Wtorek – Ikona Stylu NANCY CLARA CUNARD

Nancy Clara Cunard
fot.mat.prasowe

 

Nancy Clara Cunard urodzona 10 marca 1896 w brytyjskiej klasie wyższej . Pisarka, dziedziczka i działaczka polityczna.  Poświęciła całe życie na walkę z rasizmem i faszyzmem. Stała się pamiątką dla najwybitniejszych pisarzy i artystów XX wieku: Wyndham Lewis , Aldous Huxley , Tristan Tzara , Ezra Pound i Louis Aragon , którzy byli wśród jej kochanków, Ernest Hemingway , James Joyce , Constantin Brâncuşi , Langston Hughes , Man Ray i William Carlos Williams.  
Ojcem jej był Sir Bache Cunard , spadkobierca firm żeglugowych Cunard Line a mamą była Maud Alice Burke, amerykańską dziedziczka, która przyjęła imię Emerald i stała się wiodącą gospodynią w Londynie. Nancy została wychowana w rodzinnej posiadłości w Nevill Holt w Leicestershire, ale kiedy jej rodzice odeszli w 1911 r., przeprowadziła się do Londynu. 
W 1916 roku wyszła za mąż za Sydney Fairbairn , policjanta i żołnierza, który został ranny w Gallipoli . Mieszkali w Londynie w domu przekazanym im przez matkę Nancy jako prezent ślubny. Ale po 6 latach małżeństwa para postanowiła się rozstać. 
 
W 1928 nawiązała kontakty z Henrykiem Crowderem , afro-amerykańskim muzykiem jazzowym, który pracował w Paryżu. Stała się aktywistką w sprawach dotyczących polityki rasowej i praw obywatelskich w Stanach Zjednoczonych i odwiedziła Harlem.
W 1931 roku opublikowała broszurę Czarnego Człowieka i Białą Dzwonię , atak na postawy rasistowskie, na przykładzie matki Cunard, którą cytowała jako „Czy to prawda, że ​​moja córka zna Murzyna?” Edytowała także masową antologię Negro , zbierając głównie poezję  afrykańskich pisarzy, m.in. Langston Hughes i Zora Neale Hurston . Pisała także, własne sprawozdanie Cunard dotyczące sprawy Chłopców z Scottsboro .  Na dwa lata przed opublikowaniem,  otrzymywała anonimowe groźby, z których część opublikowała w książce.
 
W połowie lat trzydziestych podjęła również walkę antyfaszystowską, pisując o anarchii Etiopii i hiszpańskiej wojnie domowej w Mussolini . Przepowiedziała dokładnie, że „wydarzenia w Hiszpanii były wstępem do innej wojny światowej”. Jej opowieści o cierpieniu hiszpańskich uchodźców stały się podstawą do odwołania fundraisingowego w Manchester Guardian . Cunard pomogła dostarczyć i zorganizować pomoc, ale złe zdrowie – spowodowane częściowo wyczerpaniem i warunkami w obozach – zmusiły ją do powrotu do Paryża, gdzie stała na ulicach zbierając fundusze dla uchodźców. 
W 1937 opublikowała serię broszur poezji wojennej, w tym dzieła WH Audena , Tristana Tzary i Pablo Nerudy . W tym samym roku wraz z Audenem i Stephenem Spenderemrozpowszechniła kwestionariusz o wojnie dla pisarzy w Europie; Wyniki zostały opublikowane przez Lewicową recenzję jako autorzy biorą udział w wojnie hiszpańskiej . 
 
Podczas II wojny światowej Cunard pracowała, aż do wyczerpania fizycznego, jako tłumacz w Londynie w imieniu francuskiej opozycji .
 
Po wojnie zrezygnowała z domu w Réanville i dużo podróżowała . Cierpiała na choroby psychiczne i złe zdrowie fizyczne, które pogarszał  alkoholizm, ubóstwo i zachowania samodestrukcyjne.  Po walce z policją w Londynie, przebywała w szpitalu psychiatrycznym. Po wyjściu ze szpitala jej zdrowie pogorszyło się jeszcze bardziej, ważyła mniej niż 30 kg, kiedy została znaleziona na ulicy w Paryżu i przywieziona do szpitala Cochin , gdzie zmarła dwa dni później. 
Jej ciało zostało zwrócone do Anglii na kremację, a resztki zostały wysłane z powrotem do Cimetière du Père-Lachaise w Paryżu. Jej popioły spoczywają w urnie numer 9016. 

