Poniedziałek – Bumerang Modowy KOŻUCHY

fot.mat.prasowe
 
Do mody tego sezonu powrócił kożuch, który modny był już w średniowieczu.
Choć tak naprawdę nigdy nie wyszedł z mody, to w tym sezonie jest prawdziwą gwiazdą wśród okryć wierzchnich.
Historia kożucha sięga aż czasów średniowiecza, już wtedy otulał człowieka.
Pełnił wtedy nie tylko funkcję ochroną, ale również pokazywał status społeczny, dobrobyt i odpowiednie pochodzenie no i poczucie stylu. Kożuch wtedy służył też jako ozdoba domu np. jako dywan.
 
 Symbolem statusu i poczucia stylu był także w powojennej Polsce.
Tak naprawdę w latach 70 był największym luksusem.
W Polsce wtedy dużo ich produkowano i nawet sprzedawano za granicą.
Po latach 70 został trochę zapomniany i w tym roku powrócił z ogromną siłą.
W tym sezonie występuje w przeróżnych wydaniach długi, krótki, brązowy, złoty itd.
W tym sezonie kożuchy mogliśmy zobaczyć na pokazach Balmain, Soni Rykiel, Kenzo, a nawet Saint Laurenta.
Zakładamy go do wszystkiego od jeansów, swetrów aż po rockowe sukienki i satynowe piżamy.
Chętnie jest  wybierany przez fashionistki, blogerki i gwiazdy, bo nie dość, że modny to jeszcze ciepły! 
 
A Wy w tym sezonie nosicie kożuchy?
fot.mat.prasowe
Gwiazdy i Ja już je nosimy : 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
Moje propozycje :

 

Propozycja nr.1 Na codzień Boho Winter- Ubrania H&M
Propozycja nr.2 Na imprezę Gold – Ubrania H&M
Propozycja nr.3 Na codzień 70’s – Kurtka – Bershka, Torebka – Vintage Shop, Sweter, Sukienka, Spodnie i Buty – H&M

 

Miłego czytania i oglądania,
Anrika i szafa gra,

Wtorek – Ikona Stylu ELSA SCHIAPARELLI


Elsa Schiaparelli

„Zawdzięczamy jej wypchane ramiona i kopertową sukienkę. Także ubrania w deseń moro. Wielu projektantów do dziś wykorzystuje jej najbardziej ekscentryczne pomysły. To dlaczego mało kto wie o Elsie Schiaparelli?”
fot.mat.prasowe
,,O Coco Chanel, rywalce Elsy, mówi się i pisze bardzo dużo, a o Schiaparelli świat jakby zapomniał, a to ona zrewolucjonizowała świat damskiej mody swoimi nietuzinkowymi, awangardowymi i niezapomnianymi kreacjami, które powstały często we współpracy z surrealistami. To ona także zainicjowała pojawienie się wybiegów dla modelek.”
 
 ,,Choć obie były głównymi protagonistkami mody światowej lat 30. i chociaż Chanel wprowadziła nieśmiertelną klasykę i elegancję, to właśnie kreacje Schiaparelli były inspiracją dla wielu późniejszych kreatorów mody takich jak Yves Saint Laurent (1980) czy Giorgio Armani, który zadedykował stylistce kolekcję wiosna-lato 2005.”
 
 

Elsa Schiaparell urodziła się w 1890r. we Włoszech w bardzo konserwatywnej rodzinie. Była uważana za brzydką przez rodzinę i pragneła stać się piękną, więc zasiała kwiaty w uszach, gardle i ustach. Ogrody pełne kwiatów są piękne i byłaby jedyną taką kobietą na świecie – pomyślała.  Ale efekt był odwrotny , a jej  matka w popłochu przyprowadziła pomoc medyczną .Gdy miała zaledwie 14 lat, Elsa napisała i wydała  tomik wierszy pt.„Arethusa”, który za namową kuzyna został opublikowany. Tomik ten choć cieszył się zainteresowaniem   prasy to rodzinie wywołał duży skandal, w skutek czego Elsa została odesłana do szkoły klasztornej w Szwajcarii, z której  szybko ją wyrzucono. Przyjaciółka jej  siostry poszukiwała opiekunki do dzieci w Londynie i  Elsa, wykorzystała tą okazję wyjazdu do Londynu. Będąc w Anglii podczas wykładu  o teozofii poznała przyszłego męża, pół Polaka, pół Bretończyka. Spędzili razem noc i pomimo sprzeciwów rodziny, pobrali się. Mąż Elsy nie chiał mieszkać w Angli, więc wspólnie wyjechali do Nicei. Elsa czuła się tam bardzo osamotniona i znalała rozrywkę  kasynie w Monte Carlo i przegrywała tam swoje oszczędności i podziwiała wielki świat.  Postanowili, że wyjadą do Ameryki , gdzie zaszła w ciążę. Sytuacja finansowa Elsy była wtedy tak marna że,  jej córka Gogo spała w skrzynce po pomarańczach. Elsa pracowała dorywczo i  otrzymywała pieniądze od rodziny z Włoch.  

