Wtorek-Ikona Stylu- SARAH BERNHARDT

Henriette Rosine Bernardt znana wszystkim jako Sarah Bernhardt.

Sarah urodziła się 22 października 1844 w Paryżu, a zmarła 26 marca 1923 też w Paryżu.  Była francuską aktorką, która głównie występowała w  teatrach Paryża, w latach 1872-1880 w Comédie-Française. Była znana z teatralnych ról dramatycznych.

Urodziła się w rodzinie żydowskiej jako Rosine Bernardt. Jej matką była pochodząca z Amsterdamu Julie Bernardt (1821–1876), córka kupca Moritza Barucha Bernardta i jego żony Sary Hirsch. Sama aktorka zmieniła rodzinne nazwisko, modyfikując je w formę Bernhardt.

Sceniczna kariera Bernhardt zaczęła się w 1862, kiedy młoda aktorka studiowała jeszcze w Comédie-Française, najbardziej prestiżowym teatrze we Francji. Pewnego dnia postanowiła opuścić rodzinny kraj i przeniosła się do Belgii, gdzie została kochanką arystokraty Henriego de Ligne. W 1864 urodził się im syn Maurice. Po narodzinach dziecka książę zaproponował jej małżeństwo, ale jego rodzina sprzeciwiła się legalizacji związku i nakazywała Bernhardt  odrzucenie oświadczyn i zakończenia związku.

Po wyrzuceniu z Comédie-Française za spoliczkowanie jednej z aktorek powróciła do życia kurtyzany, którego nauczyła ją matka już w bardzo młodym wieku. Dzięki temu w latach 1862-1865 zarobiła dużo pieniędzy. W tym czasie kupiła swoją słynną trumnę, która często służyła jej za łóżko. Bernhardt twierdziła, że spanie w niej pomogło jej zrozumieć wiele tragicznych ról.

Potem Bernhardt powróciła do grania w teatrze, podpisując kontrakt z Théâtre de L’Odéon w 1866. Jej najsłynniejszą rolą z tamtego okresu była parodia florenckiego barda w sztuce Przechodzień François Coppé (styczeń 1869). Wraz z wybuchem wojny francusko-pruskiej (1870) przedstawienia zostały wstrzymane i Sarah przekształciła teatr w prowizoryczny szpital, gdzie opiekowała się rannymi żołnierzami. Międzynarodową sławę zdobyła w latach 70. XIX wieku i szybko stała się najbardziej rozchwytywaną aktorką w Europie i Nowym Jorku. W przerwie między kolejnymi trasami Sarah wykupiła prawa najmu Théâtre de la Renaissance(fr.), gdzie zajęła stanowisko producentki, reżyserki oraz głównej aktorki w latach 1893-1899.

W 1872 opuściła Odéon i wróciła do Comédie-Française. Jednym z jej największych sukcesów była główna rola w sztuce Voltaire’a Zair (1874). Sarah odbyła nawet podróż na Kubę, gdzie wystąpiła w teatrze Sauto w Matanzas w 1887 roku. Ponadto udzielała lekcji aktorstwa wielu młodym dziewczętom, w tym aktorce i kurtyzanie Liane de Pougy.

W 1880 otrzymała duński królewski Medal Nagrody na kokardzie Orderu Danebroga.

W 1899 Bernhardt przejęła były Théâtre des Nations(fr.) na Place du Châtelet w Paryżu i zmieniła jego nazwę na Théâtre Sarah-Bernhardt. 21 stycznia nastąpiło otwarcie, podczas którego Sarah stworzyła jedną ze swoich najbardziej docenianych kreacji, w spektaklu La Tosca Victoriena Sardou. Zaraz później wystawiono wznowienie Fedry Racine’a (24 stycznia), następnie Patron Bénic Gastona de Wailly’ego (14 marca), Samarytankę Octave’a Fauilleta (25 marca) oraz Damę kameliową Aleksandra Dumasa 9 kwietnia. 20 maja swój debiut miała najbardziej kontrowersyjna rola Bernhardt: zagrała Hamleta w sztuce Szekspira w adaptacji napisanej prozą przez Eugène’a Moranda i Marcela Schwoba na jej zamówienie. Sztuka została obsypana entuzjastycznymi recenzjami, pomimo że trwała cztery godziny bez przerwy. Bernhardt wyrobiła sobie opinię poważnej dramatycznej aktorki, zyskując tytuł Boskiej SarahPrawdopodobnie była najsłynniejszą aktorką XIX wieku.