fot.mat.prasowe

 

Styl Nancy byl w klimacie  kultury afrykańskiej, był zaskakująco niekonwencjonalny. Nieodzownym elementem stroju była ogromna biżuteria wykonana z drewna, kości i kości słoniowej, naturalnych materiałów używanych przez rodzimych rzemieślników. Swoim stylem lubiła prowokować i wzbudzać kontrowersje.  Bransoletki, które nosiła na obydwu ramionach, zaciskających się z nadgarstka do łokcia,  wzbudzały duże zainteresowanie mediów, były atrakcyjne wizualnie  dla fotografów .  Fotografii często fotografowali ją w jej kolekcjach biżuterii, w afrykańskich natchnieniach które oddawały hołd koncepcjom kubizmu. 
fot.mat.prasowe

My kobiety zawdzięczamy jej :

 

  • modę na ciekawe nakrycia głowy ,
fot.mat.prasowe

 

  • noszenie ogromnej afrykańskiej biżuterii, a zwłaszcza ogromnej liczby bransolet , 
 
fot.mat.prasowe
  • zakładanie skórzanych kurtek typu pilotka , 

 

fot.mat.prasowe
  • modę na printy zwierzęce , 

 

fot.mat.prasowe
 Zasady stylu Nancy :

1. Afrykańskie klimaty.
2. Ogromne bransolety.
3. Kontrowersja.
4. Prowokacja.
5. Klasa.




Miłej lektury,

Anrika

Wtorek – Ikona Stylu DOVIMA

 
 
 Virginia Margaret Juba, także Dorothy Horan znana wszystkim jako Dovima
fot.mat.prasowe
 
 
Dovima, urodzona 11 grudnia 1927 w Nowym Jorku, zm. 3 maja 1990 w Forcie Lauderdale) – amerykańska modelka lat 50. XX wieku.
 W 1955 roku odkrył ją dla magazynu „Vogue” fotografik Irving Penn. Następnie współpracowała ściśle z fotografem mody Richardem Avedonem, autorem słynnej fotografii, do której pozowała w Paryżu w sierpniu 1955 roku w czarnej wieczorowej sukni zaprojektowanej dla Christiana Diora przez jego nowego asystenta Yves’a Saint-Laurenta.
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.praasowe
 
To dzięki Dovimie  znany powszechnie stał się termin supermodelka, a Ona stała się najlepiej płatną modelką tamtych czasów. Miała też aktorskie osiągnięcia w roku 1957 zagrała arystokratycznie wyglądającą piękność Marion w ,,Funny Face ” u boku samej Audrey Hepburn i Fredem Astairem. 
Prywatnie  z drugim mężem Alanem Murraya’em miała córkę Alison, którą urodziła się 14 lipca 1958 w Nowym Jorku na Manhattanie.
Zmarła na raka wątrobowo – komórkowego 3 maja 1990 w wieku 62 lat.
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
 
fot.mat.prasowe
 
My kobiety zawdzięczamy jej:
  • modę na eleganckie kapelusze,

 

fot.mat.prasowe

 

  • modę na rękawiczki,

 

fot.mat.prasowe
  • podkreślanie i eksponowanie talii,

 

fot.mat.prasowe

 

  •  noszenie etolii,
fot.mat.prasowe
  • modę na na biżuterie z cyrkoniami,
fot.mat.prasowe
 
Zasady Stylu Dovimy:
 
1. Elegancja i Szyk.
2. . Perfekcyjny makijaż i fryzura.
3. Mocno wyeksponowana talia
4. Eleganckie rękawiczki.
5. Duża dawka biżuterii z cyrkoniami.
 