fot.mat.prasowe

Nie dość  problemów okazało się, że  Gogo cierpi na dziecięcy paraliż i z trudnością się porusza.  Wtedy to z  pomocą przyszła przyjaciółka, która zaoferowała  wyjazd do Paryża na własny koszt. Elsa najpierw załatwiła rozwód z nieobecnym mężem i popłynęła do miasta, które miało dać jej szczęście. Na początku  posługiwała się polskim paszportem byłego męża, jednak, że Włochy były bliższe jej sercu. to załatwiła włoski paszport oraz zmieniła nazwisko Gogo na swoje rodowe. W tym czasie w Elsie zaczynała się miłość do mody.  Miała ogromny talent do rzeżbiarstwa i malarstwa, ale pragneła tworzyć modę. Najpierw zaniosła własne projekty  do domu mody Maggy Rouff, n iestety nie poznali się tam na jej talencie, a nawet stwierdzili, że Elsa go nie posiada. W roku 1927 kiedy spotkała się z elegancką przyjaciółkę z Ameryki, która miała  na sobie bardzo prosty a zarazem elegancki sweter kupiony w Ameryce.  Elsa dowiedziała się od przyjaciółki, gdzie go kupiła i  skontaktowała się ze sprzedawcą tego swetra. Elsa zaprojektowała sweter z wzorem chusty zawiązanej wokół szyi, białej na czarnym tle i poprosiła Armenkę o wykonanie tego modelu. Pierwszy sweter wyszedł okropnie, drugi ciut lepiej, a trzeci już nieskazitelnie. Elsa sama założyła go na lunch z przyjaciółmi i zrobił taką furorę, że każda z pań chciała go mieć!

 

 

fot.mat.prasowe

 

Po sukcesie ze swetrami, znalazła lokal przy Rue de la Paix 4 i tak powstał dom mody Schiaparelli – Pour Le Sport. Elsa była bardzo nieśmiała, ale o dziwo często zakładała ekstrawaganckie stroje.
Antoine (Antoni Cierplikowski) wykonał dla niej kolorowe peruki, które zakładała do swoich kreacji.  
W 1935 roku przeniosła dom mody na Place Vendome 21 i to tu otworzyła pierwszy na świecie butik z gotowymi ubiorami i akcesoriami, które można było nabyć od ręki. Ozdobą największą salonu był drewniany manekin nazwany Pascal oraz jego ,,żona” Pascaline. Elsa wprowadziła wypchane ramiona do swoich kolekcji oraz bardzo surrealistyczne dodatki np. rękawiczki z paznokciami.

fot.mat.prasowe

 

Choć Elsa nie znała zasad kroju to uważała że ubiór musi być architektoniczny i musi współgrać z ciałem. Do swoich projektów wprowadzałą motywy serc przebitych strzałami jak z marynarskich tatuaży, wyhaftowane szkielety wyglądające jakby kobieta była prześwietlana, budząc oburzenie burżuazji oraz zachwyt prasy. Była Pierwsza suknia wieczorowa jej projektu była z żakietem z czarnej i białej krepy, posiadała szarfy krzyżujące się na plecach i wiązane z przodu. Prostota w całej swej okazałości, która stała się wielkim sukcesem. W 1929 roku wprowadziła zamek błyskawiczny do swoich ubiorów i wywołała sensacje, był on nie tylko funkcjonalny ale i dekoracyjny. Szokiem były spódnico-spodnie, które nosiła na Wimbledonie tenisistka  Lily de Alvarez w 1931 roku.

fot.mat.prasowe



Pewnego dnia do jej domu mody zawitała  piękna aktorka Mae West, jej idealna figura tak zafascynowała Elsę, że następnego dnia poprosiła rzeźbiarkę Leonore Fini, aby wykonała rzeźbę aktorki i tak powstał kształt butelki perfum Schiaparelli. Sam zapach  był komponowany rok, a nazwa musiała zaczynać się na literę S., więc Elsa nazwała perfumy „Shocking”.  Jednocześnie wylansowała wyraźisty różowy kolor „schocking pink”, który stał się symbolem Schiaparelli.

 

fot.mat.prasowe

 

W roku 1936 razem z Salvadorem Dali zaprojektowała ubiory z kieszeniami w kształcie szuflad oraz suknię z wielkim nadrukowanym czerwonym homarem. Założyła ją przyszła Księżna Windsoru Wallis Simpson. Ku niezadowoleniu Dalego nie ozdobiła jej prawdziwym majonezem.

Razem też zaprojektowali  suknię szkielet z zaznaczonymi żebrami oraz suknię płaczącą, a z żoną Dalego zaprojektowała kapelusz w kształcie damskiego buta.

fot.mat.prasowe

 

W 1937 w kolaboracji z Jeanem Cocteau powstała kolekcja z motywami twarzy z profilu, które Elsa nakazała wyhaftować na płaszczach, sukniach oraz akcesoriach stroju. Rok później po wizycie w cyrku zaprojektowała kolekcję z motywami akrobatów i zwierząt, potem powstała kolekcja pogańska, zodiakalna,  muzyczna i comedia del arte.

fot.mat.prasowe

 

W 1939 zaprojektowała kombinezon z ogromnymi kieszeniami, które mogły zastąpić torebkę w czasie nalotów. Na czas okupacji wyjechała z Paryża do Ameryki. W 1945 roku powróciła i zaprezentowała pierwszą powojenną kolekcję. W najnowszych projektach pokazała czarne hafty z dżetami na jaskrawych tłach. W 1947 roku zatrudniła Hubert de Givenchy jako  projektanta jej domu mody, którego potem zastąpił w 1951 roku Philippe Venet. 
 
fot.mat.prasowe

 

Fascynował ją świat sztuki, współpracowała z takimi sławami jak Jean Cocteau, Christian Berard i Salvador Dali.  Od Dalego pochodzą spektakularne wykończenia kieszeni w kształcie ust, torebki z czarnego aksamitu w formie telefonu, suknie wieczorowe z gigantycznymi langustami oraz kapelusze w formie buta. Elsa słyneła z niezwykłych, teatralnych pokazów mody skoncentrowanych wokół jednego, przewodniego tematu. Do najciekawszych należał „Stop, Look and Listen”. 

 
fot.mat.prasowe

Niekonwencjonalne stroje Elsy Schiaparelli nosiły m.in. Marlena Dietrich, Joan Crawford czy Katherine Hepburn.
Schiaparelli projektowała również kostiumy filmowe do amerykańskich produkcji oraz biżuterię i akcesoria.Wiele pomysłów kreacji i materiałów, które wykorzystywała w swoich kolekcjach, przejęli awangardowi projektanci końca XX w., np. Jean-Paul Gaultier, Vivienne Westwood, Rei Kawakubo.

fot.mat.prasowe



W 1954 Elsa wydała autobiografię „A shocking life”. U jej boku zaczynały takie gwiazdy mody jak Pierre Cardin i Hubert de Givenchy. Projektantka zmarła w Paryżu w 1973 roku.

