się z wielkim aplauzem krytyków. Była trzykrotnie nominowana do nagrody Cezara; w 1985 za główną rolę w La Pirate, w 1987 – za główną rolę w filmie Kobieta mego życia i w 1992 – za drugoplanową rolę w Pięknej złośnicy. Z większą przychylnością spotkała się jej twórczość muzyczna. Wydała 15 albumów, śpiewając charakterystycznym, nieco dziecięcym głosem, przypominającym szept, z ciągle wyraźnym angielskim akcentem.

Odznaczona została m.in. Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE) oraz francuskim Narodowym Orderem Zasługi (Ordre National du Mérite).

Jej nazwisko stało się popularne również z powodu przypadkowego spotkania z Jeanem-Louisem Dumasem jako prezesem francuskiego domu mody „Hermès” podczas wspólnego lotu samolotem. Z szafki bagażowej wypadła wtedy zawartość słomkowego koszyka aktorki, co zainicjowało między Birkin a Dumasem dyskusję na temat idealnej skórzanej torby na weekend. Owocem dyskusji był projekt damskiej torebki „Birkin”.

Przewodniczyła jury sekcji „Un Certain Regard” na 53. MFF w Cannes (2000).

Obituary: Jane Birkin, Style Icon and Musician, Has Died at 76 –  Cra-wallonie News

16 października 1965 poślubiła brytyjskiego kompozytora Johna Barry’ego. Mieli córkę Kate Barry (ur. 8 kwietnia 1967 – zm. 11 grudnia 2013; wypadła z okna swojego apartamentu w Paryżu), która została fotografką i projektantką mody. Para rozwiodła się w 1968.

Przez 12 lat była związana z francuskim kompozytorem Sergem Gainsbourgiem, z którym miała córkę Charlotte Gainsbourg (ur. 21 lipca 1971). Para rozstała się w 1980 z powodu alkoholizmu i przemocy Gainsbourga. Gainsbourg zmarł w 1991 wskutek zawału serca.

W latach 1980–1992 była związana z francuskim reżyserem Jakiem Doillonem. 4 września 1982 z tego związku urodziła trzecią córkę Lou Doillon.

Actor, singer and fashion icon Jane Birkin dies aged 76 - Articles

Spotykała się także z francuskim pisarzem Olivierem Rolinem.

W 2002 roku zdiagnozowano u niej białaczkę. 6 września 2021 poinformowano, że Birkin przeszła udar mózgu.

 

Zmarła 16 lipca 2023 w swoim domu w Paryżu w wieku 76 lat.

Nie żyje Jane Birkin. Piosenkarka miała 76 lat - Polsat News

Zasady stylu Jane Birkin:

1. Klasyka i prostota.
2. Proste włosy z prostą grzywką.

3. Delikatny makijaż.
4. Minimalistyczne stylizacje.
5. Mono kolorystyczne kreacje.

 

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody-THIERRY HERMES

 

Thierry Hermès ( wymawiane [tjɛʁi ɛʁmɛs] ; 10 stycznia 1801 – 10 stycznia 1878) był francuskim biznesmenem, który założył Hermès International i uzyskał tytuł projektanta domu mody. Urodził się w 1801 roku w Krefeld w Niemczech. Hermès pierwotnie założył swoją działalność jako firma produkująca siodła w 1837 r. W jego pierwszym warsztacie prezentowano biżuterię, artykuły wyposażenia wnętrz i jedwabne szale. Jego ojciec Thierry Hermès pochodził z Francji, a matka Agnese Kuhnen z Niemiec. Stracił rodzinę z powodu choroby i w 1821 r. przeniósł się do Paryża. Po jego śmierci w 1878 r. rodzinny biznes nadal prowadzili jego syn i wnukowie Charles-Emile Hermès, Adolphe Hermès i Emile-Maurice. 

thierry hermes

Thierry Hermès urodził się w 1801 roku w mieście Krefeld, będącym wówczas częścią imperium Napoleona, dzięki czemu Hermès otrzymał obywatelstwo francuskie.  Był szóstym dzieckiem swoich rodziców, którzy byli karczmarzami.  Po tym jak stracił całą rodzinę na skutek chorób i wojny, w 1821 roku jako sierota przeniósł się do Francji. Wykorzystując swój talent do kaletnictwa, w 1837 roku otworzył swój sklep z siodłami i uprzężami, mieszczący się w paryskiej dzielnicy znanej jako Grands Boulevards. 

thierry hermes

W 1837 roku Thierry Hermès założył firmę Hermès jako producenta uprzęży dla koni przy Rue Basse du Rempart w Paryżu. Hermès specjalizował się w uprzężach dla koni potrzebnych w pułapkach społecznych, kalechach i powozach. Swoją firmę zbudował na sile ściegu, który można było wykonać jedynie ręcznie. Ścieg siodłowy został ukończony, gdy dwie igły przerobiły dwie woskowane nici lniane w przeciwstawnym rozciągnięciu. Po otwarciu jego sklepu jego klientami byli bogaci, do których zaliczali się: paryski beau monde i europejska rodzina królewska, cesarz Napoleon III i jego cesarzowa Eugenia. Wkrótce branża przeniosła się z uprzęży i ​​siodeł na kufry, torebki i zamki błyskawiczne.