fot.mat.prasowe
Miłej lektury,
Anrika

Wtorek – Ikona stylu DOLORES COSTELLO

Dolores Costello 
 
fot.mat.prasowe
 
 Dolores Costello urodzona 1 marca w 1903 roku w Pensylwanii była córką sławnego aktora kina niemego Maurice’a Costello. Zamiłowanie do aktorstwa i talent zawdzięcza, więc tacie. 
Zadebiutowała wraz ze swą siostrą Helen w 1909 roku. Wystąpiły razem w sztuce „George White’s Scandals”. W  pierwszym filmie wystąpiła już w 1925 roku. Była to produkcja wytwórni Warner Brothers. W 1926 roku została WAMPAS BABY STAR. W tym samym roku wystąpiła także w filmie „The Sea Beast”, w którym partnerował jej John Barrymnore, którego dwa lata później poślubiła.  Dolores z Johnem miała dwoje dzieci, ale po 7 latach wspólnego małżeństwa postanowili się rozstać i pójść każde z nich osobną drogą przez życie, choć był to jej drugi mąż bo pierwszym był John Vruwink. Kiedy zaczęto kręcić filmy dźwiękowe Dolores już w nich nie występowała. Zajmowała się w tym czasie wychowywaniem swoich dzieci. W połowie lat 30-tych znowu powróciła na plan filmowy  grać w filmach. Były to zazwyczaj filmy wysokobudżetowe. Po roli w „This Is The Army” (1943) odeszła na emeryturę i zamieszkała samotnie na ranczu w Californi. Zmarła na odmę płucną w wieku 76 lat w 1979 roku.
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
My kobiety zawdzięczamy jej : 
 
  • modę na długie włosy, ( pomimo panującej wtedy mody na fryzury krótkie na tzw. ,, pazia”)

 

fot.mat.prasowe
  •  noszenie bluzek i sukienek typu pensjonarka,
fot.mat.prasowe
 
  • nakładanie efektownych nakryć głowy,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na wiktoriańskie rękawki,
fot.mat.prasowe
  • noszenie białych bluzek z kołnierzykiem,
fot.mat.prasowe
 
 
Zasady stylu Dolores Costello:
1.Długie falowane włosy.
2. Elegancja.
3. Klasa.
4. Białe kołnierzyki.
5. Słabość do nakryć głowy.
 
 
Miłej lektury, 
Anrika 

Wtorek – Ikona stylu JOAN BENNETT

Joan Geraldine Bennet znana wszystkim jako Joan Bennett
 
fot.mat.prasowe
 Joan amerykańska aktorka urodzona 27 lutego  1910 roku w Palisades, New Jersey w Nowym Jorku. Rodzice jej również byli aktorami teatralnymi  oraz jej siostra Constance Bennett, szczególnie duże sukcesy odnosił ojciec. Cała rodzina bardzo często wyjeżdżała w trasy aktorskie. Na jednym z takich właśnie wyjazdów Joan po raz pierwszy zagrała na scenie. Potem przyszła kolej na pierwszą role w filmie. W między czasie Joan wyszła za mąż. Jej mąż  John Marion Fox miał skłonności do nadużywania alkoholu. W 1928 roku Joan  urodziła mu  córeczkę, której dali na imię Adrienne, jednak to nie pomogło ich kryzysie w małżeństwie. Rozwiedli się w tym samym roku, w którym na świat przyszła Adrianne,potem Joan wyszła za mąż jeszcze trzy razy, była czterokrotnie zamężna. Dzięki wsparciu córki, Joan powróciła do aktorstwa. Między 1930 a 1931 rokiem Joan zagrała aż w 9 filmach. Jednym z nich był film „She Wanted Millionare”, w którym partnerował jej Spencer Tracy. Film okazał się dużym hitem, a Joan stała się nawet sławniejsza od znanego już wówczas Spencera, co bardzo go denerwowało. W 1950 roku Joan zaczęła mniej grać. Zagrała tylko w jednym filmie. Po filmie „Desire In The Dust” z 1960 roku Joan zerwała z filmem na następne 10 lat.  Jej ostatni występ na szklanym ekranie miał miejsce w filmie „Suspiria” w 1977 roku. Zmarła w wieku 80 lat  na atak serca. 
 
fot.mat.prasowe
 My kobiety zawdzięczamy jej :
 
  • modę na kwadratowy dekolt,
fot.mat.prasowe

 

  • modę na naszyjniki,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na broszki,
 
fot.mat.prasowe
Zasady stylu Joan Bennett:
 
1. Wielka klasa i szyk.
2. Noszalancja.
3. Klasyczny make-up.
4. Klasyczna fryzura.
5. Słabość do błyskotek.

Miłej lektury,
Anrika 

Poniedziałek – Bumerang modowy FALBANKI

Tego sezonu wielki come back przeżywa motyw falbanek
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

Tego sezonu do mody powraca motyw  z ubiegłych dekad czyli falbanki, które są bardzo dziewczęce, romantyczne , seksowne a zarazem subtelne.Która z nas nie widziała w szafach u naszych mam,babci czy prababci falbanek ?Chyba nie znajdziemy szafy w której nie byłoby falbanek teraz wracają i występują wszędzie u bluzek, sukienek,spódnic a nawet przy spodniach czy butach. Falbanki tego sezonu to będzie najgorętszy trend!