W 2014 powstała, pierwsza po jej śmierci, kolekcja haute couture. Dyrektorem artystycznym został Marco Zanini a ambasadorką marki Farida Khelfa. 
fot.mat.prasowe

 

Projektowanie ubrań to nie zawód. To sztuka. Jedna z najtrudniejszych najbardziej rozczarowujących, ponieważ ledwie kreacja jest gotowa, już należy do przeszłości” – mawiała słynna projektantka Elsa Schiaparelli.
fot.mat.prasowe

 

My kobiety zawdzięczamy jej:
 
  • najkreatywniejsze okrycia głowy,

 

 
fot.mat.prasowe

 

  •  modę na wypchane poduszkami ramiona i bardzo mocno zdobione,

 

fot.mat.prasowe
  • włosowate wykończenia dodatków i ubrań,

 

fot.mat.prasowe
  • zdobienie ubrań i dodatków motywem owadów,

 

fot.mat.prasowe
  • awangardowe rękawiczki,

 

fot.mat.prasowe
  • modę na motyw homara, 

 

fot.mat.prasowe
  • modę na deseń moro,

 

fot.mat.prasowe
  • stworzenie ubrań z lnu, 

 

fot.mat.prasowe
  • stworzenie sukienek kopertowych, 

 

fot.mat.prasowe
Zasady Stylu Elsy Schiaparelli:
1. Ekstrawagancja i Szyk.
2. Kolorowe peruki.
3. Wypchane ramiona
4. Awangardowe okrycia głowy.
5. Ogrom biżuterii.
 
Miłej lektury,
Anrika i szafa gra
 

Poniedziałek – Bumerang modowy TEDDY COAT

fot.mat.prasowe

 

Niczym bumerang do łask powrócił  teddy bear czyli materiał,,misiowy”.

Materiał ten królował już w latach 60 i 70, często możemy w filmach z tamtych czasów obejrzeć te misiowe okrycia. Trend ten wzbudza duże kontrowersje, bo dla części osób ten materiał jest brzydki, kolejnej części ten materiał kojarzy się z peerelem i ci co mają miłe wspomnienia z tamtym okresem chętnie będą ponownie nosić ten misiowy materiał, a te osoby co mają złe wspomnienia z tamtym czasem raczej nie założą tego materiału. 
Tak czy owak, te osoby, które sięgną po ten trend na pewno nie zmarzną tej zimy na ulicach i nikt nie przejdzie obok nich obojętnie, bo przywrócą swoim ubraniem miłe bądź mniej miłe wspomnienia osobom pamiętającym czasy PRL’u.
Ja sięgnęłam po ten trend i stał się moim ulubionym tej zimy nie dość, że bardzo milusi to jeszcze bardzo cieplusi, idealny na tegoroczne mrozy.
 
Poniżej inspiracje z wybiegów, ulic oraz moje trzy propozycje, na których udowadniam, że ten materiał może być nawet sexi i możemy śmiało założyć go na imprezę oczywiście z dobrze dopasowaną resztą garderoby.
 
Piszcie, proszę w komentarzach czy Wy nosicie ten trend i którą propozycję wybieracie dla siebie?
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
Gwiazdy i Ja już je nosimy :
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
 Moje propozycje :
Stylizacja Pierwsza ,,Na codzień”– Kożuch – H&M, Czapka – Terranova, Spodnie – Tailly Wail , Buty – Wojas.
Stylizacja Druga ,, Na impreze”– H&M
Stylizacja Trzecia ,, Na wypad w góry „ – H&M
fot.mat.prasowe
 
Miłego czytania i oglądania,
Anrika i szafa gra,

 

Wtorek – Ikona Stylu RITA HAYWORTH

 
Margarita Carmen Cansino znana wszystkim jako Rita Hayworth.

fot.mat.prasowe
 
Rita amerykańska aktorka i tancerka pochodzenia hiszpańsko-angielsko-irlandzkiego urodzona na Brooklynie w Nowym Jorku 17 października 1918.Niekwestionowana królowa  lat 40 jedna z pierwszych supergwiazd kina. Śpiewali o niej Tom Waits i Madonna, a Jack White z The White Stripes oprócz utworu, w którym snuje marzenia o spotkaniu z nią, nazwał jedną ze swoich gitar imieniem Rita. Jej wizerunek znalazł się nawet na kadłubie bomby atomowej, a Marylin Monroe można uznać jedynie za spadkobierczynię jej schedy. 
 
Wychowywała się w rodzinie tancerzy jako córka pochodzącego z Hiszpanii Eduarda Cansino i Volgi Margaret z pchodzenia angielsko-irlandzkiego.
Od roku 1932 młoda Margarita Carmen Cansino występowała wraz ze swoim ojcem, tancerzem flamenco w nocnych klubach i na pokazach tańców hiszpańskich.
W latach 20 dorabiała jako fotomodelka i została znaną pin – up girl. 
 