thierry hermes

Hermès miał jednego syna z żoną Christine Pétronille Pierrart (1805-1896), którego nazwali Charles-Emile.  Charles-Emile miał dwóch własnych synów, Adolphe’a i Emile-Maurice, którzy byli zaangażowani w rodzinny biznes budujący elitarną klientelę w Europie, Afryce Północnej, Rosji, Ameryce i Azji. [Po tym jak Hermès założył firmę produkującą uprzęże, jego syn Charles-Emile Hermès przejął rodzinny biznes przenosząc sklep na 24 rue du Faubourg Saint-Honoré. Oznaczało to, że sklep znajdował się w pobliżu zamożnych klientów. Adolf pozostawił Emila w firmie, bo uważał, że w dobie powozów firma nie ma przed sobą długiej przyszłości. Emile-Maurice zauważył zapotrzebowanie na wyroby rymarskie, co skłoniło go do skierowania firmy Hermès do produkcji „szytych na siodełku” wyrobów skórzanych i kufrów dla klientów podróżujących samochodem, pociągiem lub statkiem. Uświadomiwszy sobie, że firma wkracza w erę samochodów, Emile-Maurice uzyskał dwuletni patent na zamek błyskawiczny znany jako „zapięcie Hermès”.  Wraz z wprowadzeniem zamka błyskawicznego epoka odzieży uległa przemianie.  Inne firmy, takie jak Coco Chanel, chciały się od nich uczyć ze względu na ich szybki rozwój i popularność. Zięciowie Emile’a Hermèsa, Robert Dumas-Hermès (1898-1978) i Jean-René Guerrand-Hermès (1901-1993) przejęli firmę w 1950 roku. Wkład jego dzieci i wnuków wywarł wpływ na firmę.”  W 1993 roku firma weszła na giełdę, ale 80 procent udziałów było kontrolowanych przez członków rodziny Hermès. 

thierry hermes

thierry hermes

thierry hermes

Hermès ma wiele innowacji, które są znane do dziś.  Zamek błyskawiczny Hermès założony w 1923 roku jest dziś używany w wielu torebkach. Jedwabny Hermès używany do bluzek dżokejów stworzył pierwszą jedwabną chustę „Jeu des Omnibus et Dames blanches” w 1923 r. [34] lat trzydziestych XX wieku Hermès International wypuścił na rynek kilka przedmiotów, które stały się klasykami, w tym znaną dużą torebkę z krokodylem później jako Kelly, nazwany na cześć Grace Kelly. Później firma opracowała męskie krawaty, zegarki i nowe projekty szalików. Obecnie Hermès oferuje takie produkty, jak amulety (od 40 dolarów) i duża torebka fasolowa z misiem pandą, wykonana ze skóry byka Clémnce (najdroższa od 100 000 dolarów).  Jeden ze znanych klasyków, Birkin, został nazwany na cześć aktorki Jane Birkin i stworzony przez Jean-Louisa Dumasa w 1984 roku . Obecnie Hermès ma 283 sklepy na całym świecie.  Od 1923 roku Hermès co roku wybiera w swoich kolekcjach motyw kolorystyczny, tworząc przedmioty z limitowanych edycji, takie jak jedwabny szal „Rok rzeki” (2005).

ŹRÓDŁA: WIKIPEDIA,
ZDJĘCIA: WIKIPEDIA I GOOGLE,
Miłej lektury,
Anrika i szafa gra

Ikona Mody-IRENE PAPAS

 

 Irini Leleku znana wszystkim jako Irene Papas.

Irene Papas (gr. Ειρήνη Παππάς), właśc. (gr. Ειρήνη Λελέκου, ur. 3 września 1926 lub 1929 w Chiliomodi w Koryntii, zm. 14 września 2022 tamże) – grecka aktorka.

IRENE PAPAS

Karierę artystyczną zaczęła w wieku 10 lat występując na scenie jako śpiewaczka. W filmie zadebiutowała w 1950. W latach 1950–2003 zagrała w ponad 80 filmach, odtwarzając m.in. tytułowe role w adaptacjach klasycznych greckich tragedii (Antygona i Elektra). Udzielała się również muzycznie:

  • w 1970 wystąpiła gościnnie na płycie 666 grupy Aphrodite’s Child,
  • w 1979 nagrała wraz z Vangelisem płytę Ody (Odes),
  • w 1986 z tym samym artystą nagrała płytę Rapsodies.

IRENE PAPAS

 Jej surowa uroda i niezaprzeczalny talent były kluczem do podboju Hollywoodu. Znaczące role zagrała także w kinie francuskim i włoskim.

“Wspaniała, majestatyczna, dynamiczna, Irene Papas była uosobieniem greckiego piękna w kinie i na scenie teatralnej, była cieszącą się uznaniem międzynarodową damą, która promieniowała greckością” — powiedziała ministra kultury Lina Mendoni.

IRENE PAPAS

Premier Kyriakos Mitsotakis opisał ją jako źródło “podziwu i inspiracji” dla wielu pokoleń Greków.

IRENE PAPAS

Papas sławę zyskała na całym świecie po występach w filmach: “Działa Navarony” z 1961 r. i “Greku Zorbie” z 1964 r. Grała u boku hollywoodzkich gwiazd Gregory’ego Pecka i Anthony’ego Quinna. Zagrała w ponad 50 filmach — m.in. wystąpiła z Kirkiem Douglasem w dramacie kryminalnym “Braterstwo” z 1968 r. oraz z Jamesem Cagneyem w westernie “Opowieść o złym człowieku” z 1956 r.

Urodzona jako Irene Lelekou w górskiej miejscowości Chiliomodi, była córką nauczycieli. Mając zaledwie 18 lat opuściła dom, by — pomimo zakazu rodziny — wyjść za mąż za greckiego reżysera filmowego Alkisa Papasa. Z którym po 4 latach małżeństwa się rozwiodła. 

Po śmierci amerykańskiego aktora Marlona Brando w 2004 r. zdradziła w wywiadzie dla włoskiej gazety, że mieli romans.

IRENE PAPAS

Była zwolenniczką greckiej partii komunistycznej oraz przeciwniczką dyktatury wojskowej, która rządziła krajem w latach 1967-1974. Część życia spędziła poza Grecją — w tym w Rzymie i Nowym Jorku.