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

                      Gwiazdy i Ja już je nosimy :


fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe




 

 

 

 

Stylist : Anrika Koperska
 
Zdjęcia : Antoni Kolbusz
 
 
 
 
 
 
A teraz czas na Was kochane !
Miłego czytania i oglądania

 

Anrika

Wtorek – Ikona Stylu ANITA PAGE

Anita Pomares znana wszystkim jako Anita Page
fot.mat.prasowe
Amerykańska aktorka, przez krótki czas gwiazda filmowa kina niemego, która nakręciła kilka filmów dźwiękowych. Uczestniczyła w rozdaniu pierwszych nagród Akademii Filmowej. 
fot.mat.prasowe
Anita Pomares Page urodziła się 4 sierpnia 1910 roku we Flushing w stanie Nowy Jork. Debiutowała w 1925 roku filmem „A Kiss for Cinderella”. Rolę w tym filmie otrzymała dzięki zażyłości ze znaną aktorką, Betty Bronson. Po kilku małych, ale zauważonych rolach Anita podpisała kontrakt z MGM. Metro miało wobec niej wielkie plany. Obsadzono ją z najsłynniejszymi aktorami wytwórni, jak William Haines czy Ramon Novarro. Z Joan Crawford zagrała trzykrotnie, m.in. w „Naszych roztańczonych córkach” (1928) oraz „Melodii Broadwayu” (1929). Powodzenie w obu tych filmach zapewniło Anicie wielką popularność i aktorka pomyślnie przeszła próbę w filmie dźwiękowym. 
 
fot.mat.prasowe
 
Wśród partnerów filmowych Anity byli Lon Chaney, Buster Keaton, Robert Montgomery, czy Clark Gable. Mówiono, że z Gable’em łączył ją romans, lecz wedle słów Anity aktor zaproponował jej tylko kilka razy odwiezienie do domu (ofertę odrzuciła, bo jej prywatnym szoferem był ojciec Anity). Popularność jej była bardzo duża, otrzymywała tysiące listów od fanów (tylko Greta Garbo dostawała więcej). Nawet zakochał się w niej sam Benito Mussolini, oświadczał jej się w liście, ale MGM nie pozwalało odpisywać swojej gwieździe na te listy. 
fot.mat.prasowe

 

Po wygaśnięciu kontraktu z Metro, Anita ogłosiła, że w wieku zaledwie 23 lat kończy karierę filmową. Po latach powiedziała, że nie była to do końca jej decyzja. Anita miała odmówić pójścia do łóżka z Louisem B. Mayerem, co oznaczało jej koniec nie tylko w MGM, ale w całym świecie filmowym. W 1936 roku zagrała w brytyjskim filmie „Hitch Hike to Heaven” z udziałem Polly Ann Young. Po tym występie zniknęła z życia publicznego na niemal 60 lat. 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
Anita poślubiła Nacio Herba Browna w 1934 roku, ale odkładała decyzję o ślubie kościelnym, bo, jak wyjawiła po latach, nie kochała Browna. Nigdy razem nie mieszkali i, według słów Page, ich małżeństwo nie został skonsumowane. Ponadto niebawem Anita odkryła, że rozwód Herba Browna z poprzednią żoną nie był formalnie kompletny i to ostatecznie zaważyło na decyzji o anulowaniu związku. W 1937 poślubiła admirała Herschela House’a. Mieli dwoje dzieci. Anita wciąż przyjmuje dowody uwielbienia i żyje w świadomości bycia wielką gwiazdą.

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

My kobiety zawdzięczamy jej:
  • modę na motyw pasków,

 

fot.mat.prasowe
  • modę na asymetryczne kroje,

 

fot.mat.prasowe
  • modę na wyciskane fale,

 

fot.mat.prasowe
Zasady stylu Anity Page:
 
1.Wyciskane fale.
2.Klasyczny make-up.
3.Wielka klasa, noszalancja i szyk.
4. Asymetrczne stroje.
5. Pasiaste stroje.
 
 
fot.mat.prasowe

Miłej lektury,
Anrika 

Poniedziałek – Bumerang modowy PLISY

Do mody powrócił motyw plisów.