 Jej zdjęcie każdy żołnierz albo miał albo kojarzył. Innej opcji nie było – wspominał aktor Eli Wallach, weteran wojenny.
 
fot.mat.prasowe
Sukces osiągnęła w 1946 roku, dzięki  tytułowej roli Gildy Mundson Farrell, nieszczęśliwej żony właściciela kasyna, która w pracowniku męża rozpoznaje dawnego ukochanego w filmie noir Charlesa Vidora Gilda. Scena, w której Hayworth śpiewa „Put the Blame on Mame” i zdejmuje rękawiczkę, przeszła do historii kina jako jedna z najbardziej erotycznych scen. Rita Hayworth została jedną z najlepiej zarabiających gwiazd w historii Hollywood, okrzyknięta uosobieniem seksu i femme fatale.

 

 
Kryzys przyszedł w połowie lat 50,wtedy to pojawiły się problemy z alkoholem. Definitywny koniec jej kariery nastąpił w 1972. Powodem była postępująca choroba Alzheimera, na którą zmarła w samotności w 1987 roku.
fot.mat.prasowe
My kobiety zawdzięczamy jej : 
 
  • modę na rude fale,
fot.mat.prasowe
 
  • noszenie mocno zdobionych rękawiczek,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na satynowe ubrania,
fot.mat.prasowe
  • ubieranie długich sukien z wysokim rozporkiem,
fot.mat.prasowe
 
  • noszenie sukienek z bogato zdobionymi aplikacjami,
fot.mat.prasowe
 
Zasady Stylu Rity Hayworth:
 
1. Ogniste falowane włosy.
2. Długie rzęsy i nieskazitelny make – up.
3. Satynowe ubrania.
4. Suknie bogato zdobione.
5.Eleganckie rękawiczki.
 
 
Miłej lektury,
Anrika
 

Poniedziałek – Bumerang Modowy SZTRUKS

fot.mat.prasowe
 
Do modowej gry powraca dużo trendów z buntowniczych lat 70, a skoro o nich moda to nie mogło zabraknąć sztruksu. Tak sztruksu ten sezon będzie pełen sztruksu!
Ten materiał długo pozostawał w cieniu zapomnienia i teraz powraca ze wzmocnioną siłą. Choć ten materiał jest trudny i nie każda z nas jest jego zwolenniczką to wśród fashionistek i blogerek już zdobył swoje uznanie i skradł ich serca. A czy Wasze serca już zdobył sztruks ?
fot.mat.prasowe

 

 
Gwiazdy i ja już nosimy :
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
Moje propozycje:

 

 

 

 

 

Stylizacja: Anrika Koperska
Make – up i zdjęcia: Malwina Włodarczyk
Ubrania : H&M
 
A teraz Czas na Was kochane !
 
Anrika

 

Wtorek – Ikona Stylu KATHARINE HEPBURN

Katharine Houghton Hepburn znana wszystkim jako Katharine Hepburn

TRENDSETTERKA, SNOBKA I MIŁOŚNICZKA MĘSKICH UBRAŃ
fot.mat.prasowe
Katharine ur. 12 maja 1907 w Hartford,  aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

Urodziła się jako drugie z sześciorga dzieci chirurga Thomasa N. Hepburna i sufrażystki Katharine Marthy Houghton. Hepburn początkowo uczyła się w domu, później zaczęła uczęszczać do Bryn Mawr College. 

fot.mat.prasowe



Aktorstwem zainteresowała się w college’u, biorąc udział w szkolnych przedstawieniach. Po ukończeniu szkoły poślubiła Smitha 12 grudnia 1928 (rozwiedli się w 1934 r.). Zaraz po zawarciu małżeństwa młoda para wyjechała do Nowego Jorku.

fot.mat.prasowe

 

Jak większość aktorek tamtego okresu, Hepburn zaczęła swoją karierę od występów na Broadwayu. Pierwszą główną rolę zagrała w przedstawieniu sztuki George’a Middletona i A.E. Thomasa pt. The Big Pond.
Na ekranie debiutowała w dramacie George’a Cukora A Bill of Divorcement, gdzie zagrała u boku Johna Barrymore’a (dziadka aktorki Drew Barrymore).
Pierwszy film z jej udziałem przyniósł tak niespodziewany sukces, że wytwórnia RKO podpisała z nią kontrakt na pięć kolejnych filmów. Już za rolę w swoim drugim filmie Poranna chwała zdobyła pierwszego w swojej karierze Oscara (dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej) w 1933 r.

 

fot.mat.prasowe

 

 Starała się także o rolę Scarlett O’Hary w Przeminęło z wiatrem, ale powierzono ją wówczas mało znanej Vivien Leigh. Zniechęcona porażkami swoich filmów Hepburn wróciła na deski teatru.
fot.mat.prasowe

 

Przełomem okazał się jej występ w Filadelfijskiej opowieści, gdzie grała rolę Tracy Lord. Postać tę najpierw grała w teatrze, dopiero potem postanowiono stworzyć film (prawa do powstania filmu zakupił dla niej specjalnie Howard Hughes). Krytycy wystawili jej bardzo pochlebne recenzje, przyznali nagrodę nowojorskiego stowarzyszenia krytyków. Ponadto otrzymała trzecią nominację do Oscara. 

fot.mat.prasowe

 