Greckie instytucje artystyczne dziękowały Papas za jej wsparcie dla młodszych aktorów. Greckie Centrum Filmowe z siedzibą w Atenach określiło ją jako “największą grecką międzynarodową gwiazdę filmową“, dodając: “Jej wizerunek jest ponadczasowym symbolem greckiego kobiecego piękna“.

Papas publicznie żartowała, że w mediach często ją postarzano o trzy lata. W 2004 r. w wywiadzie z grecką telewizją tłumaczyła: “Urodziłam się 3 września 1929 r. Wszystkie dokumenty są w Chiliomodi“.

IRENE PAPAS

Zasady stylu Irene Papas:

1. Króczoczarne lśniące włosy.
2. Mocno czarne brwi.
3. Minimalizm w biżuterii.
4. Stroje w greckim stylu.
5. Elegancja i klasa.

ŹRÓDŁA: WIKIPEDIA, ZDJĘCIA: WIKIPEDIA I GOOGLE, MIŁEJ LEKTURY, ANRIKA I SZAFA GRA,
ŹRÓDŁA: WIKIPEDIA,
ZDJĘCIA: WIKIPEDIA I GOOGLE,
MIŁEJ LEKTURY,
ANRIKA I SZAFA GRA,

Ikona Mody-GINA LOLLOBRIGIDA

Luigina Lollobrigida  znana wszystkim jako Gina Lollobrigida.

Gina Lollobrigida urodzona 4 lipca 1927 w Subiaco – włoska aktorka filmowa 
i fotoreporterka.
Była jedną z najbardziej znanych europejskich aktorek lat pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych – międzynarodowym symbolem seksu.

Gdy jej kariera filmowa zwolniła, rozpoczęła działalność jako fotoreporterka.

W 2008 otrzymała nagrodę National Italian American Foundation (NIAF) za całokształt twórczości na gali jubileuszowej fundacji.
W 2013 sprzedała swoją kolekcję biżuterii i przekazała prawie 5 milionów dolarów ze sprzedaży na badania nad terapią komórkową.

 

Urodziła się w Subiaco jako druga z czterech córek Giuseppiny (z domu Mercuri) i Giovanniego Lollobrigidy, fabrykanta mebli.
 Miała trzy siostry: Giulianę (ur. 1924), Marię (ur. 1929) i Fernandę (1930–2011). W latach 1944–1947 studiowała rzeźbę i malarstwo w Academy of Fine Arts w Rzymie.

W 1945, mając osiemnaście lat wystąpiła na scenie Teatro della Concordia w Monte Castello di Vibio w komedii Santarellina. Wkrótce rozpoczęła pracę jako modelka. Brała udział w kilku konkursach piękności i w 1947 zajęła trzecie miejsce w konkursie Miss Włoch. Następnie występowała w niewielkich rolach we włoskich filmach takich jak musical Łucja z Lammermooru (Lucia di Lammermoor, 1946) wg powieści Waltera Scotta, dramat przygodowy Riccarda Fredy Czarny orzeł (Aquila nera, 1946) z Rossanem Brazzim, musical Pagliacci (1948) z muzyką Ruggera Leoncavalla z Titem Gobbim czy dramacie Luiga Zampy Dzwonki alarmowe (Campane a martello, 1949).

Po serii włoskich filmów została zauważona przez Hollywood.
W 1950 Howard Hughes podpisał wstępny siedmioletni kontrakt z Lollobrigidą na udział w trzech filmach rocznie. Jednak Lollobrigid odmówiła ostatecznych warunków umowy, woląc pozostać w Europie.
15 września 1954 spotkała Marilyn Monroe w trakcie realizacji filmu Słomiany wdowiec w Nowym Jorku.
Za rolę wieśniaczki Marii De Ritis w komedii romantycznej Luigiego Comenciniego Chleb, miłość i fantazja (Pane, amore e fantasia, 1953) została uhonorowana Nastro d’argento dla najlepszej aktorki i była nominowana do nagrody BAFTA dla najlepszej aktorki zagranicznej.
 Jako włoska śpiewaczka Lina Cavalieri w dramacie Roberta Z. Leonarda Najpiękniejsza kobieta świata (La donna più bella del mondo, 1955) z Vittorio Gassmanem otrzymała nagrodę David di Donatello dla najlepszej aktorki i Bambi. W dramacie Jeana Delannoya Dzwonnik z Notre-Dame (1956) na podstawie powieści Wiktora Hugo, z udziałem Anthony’ego Quinna została obsadzona w roli Esmeraldy, za którą zdobyła Bambi. W melodramacie Carola Reeda Trapez (Trapeze, 1956) u boku Burta Lancastera i Tony’ego Curtisa zagrała postać manipulującej uczuciami akrobatki cyrkowej Loli, która przyniosła jej nagrodę Bambi.

W 1958 Orson Welles nakręcił telewizyjny film dokumentalny ABC Portret Giny. W biblijnym filmie Kinga Vidora Salomon i Królowa Saby (Solomon and Sheba, 1959) z Yulem Brynnerem wcieliła się w królową Saby. Za rolę Marietty w dramacie kryminalnym Jules’a Dassina Prawo (La Legge, 1959) odebrała nagrodę Bambi. Za kreację Lisy Heleny Fellini w komedii romantycznej Roberta Mulligana Kiedy nadejdzie wrzesień (Come September, 1961) z Rockiem Hudsonem zdobyła Złoty Glob Nagrodę Henrietty jako światowa ulubienica filmowa. Rola Paulette Bonaparte w dramacie historycznym Jeana Delannoya Cesarska Wenus (Venere imperiale, 1963) ze Stephenem Boydem odebrała David di Donatello i Nastro d’argento.
Za rolę matki Carli Campbell w komedii Buona Sera, Mrs. Campbell (1968) zdobyła David di Donatello i była nominowana do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu. Była niebieską wróżką z turkusowymi włosami w miniserialu Rai 1 Przygody Pinokia (Le avventure di Pinocchio, 1972) na motywach powieści Carla Collodiego u boku Nina Manfrediego.