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe

 

fot.mat prasowe


Plisy miały swój wielki czas na początku XX wieku, w okolicy lat 20., gdy szczególnie chętnie stosowano je na sukienkach o przedłużonym stanie.
Uchodzą za trudne do noszenia,  mogą poszerzać w biodrach, zniekształcać sylwetkę, dlatego trzeba umieć je zestawić z odpowiednią garderobą.
Niestety nie  każda sylwetka może sobie na nie pozwolić. Plisy mają to do siebie, że mogą wyglądać bardzo elegancko w przypadku dżersejowej spódnicy do kolan zestawionej z golfem i kusą marynarką z rozszerzonymi klapami, a mogą wyglądać przyciężko i bez klasy, gdy założy się spódnicę maxi plisowaną do samej ziemi w zestawieniu z koszulową bluzką z kokardą.
Plisy mogą też odmłodzić, gdy założy się dziewczęcą tunikę z plisowaniem do połowy uda. Taka sukienka może wyglądać na lekko dziecinną, ale przy szczupłej figurze, legginsach i płaskich butach, może to być udany wybór.
Pamiętajcie, że plisy mogą być trudne w utrzymaniu, rozprasowują się przy siadaniu i warto prasować je w pozycji pionowej parowym żelazkiem. Niestety, bardzo często wymagają pralni chemicznej.
Jeśli jeszcze nie posiadłaś umiejętności noszenia plisowanych rzeczy, spróbuj kupić choćby bluzkę z zakładanym na dekolcie materiałem, a na tradycyjną solejkę przyjdzie jeszcze czas, 


Gwiazdy i ja już je nosimy :
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

Retro Roses

 

Violet 80S

 

Pony Pink

 

Pink River

 

Goldi



 Stylizacja Retro Roses z wykorzystaniem plisów to plisowane dzwony w połączeniu z retro sweterkiem.
To zdecydowanie bardziej vintage i bardziej oficjalna stylizacja. 
Idealnie sprawdzi się na obiad z rodziną,bądź z babcią.



Stylizacja  Violet 80s jest najbardziej vintage i najbardziej babcina.
Materiał tego kompletu i kolor butów są rodem z kiczowatych lat 80,ale sama forma stroju i butów jest utrzymana w stylu lat 20-30tych.
Stylizacja ta jest bardzo romantyczna i nadaje charakteru dziewczęcej lekkości.
Idealna na rodzinną uroczystość i wielkie wyjście
 

 

Stylizacja Pony Pink to połączenie casulowego t-shirtu ze zwiewna falbankową spódnicą z plisów a do tego modne również tego sezonu klapki.Ta propozycja świetnie sprawdzi się na letnie spacery zarówno w mieście jak i na molo.

 

Na lato niestety jeszcze musimy poczekać ale kto nie tęskni już za WAKACJAMI i słońcem⁉

 

 

 

Następna stylizacja Pink River to zdecydowanie moja ulubiona

 

To długa różowo-metaliczna spódnica zestawiona z czarną koszulą wykończoną plisowanym kołnierzem i plisowanymi rękawami  plus najmodniejszy model tego sezonu szpilek.

 

Spódnica jest dość oryginalna,więc stonowałam ją czarnym kolorem. Ta stylizacja jest bardzo kobieca i glamour idealna na rodziną uroczystość,wyjście do teatru a nawet na randkę.

 

 

 

Stylizacja Goldi to połączenie wieczorowej złotej plisowanej bluzki ze sportowymi dość spodniami, a do tego złote trampki,które są jednocześnie połączeniem sportu z elegancją.

 

Ta propozycja idealnie sprawdzi się na wyjście ze znajomymi a jak buty zamienimy na złote szpilki to idealnie sprawdzi się również na disco.

 

 

A która stylizacja najbardziej Wam przypadła do gustu ?