Dwa lata później trafiła na plan Kobiety roku. Otrzymała kolejną nominację do Oscara. 
Na planie Kobiety roku partnerował jej popularny aktor Spencer Tracy. Szybko zaiskrzyło między Tracym i Hepburn. Romans na planie zapoczątkował ich trwający ponad 25 lat związek. Hepburn tej miłości podporządkowała całe późniejsze życie. Nie mogli wziąć ślubu, ponieważ Tracy jako katolik nie chciał rozwieść się ze swoją dotychczasową żoną. Razem wystąpili jeszcze w ośmiu filmach w Keeper of the Flame (1942) George’a Cukora, Bez miłości (1945) Harolda S. Bucqueta, Morzu traw (1947) Elia Kazana, Stanie Unii (1948) Franka Capry. W Żebrze Adama (1949) Cukora, w komediach Pat i Mike (1952) Cukora, Biuro na tranzystorach (1957) Waltera Lang i Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (1967) Stanleya Kramera.
fot.mat.prasowe

 

W 1951 r. zagrała jedną ze swoich najlepszych ról w filmie Afrykańska królowa. Jej partnerem był Humphrey Bogart.
Otrzymała za ten film kolejną nominację do Oscara, ale statuetka powędrowała do najlepszej przyjaciółki Katharine – Vivien Leigh, która wcieliła się w rolę Blanche DuBois w Tramwaju zwanym pożądaniem. Aktorka była świadkiem na ślubie Vivien i Laurence Oliviera.

W latach 60. wystąpiła zaledwie cztery razy na ekranie, z czego dwie role przyniosły jej Oscary. W 1962 r. za sprawą filmu U kresu dniabyła nominowana znowu z m.in. Bette Davis, ale nagrodę przyznano Anne Bancroft. W tym samym roku za rolę w tym samym filmie dostała nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes.

fot.mat.prasowe

 

W 1968 r. dostała Oscara za rolę w filmie Zgadnij, kto przyjdzie na obiad; pokonała Anne Bancroft oraz Faye Dunaway i Audrey Hepburn, której zresztą nie lubiła od momentu, gdy młoda Audrey po swojej pierwszej roli w Rzymskich wakacjach, za którą dostała Oscara, odmówiła zmiany nazwiska na prośbę Katharine, która nie chciała, aby młoda aktorka była kojarzona z nią. W 1969 otrzymała Oscara (za rolę Eleonory Akwitańskiej w filmie Lew w zimie) wraz z Barbrą Streisand. Był to jedyny przypadek w historii, kiedy dwie aktorki dostały jednego Oscara, gdyż otrzymały tyle samo głosów od członków Akademii.

fot.mat.prasowe



Dzięki temu była drugą aktorką, która wygrała jednego po drugim Oscara dla najlepszej aktorki – za rolę w filmie Zgadnij kto przyjdzie na obiad z 1967 r. i za rolę w filmie Lew w zimie z 1968 r. Katharine Hepburn powtórzyła to po Luise Rainer, która otrzymała statuetki w latach 1937 i 1938.
Co ciekawe żadnego spośród czterech Oscarów nie odebrała osobiście, gdyż nie zjawiała się na ceremonii rozdania nagród.

W 1967 r. po raz ostatni spotkała się na planie ze swoim ukochanym Spencerem. Kilka tygodni po ukończeniu zdjęć do Zgadnij, kto przyjdzie na obiad Stanleya Kramera, Tracy zmarł. Hepburn nigdy nie obejrzała tego filmu.
fot.mat.prasowe

 

Zmarła 29 czerwca 2003 r. w Old Saybrook, stan Connecticut, USA. Została pochowana na Cedar Hill Cemetery w Hartford. W 2006 znalazła się na 13. miejscu w plebiscycie magazynu Premiere na najlepszą kreację aktorską wszech czasów za rolę w filmie Lew w zimie.

Pomoc domowa aktorki, Emma Faust Tillman (1892-2007) była uznana w późniejszym okresie za najstarszą żyjącą osobę na świecie.
fot.mat.prasowe


Katharine uwielbiała przede wszystkim wygodę i swobodę w ubieraniu, dlatego często zaglądała do męskiej garderoby po ubrania.  Garnitury szył  jej sam Eddie Schmidt, ten sam krawiec, do którego przychodzili Clark Gable i Spenc er Tracey. Uwielbiała spodnie, które były na nią za duże o dobrych kilka rozmiarów, a gdy szła,  nogawki powiewały jej jak żagle. Gustowała również w męskich golfach, białych T-shirtach (koniecznie wyciągniętych), zamszowych chodakach i od czasu do czasu, sneakersach Nike.


fot.mat.prasowe



Świat wciąż potrzebuje kobiet takich jak ona – które znają swoją wartość,nie pozwolą sobie niczego wmówić i noszą ubrania, jakie im się żywnie podoba. „Nie żyłam jako kobieta. Żyłam jako człowiek. Robiłam, co mi się tylko podobało, i zarabiałam wystarczająco dużo pieniędzy, by się sama utrzymywać. Nigdy nie bałam się być samotną”, powiedziała w jednym z wywiadów aktorka.

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
 
 
My kobiety zawdzięczamy jej :
 
  • modę na za duże spodnie, t-shirt’y,  golfy, i płaszcze, 
fot.mat.prasowe

 

  •  noszenie groszków,

 

fot.mat.prasowe
  • zakładanie męskich garniturów, 

 

fot.mat.prasowe
 
  • ubieranie adidasów na co dzień, 
fot.mat.prasowe
 
Zasady stylu Katherine:
 
1.Wygoda i swoboda.
2. Za duże ubrania.
3. Sportowa elegancja.
4. Obszerne golfy.
5. Buty na płaskiej podeszwie.
 
fot.mat.prasowe
Miłej lektury, 
Anrika

Poniedziałek – Bumerang Modowy BRYTYJSKA KRATA

Do mody powraca motyw brytyjskiej kratki.
fot.mat.prasowe

 

W tym sezonie powraca i rządzi brytyjska krata. 
Garnitury z sieciówek wyglądają jak te szyte na słynnej Savile Row w Londynie. Zadebiutowały na wybiegach w kolekcjach na jesień i zimę 2017/2018. Pokazali je na wybiegach m.in. Calvin Klein, Jason Wu. Na ulicach pełno jest dziewczyn, które dwurzędowe marynarki zestawiają z dżinsami, białym topem i lakierowanymi botkami. Efekt? Nowocześnie i stylowo.