Była na okładkach magazynów takich jak „Paris Match” (w styczniu 1963), „People” (w czerwcu 1954), „Time” (w sierpniu 1954), „Life” (w listopadzie 1954), „Esquire” (w maju 1955), „Bravo” (w kwietniu 1959), „Cosmopolitan” (w sierpniu 1959), „Film” (w maju 1968) i „TV Guide” (w styczniu 1985).
 W drugiej połowie lat 70. wycofała się z filmu i zajęła fotografią dla świata mody i firm kosmetycznych.

Powróciła na mały ekran w roli Franceski Gioberti w operze mydlanej Falcon Crest (1984), za którą zdobyła nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki drugoplanowej w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym.
Wystąpiła także jako księżniczka Alessandra w melodramacie telewizyjnym NBC Oszustwa (Deceptions, 1985) ze Stefanie Powers i jako Carla Lucci w sitcomie ABC Statek miłości (1986). Przewodniczyła obradom jury konkursu głównego na 36. MFF w Berlinie (1986), gdzie otrzymała również nagrodę Berlinale Camera. W 1987 została uhonorowana niemiecką nagrodą filmową Bambi.

W 1991 brała udział w 44. MFF w Cannes.

15 stycznia 1949 poślubiła słoweńskiego lekarza Milko Skofica, z którym miała syna – Milko Skofica juniora. 25 czerwca 1971 rozwiodła się.
W latach 1969–1970 była zaręczona z George’em Kaufmanem. W październiku 2006 oznajmiła, że jest związana z młodszym o 34 lata hiszpańskim biznesmenem Javierem Rigau y Rafols, którego poznała ponad 20 lat wcześniej (1984) na przyjęciu w Monte Carlo. W listopadzie 2010 wzięli ślub.

Zmarła w wieku 95 lat 16 stycznia 2023 roku w Rzymie.

Zasady stylu Giny Lollobrigidy:
1.Szyk i wielka klasa.
2. Nienagannie ułożone włosy. 
3.Kreska na oku.

4. Pomalowane usta.
5.Ogrom biżuterii.
Źródła: Wikipedia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,
Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody- MALCOLM MCLAREN

Malcolm Robert Andrew Edwards znany wszystkim jako Malcolm McLaren.

Malcolm McLaren

Malcolm McLaren, właśc. Malcolm Robert Andrew Edwards (ur. 22 stycznia 1946 w Londynie, zm. 8 kwietnia 2010 w Bellinzonie w Szwajcarii) – brytyjski impresario, publicysta, projektant mody i muzyk szkocko-żydowskiego pochodzenia, promotor punk rocka i menedżer zespołu Sex Pistols.

Malcolm McLaren

Urodził się w Londynie jako syn Petera McLarena, inżyniera ze Szkocji, i Emily Isaacs. Gdy miał dwa lata, jego ojciec wyjechał. Razem z bratem Stuartem był wychowywany głównie przez Rose Corre Isaacs, babcię ze strony matki, bogatą córkę hiszpańsko-portugalskich Żydów sprzedawców diamentów w Stoke Newington. Uczęszczał do szkół artystycznych. Uczył się między innymi w Chiswick Polytechnic, Croydon College of Art, St. Martin’s College of Art i Harrow Art College. Porzucił edukację w 1971 roku.

Malcolm McLaren

Pod koniec lat 60. włączył się w działania międzynarodowego ruchu sytuacjonistów, skupiającego głównie artystów, architektów i radykalnych działaczy studenckich z Francji, Holandii, Belgii, Danii i Włoch. Ich działania od strony ideologicznej opierały się na połączeniu neomarksizmu z anarchizmem, natomiast artystycznie nawiązywali do dadaizmu i surrealizmu. W 1968 roku próbował, bez powodzenia, dostać się do Paryża i wziąć udział w wydarzeniach majowych. Później zaadaptował idee sytuacjonistów do promocji muzyki.

Malcolm McLaren

W 1965 związał się z projektantką mody Vivienne Westwood. Mieli syna Josepha Ferdinanda Corré (ur. 30 listopada 1966). W październiku 1971 roku w Londynie na 430 King’s Road otworzyli sklep „Let It Rock”, później znany różnie jako „Sex”, „Too Fast To Live Too Young To Die” i „Seditionaries”. Razem zrewolucjonizowali modę. Początkowo sklep oferował przede wszystkim ubrania w stylu subkultury „Teddy boys”, równolegle Westwood i McLaren projektowali kostiumy teatralne oraz filmowe. W projektach ubrań McLaren i Westwood wykorzystali punkowy styl. Westwood otworzyła cztery sklepy w Londynie, które ostatecznie rozwijały się w Wielkiej Brytanii i na świecie, sprzedając coraz bardziej różnorodny asortyment towarów. W roku 1974 McLaren poleciał do Nowego Jorku, gdzie po raz pierwszy zobaczył protopunkowy zespół New York Dolls. Wtedy doszedł do wniosku, że zostanie menedżerem grupy. Formacja nie odniosła jednak sukcesu i wkrótce zakończyła działalność. McLaren wrócił do Londynu w 1975 r. i postanowił zmienić profil sklepu – w ofercie pojawiły się stroje dla fetyszystów, sadomasochistów i koszulki z pornograficznymi nadrukami.
W projektach ubrań McLaren i Westwood wykorzystali punkowy styl, który artysta zobaczył w Nowym Jorku. Zmieniła się także nazwa sklepu, z Let It Rock na Sex.