Bernhardt brała również udział w skandalizujących produkcjach, takich jak Judasz Johna Wesleya De Kaya. Spektakl był wystawiony w Globe Theatre w Nowym Jorku tylko raz, w grudniu 1910 roku, po czym został zakazany, tak samo jak w Bostonie i Filadelfii. Biorąc pod uwagę, jak w 1910 roku wyglądała scena teatralna Nowego Jorku, fabuła sztuki była oburzająca. Maria Magdalena, która najpierw była kochanką Poncjusza Piłata, a potem Judasza Iskarioty, związała się z Jezusem. Kiedy Judasz zorientował się, że Maria Magdalena oddała się Jezusowi, zdecydował się wydać przyjaciela Rzymianom. Dla nowojorskich miłośników teatru dopełniającym elementem prowokacji był fakt, że rolę Judasza grała ponętna Sarah Bernhardt.

Do śmierci zarządzała swoim Théâtre Sarah-Bernhardt. Potem to stanowisko zajął jej syn Maurice, który zmarł w 1928 roku. Teatr zachował swoją nazwę aż do niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej, kiedy został przemianowany na Théâtre de la Cité ze względu na żydowskie korzenie Bernhardt.

Została pochowana na Cmentarzu Père-Lachaise.

W 1894 Alfons Mucha zaprojektował plakat do sztuki z jej udziałem pt. Gismonda i od tej pory projektował już wszystkie plakaty do jej spektakli. Obecnie uznawane są one za jedne z czołowych dzieł secesji.

Miała romans z belgijskim arystokratą Charlesem-Josephem Eugène’em Henrim, księciem de Ligne, z którym miała swoje jedyne dziecko – syna Maurice’a Bernhardta (ur. 1864), męża Polki Marii Jabłonowskiej (1863-1914).

W Londynie w 1882 poślubiła greckiego aktora Aristidesa Damalę (we Francji znanego jako Jacques Damala). Małżeństwo oficjalnie trwało do śmierci Damali w 1889 w wieku 34 lat, ale w praktyce szybko się skończyło z powodu uzależnienia aktora od morfiny.

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • modę na żaboty, stójki i bufiaste rękawy,

Zasady stylu Sarah Bernhardt:

1. Kręcone porowate włosy z grzywką.
2. Ozdobne żaboty i stójki.
3. Bufiaste rękawy.
4. Długie suknie.
5. Eleganckie pantofelki.

Źródło: wikipedia.pl

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

5 1 głosuj
Article Rating

Henriette Rosine Bernardt znana wszystkim jako Sarah Bernhardt.

Sarah urodziła się 22 października 1844 w Paryżu, a zmarła 26 marca 1923 też w Paryżu.  Była francuską aktorką, która głównie występowała w  teatrach Paryża, w latach 1872-1880 w Comédie-Française. Była znana z teatralnych ról dramatycznych.

Urodziła się w rodzinie żydowskiej jako Rosine Bernardt. Jej matką była pochodząca z Amsterdamu Julie Bernardt (1821–1876), córka kupca Moritza Barucha Bernardta i jego żony Sary Hirsch. Sama aktorka zmieniła rodzinne nazwisko, modyfikując je w formę Bernhardt.