A Wy jak nosicie kratkę tego sezonu ?

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
Gwiazdy i Ja już ją nosimy :

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

Moje propozycje :

 

 

 

 

Zdjęcia – Antoni Kolbusz
Ubrania – H&M

 

A teraz czas na Was kochane,
Miłego czytania i oglądania,
Anrika i szafa gra,

Wtorek – Ikona Stylu NANCY CLARA CUNARD

Nancy Clara Cunard
fot.mat.prasowe

 

Nancy Clara Cunard urodzona 10 marca 1896 w brytyjskiej klasie wyższej . Pisarka, dziedziczka i działaczka polityczna.  Poświęciła całe życie na walkę z rasizmem i faszyzmem. Stała się pamiątką dla najwybitniejszych pisarzy i artystów XX wieku: Wyndham Lewis , Aldous Huxley , Tristan Tzara , Ezra Pound i Louis Aragon , którzy byli wśród jej kochanków, Ernest Hemingway , James Joyce , Constantin Brâncuşi , Langston Hughes , Man Ray i William Carlos Williams.  
Ojcem jej był Sir Bache Cunard , spadkobierca firm żeglugowych Cunard Line a mamą była Maud Alice Burke, amerykańską dziedziczka, która przyjęła imię Emerald i stała się wiodącą gospodynią w Londynie. Nancy została wychowana w rodzinnej posiadłości w Nevill Holt w Leicestershire, ale kiedy jej rodzice odeszli w 1911 r., przeprowadziła się do Londynu. 
W 1916 roku wyszła za mąż za Sydney Fairbairn , policjanta i żołnierza, który został ranny w Gallipoli . Mieszkali w Londynie w domu przekazanym im przez matkę Nancy jako prezent ślubny. Ale po 6 latach małżeństwa para postanowiła się rozstać. 
 
W 1928 nawiązała kontakty z Henrykiem Crowderem , afro-amerykańskim muzykiem jazzowym, który pracował w Paryżu. Stała się aktywistką w sprawach dotyczących polityki rasowej i praw obywatelskich w Stanach Zjednoczonych i odwiedziła Harlem.
W 1931 roku opublikowała broszurę Czarnego Człowieka i Białą Dzwonię , atak na postawy rasistowskie, na przykładzie matki Cunard, którą cytowała jako „Czy to prawda, że ​​moja córka zna Murzyna?” Edytowała także masową antologię Negro , zbierając głównie poezję  afrykańskich pisarzy, m.in. Langston Hughes i Zora Neale Hurston . Pisała także, własne sprawozdanie Cunard dotyczące sprawy Chłopców z Scottsboro .  Na dwa lata przed opublikowaniem,  otrzymywała anonimowe groźby, z których część opublikowała w książce.
 
W połowie lat trzydziestych podjęła również walkę antyfaszystowską, pisując o anarchii Etiopii i hiszpańskiej wojnie domowej w Mussolini . Przepowiedziała dokładnie, że „wydarzenia w Hiszpanii były wstępem do innej wojny światowej”. Jej opowieści o cierpieniu hiszpańskich uchodźców stały się podstawą do odwołania fundraisingowego w Manchester Guardian . Cunard pomogła dostarczyć i zorganizować pomoc, ale złe zdrowie – spowodowane częściowo wyczerpaniem i warunkami w obozach – zmusiły ją do powrotu do Paryża, gdzie stała na ulicach zbierając fundusze dla uchodźców. 
W 1937 opublikowała serię broszur poezji wojennej, w tym dzieła WH Audena , Tristana Tzary i Pablo Nerudy . W tym samym roku wraz z Audenem i Stephenem Spenderemrozpowszechniła kwestionariusz o wojnie dla pisarzy w Europie; Wyniki zostały opublikowane przez Lewicową recenzję jako autorzy biorą udział w wojnie hiszpańskiej . 
 
Podczas II wojny światowej Cunard pracowała, aż do wyczerpania fizycznego, jako tłumacz w Londynie w imieniu francuskiej opozycji .
 
Po wojnie zrezygnowała z domu w Réanville i dużo podróżowała . Cierpiała na choroby psychiczne i złe zdrowie fizyczne, które pogarszał  alkoholizm, ubóstwo i zachowania samodestrukcyjne.  Po walce z policją w Londynie, przebywała w szpitalu psychiatrycznym. Po wyjściu ze szpitala jej zdrowie pogorszyło się jeszcze bardziej, ważyła mniej niż 30 kg, kiedy została znaleziona na ulicy w Paryżu i przywieziona do szpitala Cochin , gdzie zmarła dwa dni później. 
Jej ciało zostało zwrócone do Anglii na kremację, a resztki zostały wysłane z powrotem do Cimetière du Père-Lachaise w Paryżu. Jej popioły spoczywają w urnie numer 9016. 

fot.mat.prasowe

 