Malcolm McLaren

W 1975 podjął się opieki menedżerskiej nad zespołem The Strand, z którego później powstała grupa Sex Pistols. Ten zespół zrewolucjonizował muzykę rockową i był jedną z najważniejszych formacji w historii. Stanowił całkowite zaprzeczenie tradycyjnego społeczeństwa brytyjskiego. Grupa była wyrzucana z kolejnych wytwórni płytowych i wywoływała ogólne zgorszenie. Po kilku latach doszło do konfliktu między członkami Sex Pistols a McLarenem, który ostatecznie zakończył się w sądzie i McLaren musiał zrzec się praw do nazwy ‘Sex Pistols’.

Malcolm McLaren

Po rozwiązaniu Sex Pistols McLaren został menedżerem formacji Adam and the Ants z Adamem Antem. Później na bazie tej grupy założył formację Bow Wow Wow. W 1983 wydał album „Duck Rock”, na którym połączył wpływy muzyki afrykańskiej, amerykańskiej i hip-hopu. Dwa single z tej płyty, „Buffalo Gals” i „Double Dutch”, stały się przebojami po obu stronach Atlantyku. McLaren wydał jeszcze kilka albumów, w tym Fans (1985), ale żaden nie powtórzył już sukcesu.

Malcolm McLaren sex pistols

 

W kolejnych latach McLaren nadal prowadził bogatą działalność artystyczną – między innymi angażował się w produkcje filmowe i telewizyjne, a w roku 1993 nagrał płytę „Paris”, na której znalazł się utwór „Paris, Paris” – duet z francuską gwiazdą kina Catherine Deneuve. Cztery lata później założył zespół Jungk, w którym występowały trzy azjatyckie wokalistki, jednak grupa nie odniosła sukcesu.

McLaren spotkał się z Koreanką Young Kim na imprezie w Paryżu. Była jego dziewczyną przez ostatnie 12 lat jego życia. W 2002 roku zamieszkała z nim, mieszkali razem w Paryżu i Nowym Jorku.

Zmarł 8 kwietnia 2010 w Szwajcarii, po kilkuletniej walce z nowotworem złośliwym zwanym międzybłoniakiem opłucnej.

Malcolm McLaren

Zasady stylu Malcolma McLarena:
1. Rude włosy.
2. Ekstrewagancja.
3. Noszalancja.
4. Punkowe kreacje.
5. Rockowe stroje.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody-VIVIENNE WESTWOOD

Vivienne Isabel Swire znana wszystkim jako
Vivienne Westwood.

Vivienne Westwood

Vivienne Westwood, właśc. Vivienne Isabel Swire (ur. 8 kwietnia 1941 w Tintwistle, zm. 29 grudnia 2022 w Londynie) – brytyjska projektantka mody i biznesmenka, która wywarła znaczny wpływ na współczesną modę punk i nowej fali. W 2015 roku na świecie były 63 sklepy firmowe Vivienne Westwood (w Europie, na Dalekim Wschodzie i w Stanach Zjednoczonych).

Vivienne Westwood

W latach 70. związana była prywatnie i zawodowo z Malcolmem McLarenem; para tworzyła wspólnie ubrania dla ich butiku „SEX” przy King’s Road w Londynie.
W 2006 roku królowa brytyjska Elżbieta II „za zasługi dla mody” przyznała jej tytuł szlachecki i podczas oficjalnej ceremonii w pałacu Buckingham uhonorowała ją Orderem Imperium Brytyjskiego, przyznawanym obywatelom brytyjskim, którzy przyczynili się do rozsławienia Wielkiej Brytanii na całym świecie.

 

Urodziła się na północy Anglii w niewielkiej wiosce Tintwistle w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie High Peak, jako najstarsza z trójki rodzeństwa. Jej rodzice poznali się na tańcach i pobrali dwa tygodnie po wybuchu II wojny światowej. Jej ojciec Gordon Swire na początku wojny dostał pracę w fabryce zbrojeniowej i dzięki temu nie został powołany do wojska, a wcześniej pracował jako sprzedawca owoców, a matka Dora (z domu Ball) pracowała jako tkaczka w miejscowej przędzalni bawełny.
Jej dziadek, Ernest Swire, miał pochodzenie bułgarskie.

Vivienne Westwood

Uczęszczała do Glossop Grammar School. Kiedy miała 17 lat, jej rodzice przenieśli się do Londynu i kupili pocztę na przedmieściach, W 1958 roku, kiedy miała 19 lat, jej rodzina przeprowadziła się do Harrow, gdzie studiowała złotnictwo w Harrow School of Art. Po podjęciu pracy w fabryce uczęszczała do college’u nauczycielskiego przy University of Westminster, a następnie uczyła w szkole podstawowej w północnym Londynie.

Vivienne Westwood

W 1962 roku spotkała swojego pierwszego męża Dereka Westwooda, praktykanta fabryki The Hoover Company, którego poślubiła 21 lipca 1962; Vivienne przygotowała własną suknię ślubną na ceremonię. Mieli syna Benjamina „Bena” Arthura (ur. 1963). Ich małżeństwo trwało trzy lata (do 1965 r.), zanim spotkała Malcolma McLarena, znanego później jako menedżera punkowego zespołu Sex Pistols. Mieli syna Josepha Ferdinanda Corré (ur. 30 listopada 1966).

 

W 1971 roku w Londynie przy 430 King’s Road Westwood i McLaren otworzyli sklep „Let It Rock”, później znany jako „SEX”, „Too Fast to Live Too Young to Die” i „Seditionaries”. Razem zrewolucjonizowali ówczesną modę. Początkowo sklep oferował przede wszystkim ubrania w stylu subkultury Teddy boys, równolegle Westwood i McLaren projektowali kostiumy teatralne oraz filmowe. W 1975 roku McLaren i Westwood zmienili profil sklepu – w ofercie pojawiły się stroje dla fetyszystów, sadomasochistów i koszulki z pornograficznymi nadrukami. W projektach ubrań McLaren i Westwood wykorzystali punkowy styl. Westwood otworzyła cztery sklepy w Londynie, a ostatecznie sieć rozrosła się, a jej sklepy otworzono w innych miastach w Wielkiej Brytanii i na świecie, sprzedając coraz bardziej różnorodny asortyment towarów.