Sceniczna kariera Bernhardt zaczęła się w 1862, kiedy młoda aktorka studiowała jeszcze w Comédie-Française, najbardziej prestiżowym teatrze we Francji. Pewnego dnia postanowiła opuścić rodzinny kraj i przeniosła się do Belgii, gdzie została kochanką arystokraty Henriego de Ligne. W 1864 urodził się im syn Maurice. Po narodzinach dziecka książę zaproponował jej małżeństwo, ale jego rodzina sprzeciwiła się legalizacji związku i nakazywała Bernhardt  odrzucenie oświadczyn i zakończenia związku.

Po wyrzuceniu z Comédie-Française za spoliczkowanie jednej z aktorek powróciła do życia kurtyzany, którego nauczyła ją matka już w bardzo młodym wieku. Dzięki temu w latach 1862-1865 zarobiła dużo pieniędzy. W tym czasie kupiła swoją słynną trumnę, która często służyła jej za łóżko. Bernhardt twierdziła, że spanie w niej pomogło jej zrozumieć wiele tragicznych ról.

Potem Bernhardt powróciła do grania w teatrze, podpisując kontrakt z Théâtre de L’Odéon w 1866. Jej najsłynniejszą rolą z tamtego okresu była parodia florenckiego barda w sztuce Przechodzień François Coppé (styczeń 1869). Wraz z wybuchem wojny francusko-pruskiej (1870) przedstawienia zostały wstrzymane i Sarah przekształciła teatr w prowizoryczny szpital, gdzie opiekowała się rannymi żołnierzami. Międzynarodową sławę zdobyła w latach 70. XIX wieku i szybko stała się najbardziej rozchwytywaną aktorką w Europie i Nowym Jorku. W przerwie między kolejnymi trasami Sarah wykupiła prawa najmu Théâtre de la Renaissance(fr.), gdzie zajęła stanowisko producentki, reżyserki oraz głównej aktorki w latach 1893-1899.

W 1872 opuściła Odéon i wróciła do Comédie-Française. Jednym z jej największych sukcesów była główna rola w sztuce Voltaire’a Zair (1874). Sarah odbyła nawet podróż na Kubę, gdzie wystąpiła w teatrze Sauto w Matanzas w 1887 roku. Ponadto udzielała lekcji aktorstwa wielu młodym dziewczętom, w tym aktorce i kurtyzanie Liane de Pougy.

W 1880 otrzymała duński królewski Medal Nagrody na kokardzie Orderu Danebroga.

W 1899 Bernhardt przejęła były Théâtre des Nations(fr.) na Place du Châtelet w Paryżu i zmieniła jego nazwę na Théâtre Sarah-Bernhardt. 21 stycznia nastąpiło otwarcie, podczas którego Sarah stworzyła jedną ze swoich najbardziej docenianych kreacji, w spektaklu La Tosca Victoriena Sardou. Zaraz później wystawiono wznowienie Fedry Racine’a (24 stycznia), następnie Patron Bénic Gastona de Wailly’ego (14 marca), Samarytankę Octave’a Fauilleta (25 marca) oraz Damę kameliową Aleksandra Dumasa 9 kwietnia. 20 maja swój debiut miała najbardziej kontrowersyjna rola Bernhardt: zagrała Hamleta w sztuce Szekspira w adaptacji napisanej prozą przez Eugène’a Moranda i Marcela Schwoba na jej zamówienie. Sztuka została obsypana entuzjastycznymi recenzjami, pomimo że trwała cztery godziny bez przerwy. Bernhardt wyrobiła sobie opinię poważnej dramatycznej aktorki, zyskując tytuł Boskiej SarahPrawdopodobnie była najsłynniejszą aktorką XIX wieku.

Bernhardt brała również udział w skandalizujących produkcjach, takich jak Judasz Johna Wesleya De Kaya. Spektakl był wystawiony w Globe Theatre w Nowym Jorku tylko raz, w grudniu 1910 roku, po czym został zakazany, tak samo jak w Bostonie i Filadelfii. Biorąc pod uwagę, jak w 1910 roku wyglądała scena teatralna Nowego Jorku, fabuła sztuki była oburzająca. Maria Magdalena, która najpierw była kochanką Poncjusza Piłata, a potem Judasza Iskarioty, związała się z Jezusem. Kiedy Judasz zorientował się, że Maria Magdalena oddała się Jezusowi, zdecydował się wydać przyjaciela Rzymianom. Dla nowojorskich miłośników teatru dopełniającym elementem prowokacji był fakt, że rolę Judasza grała ponętna Sarah Bernhardt.