Styl Nancy byl w klimacie  kultury afrykańskiej, był zaskakująco niekonwencjonalny. Nieodzownym elementem stroju była ogromna biżuteria wykonana z drewna, kości i kości słoniowej, naturalnych materiałów używanych przez rodzimych rzemieślników. Swoim stylem lubiła prowokować i wzbudzać kontrowersje.  Bransoletki, które nosiła na obydwu ramionach, zaciskających się z nadgarstka do łokcia,  wzbudzały duże zainteresowanie mediów, były atrakcyjne wizualnie  dla fotografów .  Fotografii często fotografowali ją w jej kolekcjach biżuterii, w afrykańskich natchnieniach które oddawały hołd koncepcjom kubizmu. 
fot.mat.prasowe

My kobiety zawdzięczamy jej :

 

  • modę na ciekawe nakrycia głowy ,
fot.mat.prasowe

 

  • noszenie ogromnej afrykańskiej biżuterii, a zwłaszcza ogromnej liczby bransolet , 
 
fot.mat.prasowe
  • zakładanie skórzanych kurtek typu pilotka , 

 

fot.mat.prasowe
  • modę na printy zwierzęce , 

 

fot.mat.prasowe
 Zasady stylu Nancy :

1. Afrykańskie klimaty.
2. Ogromne bransolety.
3. Kontrowersja.
4. Prowokacja.
5. Klasa.




Miłej lektury,

Anrika

Poniedziałek – Bumerang Modowy GORSETY

 

 

fot.mat.prasowe

 

Gorset ewoluował na przestrzeni  epok, by  w 2017 roku wyjść na wierzch.Teraz możemy nosić go nie tylko jako bieliznę ale również jako dodatek do naszych codziennych stylizacji. Trend ten lansowany jest przez największe domu mody takie jak : Balanciaga, Balmain czy Alexander McQueen, a na jego założenie decydują się gwiazdy takie jak Rihanna czy Kim Kardashian. Jak z bielizny, zakładanej od końca XV wieku, stał się nieodłącznym elementem stylu bloggerek, aktorek czy modelek? 

Jak wiemy kobie­ty od lat cierpiały w gorsetach aby osią­gnąć wyma­rzo­ną figu­rę. Dzię­ki nim uda­wa­ło im się uwydatnić biu­st, zaznaczyć talie lub utrzy­mać pro­stą linię ple­ców. Led­wo oddy­cha­jąc, płeć pięk­na dopa­so­wy­wa­ła się do stan­dar­dów minio­nej epo­ki. W XVI wie­ku, Kata­rzy­na Mace­doń­ska wpro­wa­dzi­ła kobietom nakaz nosze­nia gor­se­tu by ich talia utrzy­my­wa­ła się na pozio­mie 33 cm w obwo­dzie. Noszono wtedy gorsety wyko­na­ne z jedwa­biu i… sta­lo­we­go wzmoc­nie­nia. W  XVII i XVIII wie­ku, nie było kobiet, które nie nosiły by gorsetów. Gor­se­ty wią­za­no coraz to moc­niej, co czę­sto pro­wa­dzi­ło do nie­wy­dol­no­ści odde­cho­wej. W XIX wie­ku wykonywano je ze szla­chet­ny­ch mate­ria­łów i mia­ły dłuż­szą for­mę, i  były jesz­cze cięż­sze do nosze­nia. W tam­tym okre­sie gor­se­ty mia­ły dodat­ko­we otwo­ry, w któ­re wkła­da­no tasiem­ki, by moż­na je było wią­zać  jesz­cze cia­śniej.
W XX wieku rewolucję modową rozpoczeła Coco Chanel i wtedy wszystko się diametralnie odmieniło. Dzię­ki Coco kobie­ty zre­zy­gno­wa­ły z obci­sły­ch i krę­pu­ją­cy­ch gor­se­tów na rze­cz luź­nej i przy­jem­niej­szej w nosze­niu gar­de­ro­by. Miej­sce dotychczasowej bie­li­zny , zaczę­ły zaj­mo­wać sta­ni­ki. W lata­ch 80’ świat mody przy­po­mniał sobie o nich na nowo, dzięki Madonnie . Pro­jek­tant Jean- Paul Gaul­tie­rabowiem two­rzył je wła­śnie na zamó­wie­nie skan­da­li­zu­ją­cej w tam­tym cza­sie gwiaz­dy pop. 
  Gorsety wykonane z przeróżnych tkanin wyszły w XXI wieku na ulicę i w nowym wydaniu, bo noszone na wierzch ubrań sukienek, koszul czy marynarek.  Dzi­siaj nie musimy się nimi ściskać do utraty tchu, bo teraz pre­zen­tu­ją się lepiej w luź­niejszym wydniu. Motyw gorsetów występuje też przy spodniach, spódnicach a nawet na chokerach, więc każda z nas wybierze coś dla siebie jeśli nie gorset na marynarkę to jako ozdoba na szyję w postaci gorsetowego chokera.

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.praowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

Gwiazdy i Ja już je nosimy :
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

Moje propozycje : 
 

 

 

 

 

 

 