Vivienne Westwood

 

W 1988 roku podjęła współpracę z austriackim projektantem mody Andreasem Kronthalerem, za którego w 1992 roku wyszła za mąż.

Vivienne Westwood

Była autorką projektu kostiumu Madonny w teledysku „Rain” (1993), a także Elisabeth Shue w dramacie Mike’a Figgisa Zostawić Las Vegas (1995), Cuby Goodinga Jr., Helen Mirren i Vanessy Ferlito w filmie kryminalnym Zawód zabójca (2005) oraz aktorów muzycznego dramatu biograficznego BBC Kłopotliwy chłopak (Worried About the Boy, 2010) z Francisem Magee.

Vivienne Westwood

Zmarła w wieku 81 lat, 29 grudnia 2022 w dzielnicy Clapham w Londynie.

Vivienne Westwood

Zasady stylu Vievienne Westwood:
1. Rude włosy.
2. Ciemno pomalowane powieki.
3. Ciemno pomalowane usta.
4. Punkowe kreacje.
5. Andrygoniczne stylizacje.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody-WYATT EMORY COOPER

Wyatt Emory Cooper (1 września 1927 – 5 stycznia 1978) był amerykańskim pisarzem, scenarzystą i aktorem. Był czwartym mężem dziedziczki Vanderbilt i towarzyskiej Glorii Vanderbilt oraz ojcem prezentera CNN Andersona Coopera . Jako aktor był zwykle przedstawiany jako Wyatt Cooper . 

Cooper miał dzieciństwo w małym miasteczku Pleasant Grove w stanie Mississippi , niedaleko Quitman w stanie Mississippi , jako syn Rixie Jane Annie (z domu Anderson) i Emmeta Debro Coopera. Cooper pochodził z biednej rodziny o głębokich południowych korzeniach, a później jako małe dziecko przeniósł się do Nowego Orleanu w Luizjanie . Ukończył studia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA), gdzie ukończył sztuki teatralne i rozpoczął karierę aktorską. 

W wieku dwudziestu lat Cooper przeniósł się do Nowego Jorku, aby zająć się aktorstwem. Kiedy Cooper miał 26 lat, pojawił się na Broadwayu w obsadzie The Strong Are Lonely , dramatu, który przez tydzień puszczano w Broadhurst Theatre jesienią 1953 roku. Cooper pisał także opowiadania i sztuki.

Po trzydziestce Cooper mieszkał w Los Angeles, uczęszczał zarówno na UCLA, jak i na UC Berkeley i pracował jako scenarzysta. Mieszkając w West Hollywood , wówczas nieuregulowanej części hrabstwa Los Angeles , Cooper mieszkała w pobliżu Dorothy Parker i jej męża Alana Campbella . Bliska przyjaźń rozwinęła się, a rok po śmierci Parkera w 1967 roku Cooper opublikował wnikliwy i poczytny profil w magazynie Esquire , zatytułowany „Cokolwiek myślisz, że Dorothy Parker była jak, nie była”. Cooper przeniósł się na Manhattan na początku lat 60. i pracował tam jako redaktor magazynu.

Jego twórczość obejmuje film The Chapman Report z 1962 roku , film The Glass House z 1972 roku oraz książkę Families: A Memoir and a Celebration z 1975 roku . 

24 grudnia 1963 poślubił dziedziczkę Glorię Vanderbilt , zostając jej czwartym mężem. Para często pojawiała się na krajowej liście najlepiej ubranych.  
Mieli dwóch synów: Cartera Vanderbilta Coopera (1965–1988), który zginął w wyniku samobójstwa,  i Andersona Haysa Coopera (ur. 1967), który jest kotwicą CNN.

 

Cooper napisał w swoim pamiętniku z 1975 roku: „To w rodzinie uczymy się prawie wszystkiego, co kiedykolwiek wiemy o miłości. W młodości moich synów zainwestowano w ich obietnicę, ich możliwości, mój udział w nieśmiertelności”. Zmarł na Manhattanie w Nowym Jorku 5 stycznia 1978 roku, w wieku 50 lat, podczas operacji na otwartym sercu, po ataku serca w grudniu ubiegłego roku. 

Zasady stylu Wyatta Coopera:
1.Falowane włosy zaczesane na gładko.
2.Białe kołnierzyki.
3.Elegancja.
4.Klasa.
5.Szyk.

Źródła: Wikipedia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody-GLORIA VANDERBILT

Gloria Laura Vanderbilt znana wszystkim jako Gloria Vanderbilt.

Gloria Laura Vanderbilt (ur. 20 lutego 1924 w Nowym Jorku, zm. 17 czerwca 2019 tamże) – amerykańska artystka, aktorka i bywalczyni salonów, znana najbardziej jako twórczyni jednych z pierwszych ekskluzywnych dżinsów. Była członkiem zamożnej rodziny Vanderbiltów.

Jej dziadek wzbogacił się, budując koleje. Ojciec pozostawił jej czteromilionowy fundusz powierniczy, którym zarządzała jej matka, również Gloria. We dwie często przebywały w Paryżu. Matka nie była zbyt odpowiedzialna, a jej siostra bliźniaczka Thelma była kochanką księcia Walii. Po procesie sądowym opiekę nad dzieckiem przejęła ciotka ze strony ojca, Gertrude Vanderbilt Whitney, rzeźbiarka i filantropka.