Do śmierci zarządzała swoim Théâtre Sarah-Bernhardt. Potem to stanowisko zajął jej syn Maurice, który zmarł w 1928 roku. Teatr zachował swoją nazwę aż do niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej, kiedy został przemianowany na Théâtre de la Cité ze względu na żydowskie korzenie Bernhardt.

Została pochowana na Cmentarzu Père-Lachaise.

W 1894 Alfons Mucha zaprojektował plakat do sztuki z jej udziałem pt. Gismonda i od tej pory projektował już wszystkie plakaty do jej spektakli. Obecnie uznawane są one za jedne z czołowych dzieł secesji.

Miała romans z belgijskim arystokratą Charlesem-Josephem Eugène’em Henrim, księciem de Ligne, z którym miała swoje jedyne dziecko – syna Maurice’a Bernhardta (ur. 1864), męża Polki Marii Jabłonowskiej (1863-1914).

W Londynie w 1882 poślubiła greckiego aktora Aristidesa Damalę (we Francji znanego jako Jacques Damala). Małżeństwo oficjalnie trwało do śmierci Damali w 1889 w wieku 34 lat, ale w praktyce szybko się skończyło z powodu uzależnienia aktora od morfiny.

My kobiety zawdzięczamy jej:

  • modę na żaboty, stójki i bufiaste rękawy,

Zasady stylu Sarah Bernhardt:

1. Kręcone porowate włosy z grzywką.
2. Ozdobne żaboty i stójki.
3. Bufiaste rękawy.
4. Długie suknie.
5. Eleganckie pantofelki.

Źródło: wikipedia.pl

Miłej lektury,
Anrika i szafa gra,

5 1 głosuj
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
14 komentarzy
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Monika Batycka
Monika Batycka
2 lat temu

przepiękna kobieta, która zachowała klasę do samego końca 🙂

https://alefajnatorebka.pl

Elizka
Elizka
2 lat temu

Widać, że to Włoszka. Południowa uroda. Przeczytałam z zapartym tchem. Fajny artykuł. Życie Francuzek głównie biznesswomem, w tamtych odległych czasach było jak w bajce, tylko miłość je czasami niszczyła od środka. Zaintrygował mnie jeden fragment, ten o czasach wony, a mianowicie,: w czasie wojny “wyjeżdżali
DO Europy”, a może powinno być wyjeżdżali Z Europy?
Francuzi dzięki temu, że poddali się i współpracowali z Niemcami uratowali wszystko infrastrukturę, kulturę, sztukę, tylko błędem było to, że sprowadzili sobie murzynów których potomkowie dzisiaj, w dużej większości, żyją z socjalu.
Nina to przedsiębiorcza kobieta, zmyślna, jak nie potrafiła sama tworzyć, bo może się wypaliła, to zatrudniła młodych. Nic na siłę.

Aga
Aga
2 lat temu

Oj cudowna osoba! Mogłaby być dla wielu autorytetem

OczamiWiedzmy
OczamiWiedzmy
2 lat temu

Bardzo fajny artykuł 🙂 Inspirująca, piękna i utalentowana kobieta z klasą 🙂 Czekam na więcej 🙂 Lubię do Was zaglądać.

Ola z Muzycznej Listy
Ola z Muzycznej Listy
2 lat temu

Umiała dążyć do celu, który sobie wyznaczyła. I była sobą do końca. Jest to godne do naśladowania!

Karolina
Karolina
2 lat temu

Uwielbiam czytać Wasze artykuły z cyklu ikon stylu!
Czekam na kolejny!

Weronika
Weronika
2 lat temu

Interesująca postać!