Ubrania – H&M

A teraz czas na Was kochane,
Miłego czytania i oglądania,
 
Anrika

Wtorek – Ikona stylu DOLORES COSTELLO

Dolores Costello 
 
fot.mat.prasowe
 
 Dolores Costello urodzona 1 marca w 1903 roku w Pensylwanii była córką sławnego aktora kina niemego Maurice’a Costello. Zamiłowanie do aktorstwa i talent zawdzięcza, więc tacie. 
Zadebiutowała wraz ze swą siostrą Helen w 1909 roku. Wystąpiły razem w sztuce „George White’s Scandals”. W  pierwszym filmie wystąpiła już w 1925 roku. Była to produkcja wytwórni Warner Brothers. W 1926 roku została WAMPAS BABY STAR. W tym samym roku wystąpiła także w filmie „The Sea Beast”, w którym partnerował jej John Barrymnore, którego dwa lata później poślubiła.  Dolores z Johnem miała dwoje dzieci, ale po 7 latach wspólnego małżeństwa postanowili się rozstać i pójść każde z nich osobną drogą przez życie, choć był to jej drugi mąż bo pierwszym był John Vruwink. Kiedy zaczęto kręcić filmy dźwiękowe Dolores już w nich nie występowała. Zajmowała się w tym czasie wychowywaniem swoich dzieci. W połowie lat 30-tych znowu powróciła na plan filmowy  grać w filmach. Były to zazwyczaj filmy wysokobudżetowe. Po roli w „This Is The Army” (1943) odeszła na emeryturę i zamieszkała samotnie na ranczu w Californi. Zmarła na odmę płucną w wieku 76 lat w 1979 roku.
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
My kobiety zawdzięczamy jej : 
 
  • modę na długie włosy, ( pomimo panującej wtedy mody na fryzury krótkie na tzw. ,, pazia”)

 

fot.mat.prasowe
  •  noszenie bluzek i sukienek typu pensjonarka,
fot.mat.prasowe
 
  • nakładanie efektownych nakryć głowy,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na wiktoriańskie rękawki,
fot.mat.prasowe
  • noszenie białych bluzek z kołnierzykiem,
fot.mat.prasowe
 
 
Zasady stylu Dolores Costello:
1.Długie falowane włosy.
2. Elegancja.
3. Klasa.
4. Białe kołnierzyki.
5. Słabość do nakryć głowy.
 
 
Miłej lektury, 
Anrika 

Poniedziałek – Bumerang Modowy CIENIUTKIE RAMIĄCZKA

 
Niczym bumerang modowy do modowej gry powróciły cieniutkie ramiączka zarówno te przy topach jak i przy sukienkach.
fot.mat.prasowe

 

Cieniutkie seksowne ramiączka to hit tego lata w modzie damskiej, zarówno spotkamy je przy bluzkach typu top jak również przy sukienkach typu slip dress.
Sukienki na ramiączkach można nosić na wiele sposobów na co dzień zakładając pod sukienkę biały t-shirt, jest to nowe wydanie na noszenie tego typu sukienek bo jak wiadomo zawsze moda powraca ale w nieco innym unowocześnionym wydaniu,  na wieczór nie bójmy się założyć samej sukienki, pamiętajmy oczywiście o odpowiednio dobranym biustonoszu, bądź dla odważnych można też bez biustonosza.
Sukienki i topy pomimo że mają cienkie ramiączka można zestawiać na wiele sposobów nawet casualowo i sportowo nie koniecznie sięgajmy po nie tylko na wieczór i randkę ale także na codzień.
 
Poniżej przygotowałam dla Was mnóstwo inspiracji jak nosić motyw cienkich ramiączek oraz własne propozycje na ogranie tego trendu.
 
fot.mat.prasowe
Gwiazdy i Ja już je nosimy:
 
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
 
Moje propozycje:

 

 

 

 

 

 
Stylizacja pierwsza – H&M
Stylizacja druga – Top -sh, sukienka – Triumph . buty i torebka – DEICHMANN, choker – Stradivarius, okulary – CROPP

Stylizacja trzecia – H&M


A teraz czas na Was kochane,
Miłego czytania i oglądania
 
 Anrika

Wtorek – Ikona stylu JOAN BENNETT

Joan Geraldine Bennet znana wszystkim jako Joan Bennett
 
fot.mat.prasowe
 Joan amerykańska aktorka urodzona 27 lutego  1910 roku w Palisades, New Jersey w Nowym Jorku. Rodzice jej również byli aktorami teatralnymi  oraz jej siostra Constance Bennett, szczególnie duże sukcesy odnosił ojciec. Cała rodzina bardzo często wyjeżdżała w trasy aktorskie. Na jednym z takich właśnie wyjazdów Joan po raz pierwszy zagrała na scenie. Potem przyszła kolej na pierwszą role w filmie. W między czasie Joan wyszła za mąż. Jej mąż  John Marion Fox miał skłonności do nadużywania alkoholu. W 1928 roku Joan  urodziła mu  córeczkę, której dali na imię Adrienne, jednak to nie pomogło ich kryzysie w małżeństwie. Rozwiedli się w tym samym roku, w którym na świat przyszła Adrianne,potem Joan wyszła za mąż jeszcze trzy razy, była czterokrotnie zamężna. Dzięki wsparciu córki, Joan powróciła do aktorstwa. Między 1930 a 1931 rokiem Joan zagrała aż w 9 filmach. Jednym z nich był film „She Wanted Millionare”, w którym partnerował jej Spencer Tracy. Film okazał się dużym hitem, a Joan stała się nawet sławniejsza od znanego już wówczas Spencera, co bardzo go denerwowało. W 1950 roku Joan zaczęła mniej grać. Zagrała tylko w jednym filmie. Po filmie „Desire In The Dust” z 1960 roku Joan zerwała z filmem na następne 10 lat.  Jej ostatni występ na szklanym ekranie miał miejsce w filmie „Suspiria” w 1977 roku. Zmarła w wieku 80 lat  na atak serca. 
 
fot.mat.prasowe
 My kobiety zawdzięczamy jej :
 
  • modę na kwadratowy dekolt,
fot.mat.prasowe

 

  • modę na naszyjniki,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na broszki,
 
fot.mat.prasowe
Zasady stylu Joan Bennett:
 
1. Wielka klasa i szyk.
2. Noszalancja.
3. Klasyczny make-up.
4. Klasyczna fryzura.
5. Słabość do błyskotek.

Miłej lektury,
Anrika