Młodsza Gloria dorastała odtąd w luksusie posiadłości ciotki, w kręgu kuzynów. Ukończyła nowojorską szkołę artystyczną Arts Student League. Gdy osiągnęła pełnoletniość, ostatecznie odebrała matce jej już i tak skromne dochody z trustu, i natychmiast uciekła do Hollywood. Nastąpił szereg małżeństw: agent filmowy, dyrygent (polskiego pochodzenia) Leopold Stokowski (dwóch synów), reżyser Sidney Lumet, scenarzysta. Po rozwodzie z Lumetem wyszła za Wyatta Emorego Coopera (dwóch synów). Carter, syn z tego ostatniego małżeństwa, w lipcu 1988 roku wyskoczył z okna na 14. piętrze na oczach matki, z powodu depresji lub stresu albo pod wpływem alergii na lek przeciw astmie – Gloria opisała to w książce Black Night, White Night. Drugi z tych synów to Anderson Cooper, znany reporter CNN.

Gloria malowała obrazy, projektowała pościel, porcelanę, sztućce. W latach 70. sprzedawała prawa do oznaczania swoim imieniem i nazwiskiem okularów, perfum, ubrań; tak powstały również dżinsy z napisem „Gloria Vanderbilt” na tylnej kieszeni, produkowane przez przedsiębiorstwo Murjani Corporation. Promowała firmowane przez siebie produkty w telewizyjnych reklamach – logo w formie łabędzia stało się powszechnie rozpoznawane. Była autorką i bohaterką książek.

 

Zmarła 17 czerwca 2019 w wieku 95 lat na raka żołądka w swoim domu na Manhattanie w Nowym Jorku.

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • ekskluzywne dżinsy,

  • ubrania,

  • pościel,

  • perfumy,

  • porcelanę,

Zasady stylu Glorii Vanderbilt:
1.Falowane włosy zaczesane na gładko.
2.Ciemne usta.

3.Minimalizm.
4.Elegancja.
5.Klasa.

Źródła: Wikipedia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

Ikona Mody-GLORIA MORGAN VANDERBILT

 Maria Mercedes Morgan znana wszystkim jako Gloria Morgan Vanderbilt

Gloria Morgan Vanderbilt, właściwie Maria Mercedes Morgan (ur. 23 sierpnia 1904, zm. 13 lutego 1965) – amerykańska działaczka społeczna, najbardziej znana jako matka projektantki mody i artystki Glorii Vanderbilt oraz babcia dziennikarza telewizyjnego Andersona Coopera. Była centralną postacią w Vanderbilt vs. Whitney, jednym z najbardziej sensacyjnych amerykańskich procesów o opiekę nad dzieckiem w 20 wieku. Jej identyczna siostra bliźniaczka, Thelma, wicehrabina Furness, była kochanką przyszłego Edwarda VIII.

Urodziła się w Grand Hotel National w Lucernie w Szwajcarii jako Maria Mercedes Morgan była córką Henry’ego Haysa Morgana Seniora (1860–1933), amerykańskiego dyplomaty, który służył jako konsul generalny USA w Buenos Aires w Argentynie; Berlin, Niemcy; Amsterdam, Holandia; Hawana, Kuba; oraz Bruksela, Belgia.  Jej matką była jego druga żona, była Laura Delphine Kilpatrick (1877–1956); Para pobrała się w 1894 roku i rozwiodła w 1927 roku. 

Jej dziadek ze strony matki, Hugh Judson Kilpatrick (1836-1881), był generałem armii Unii podczas wojny secesyjnej, który służył również jako minister USA w Chile. Jej babka ze strony matki, Luisa Kilpatrick, z domu Valdivieso Araoz, była członkiem zamożnej chilijskiej rodziny, która wyemigrowała z Hiszpanii w 17 wieku.

Morgan, który przyjął imię Gloria jako nastolatek, miał pięcioro rodzeństwa:

  • Laura Consuelo Morgan (ur. 17 grudnia 1901, zm. 26 sierpnia 1979) – tamar. Wyszła za mąż za hrabiego Jeana de Maupas du Juglart, ambasadora Benjamina Thaw Jr. i Alfonsa B. Landę (z domu Alfonso Beaumont Howard Landa). 
  • Thelma Morgan (1904–1970), jej identyczna bliźniaczka. Została kochanką Edwarda, księcia Walii i poślubiła Jamesa Vaila Converse’a i Marmaduke’a Furnessa, 1. wicehrabiego Furness.
  • Harry Hays Morgan Jr. (1898–1983), który został aktorem filmowym. Był żonaty z Ivor Elizabeth O’Connor, Edith Churchill Gordon i Sybil Robertina “Robin” Boyce Willys.
  • Constance Morgan (1887–1892), przyrodnia siostra, dziecko z pierwszego małżeństwa ojca z Mary E. Edgerton. 
  • Gladys Morgan (ur. 14 września 1889, zm. 15 sierpnia 1958), przyrodnia siostra z pierwszego małżeństwa ojca; Była znana jako Margaret i poślubiła J. Hendersona.

 

Gloria Morgan kształciła się u guwernantek i w klasztorach w Europie, a także w Nowym Jorku, gdzie uczęszczała do katolickiego klasztoru Najświętszego Serca (w części Manhattanville), Skerton Finishing School i Miss Nightingale’s School. 
W październiku 1921 roku, za zgodą ojca, Morgan i jej siostra Thelma, obie w wieku 16 lat, zakończyły naukę i przeniosły się same do mieszkania przy 40 Fifth Avenue, prywatnej kamienicy. Siostry miały kilka pomniejszych ról w niemych filmach, używając imion Gloria i Thelma Rochelle. Ich debiuty były jako statyści w pojeździe Marion Davies z 1922 roku The Young Diana

Znane jako “The Magnificent Morgans”, Gloria i Thelma Morgan były popularnymi elementami społeczeństwa, nawet jako nastolatki. Brytyjski fotograf Cecil Beaton opisał je jako “podobne do dwóch magnolii, a dzięki marmurowej cerze, kruczym warkoczom i powłóczystym sukienkom, z ich lekkimi lizusami i obcymi akcentami, rozpraszają atmosferę Ouida cieplarnej elegancji i koronkowej kobiecości. … Ich nosy są jak begonie, z pełnowymiarowymi nozdrzami, wargami bogato rzeźbionymi i powinny być pomalowane przez Sargenta, z aroganckimi głowami i dotkniętymi dłońmi, w białej satynie z miską białych piwonii w pobliżu. 

 

6 marca 1923 roku w Nowym Jorku, w kamienicy przyjaciół, Gloria Morgan – wówczas 18-letnia i po otrzymaniu prawnej zgody ojca na ślub – została drugą żoną Reginalda Claypoole Vanderbilta, lat 42, spadkobiercy fortuny kolejowej Vanderbilt. 

20 lutego 1924 roku w Nowym Jorku urodziła się ich jedyna córka, Gloria Laura.

Reginald Vanderbilt zmarł 4 września 1925 roku na to, co zostało opisane w doniesieniach prasowych jako “infekcja gardła, która spowodowała krwotok wewnętrzny”. Po jego śmierci młoda wdowa została administratorem trustu w wysokości 2,5 miliona dolarów pozostawionego ich córce, Glorii, i spędziła większą część następnych sześciu lat mieszkając w Paryżu, Biarritz i Londynie, z matką i dzieckiem, często w towarzystwie sióstr i brata, z których wszyscy mieszkali we Francji i Anglii ze swoimi małżonkami.

Jednak warunki testamentu Vanderbilta i opieki nad dzieckiem komplikowało ogólne przekonanie, że wdowa po nim nie osiągnęła pełnoletności, co oznaczało, że potrzebowała opiekuna. Gloria Morgan Vanderbilt uważała, że ma 20, a nie 21 lat, ponieważ jej matka od dawna deklarowała rok urodzenia bliźniąt jako 1905, a nie 1904.  Rozbieżność została odkryta podczas badania paszportów z dzieciństwa bliźniaków Morgan i ich aktów urodzenia podczas procesu o opiekę nad Vanderbiltem w 1934 roku. Nie podano jednak powodu zmiany lat urodzenia. Jak napisała Gloria Morgan Vanderbilt w swoich wspomnieniach z 1936 roku, Bez uprzedzeń (E P Dutton): “Gdybym nie uważała się za nieletnią w tym czasie … nie byłoby potrzeby opiekuna dla siebie … [lub] dla opiekuna prawnego dla osoby mojego dziecka …. Na tej nieprawdzie – nieodwołalnej i nieodwracalnej – zależały prądy z życia mojego dziecka i mojego”. 

Pod wpływem raportów prywatnych detektywów, a także służby rodziny i Laury Morgan (która wydaje się być nieco niezrównoważona emocjonalnie i psychicznie i która zeznawała po stronie pani Whitney podczas procesu), członkowie rodziny Vanderbilt uwierzyli, że Gloria Morgan Vanderbilt miała zły wpływ i zaniedbywała swoją córkę. Wybuchła bitwa o opiekę, która trafiła na pierwsze strony gazet w 1934 roku. W wyniku wielu dowodów ze słyszenia dopuszczonych podczas procesu, skandalicznych zarzutów dotyczących stylu życia Vanderbilta – w tym rzekomego związku lesbijskiego z Nadieżdą de Torby, marchioness of Milford Haven i krótkich zaręczyn z Gottfriedem, księciem Hohenlohe-Langenburg– doprowadził do nowego standardu w sensacji tabloidów. 

Vanderbilt straciła opiekę nad córką na rzecz szwagierki Gertrude Vanderbilt Whitney. Vanderbiltowi przyznano ograniczone prawa rodzicielskie, pozwolono widywać się z młodą Glorią w weekendy w Nowym Jorku. Sąd usunął również Vanderbilt jako administratora funduszu powierniczego jej córki, którego roczny dochód z inwestycji był jej jedynym źródłem wsparcia. Dwa lata później sprawa opieki została ponownie otwarta, dając jej kolejną szansę na odzyskanie opieki nad córką. Tym razem sprawa została wniesiona do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych. Sąd odmówił rozpatrzenia sprawy i po raz kolejny stanął przed Sądem Najwyższym Stanu Nowy Jork. Rezultatem było porozumienie, że Gloria będzie spędzać więcej czasu z matką, niż wcześniej przyznano. W 1946 roku wdowa ponownie pojawiła się w wiadomościach, kiedy jej córka ogłosiła, że nie będzie już płacić matce rocznego zasiłku w wysokości 21 000 dolarów. Mówiąc, że jej matka była w stanie pracować i robiła to w przeszłości, Gloria Vanderbilt stwierdziła, że roczny zasiłek zostanie teraz przekazany na cele charytatywne dla niewidomych i głodujących dzieci. 

Od 1940 roku aż do śmierci, Gloria i jej siostra Thelma, Lady Furness, mieszkały razem w Nowym Jorku i Los Angeles w Kalifornii. Napisali podwójne wspomnienia zatytułowane Double Exposure: A Twin Autobiography, opublikowane w 1958 roku.

Vanderbilt zmarła w 1965 roku na raka i został pochowany na cmentarzu Świętego Krzyża w Culver City w Kalifornii. 

  • W 1978 roku nowojorski socjalista i pisarz, Philip Van Rensselaer, napisał książkę o Glorii Morgan Vanderbilt zatytułowaną That Vanderbilt Woman.
  • Gloria Morgan Vanderbilt została zagrana przez brytyjską aktorkę Lucy Gutteridge w miniserialu telewizyjnym Little Gloria z 1982 roku … Szczęśliwy w końcu.

Zasady stylu Glori Morgan Vnaderbilt:
1.Przedziałek po środku.
2.Upięte na gładko włosy.
3.Biżuteria i perły.
4.Elegancja.
5.Klasa.

Źródła: Wikiepdia,
Zdjęcia: Wikipedia i Google,

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,