Ubrania: H&M

Stylist : Anrika Koperska
 
Zdjęcia : Antoni Kolbusz
 
 
https://www.facebook.com/antoni.kolbusz
 
 
Miłego czytania i oglądania kochani,
Całusy

 

Anrika

Wtorek – Ikona Stylu BARBARA STANWYCK

Ruby Katherine Stevens znana wszystkim jak Barbara Stanwyck 

 

fot.mat.prasowe
Ruby Katherine Stevens  − amerykańska aktorka filmowateatralna i telewizyjna, tancerka kabaretowa i modelka, laureatka nagrody Złotego Globu i trzech nagród Emmy. Po czterokrotej nominacji do nagrody Oscara, w 1982 roku otrzymała honorowego Oscara za całokształt twórczości artystycznej. W 1986 roku została laureatką nagrody im. Cecila B. DeMille’a.
 
fot.mat.prasowe
 
Ma irlandzkie, szkockie i angielskie korzenie. Najmłodsza z pięciorga dzieci Amerykanina Byrona E. Stevensa i Catherine Ann McGee, kanadyjskiej imigrantki z Nowej Szkocji. Kiedy miała cztery lata, jej matka zginęła w wypadku – wypchnął ją z tramwaju nieznany pijak. Dwa tygodnie po pogrzebie jej ojciec wyjechał kopać kanał panamski i słuch o nim zaginął. Ruby i jej brata, Byrona, wychowywała starsza od niej o pięć lat siostra, Mildred. Gdy Mildred dostałą pracę jako tancerka u Johna Corta, znanego nowojorskiego impresaria teatralnego, Ruby została umieszczona w rodzinie zastępczej, potem wielokrotnie zmienianej. Ukończyła nowojorską szkołę średnią Erasmus Hall Campus High School. W wieku trzynastu lat podjęła pracę jako pomocnik w sklepie, goniec w firmie telekomunikacyjnej i pomywaczka oraz uczęszczała na lekcje tańca, a mając piętnaście lat dorabiała jako modelka. W 1923 roku śpiewała w dziewczęcym chórze Ziegfeld Girls, z którym w 1926 roku zadebiutowała na broadwayowskiej scenie Hudson Theatre w sztuce Willarda Macka Pętla (The Noose). Pojawiła się ponownie na Broadwayu w spektaklu Burleska (Burlesque, 1926), zanim rok później pod pseudonimem artystycznym Barbara Stanwyck trafiła na kinowy ekran w melodramacie Broadwayowskie noce (Broadway Nights, 1927).
 
fot.mat.prasowe
Za występ w programie rozrywkowym NBC Barbara Stanwyck zaprasza (The Barbara Stanwyck Show, 1961–1962) zdobyła nagrodę Emmy. Pojawiła się gościnnie w serialu-westernie NBC/ABC Wagon pociągowy (Wagon Train, 1961-1964) oraz w jednym z odcinków serialu ABC Aniołki Charliego (Charlie’s Angels, 1980) pt. Chłopaki Toni (Toni’s Boys) z Jaclyn Smith, Cheryl Ladd i Shelley Hack. Kreacja Victorii Barkley, matki Heatha (Lee Majors) i Audry (Linda Evans) w serialu-westernie ABC Wielka dolina (The Big Valley, 1965-1969) przyniosła jej drugą w karierze nagrodę Emmy. Za postać Mary Carson w miniserialu ABC Ptaki ciernistych krzewów (The Thorn Birds, 1983) u boku Richarda Chamberlaina odebrała po raz trzeci nagrodę Emmy i otrzymała nagrodę Złotego Globu.
Jej ostatnią rolą była Constance Colby Patterson, starsza siostra dyrektora generalnego Colby Enterprises Jasona (Charlton Heston), nienawidząca jego żony Sable (Stephanie Beacham) w operze mydlanej ABC Dynastia (1985) oraz spin-off Dynastia Colbych (The Colbys, 1985-1986).
fot.mat.prasowe
Była dwukrotnie mężatką; z broadwayowskim komikiem Frankiem Fay’em (od 26 sierpnia 1928 do 30 grudnia 1936), z którym w dniu 5 grudnia 1932 roku zaadoptowała syna Diona Anthony’ego „Tony’ego” Faya oraz z aktorem Robertem Taylorem (od 13 maja 1939 do 21 lutego 1951).
fot.mat.prasowe
Zmarła na niewydolność serca w wieku 83 lat.
 
fot.mat.prasowe
 
My kobiety zawdzięczamy jej :
 
  • modę na podwiniętą do spodu grzywkę,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na cekinowe, błyszczące stroje,
fot.mat.prasowe
  • modę na broszki,
fot.mat.prasowe
  • modę na przezroczystości i koronki,

 

fot.mat.prasowe
  • modę na dużo biżuterii,
fot.mat.prasowe
 
 
Zasady stylu Barbary Stanwyck:
 
1. Podwinięta do spodu grzywka i falowane włosy.
2.Klasyczny make-up.
3.Szyk, noszalancja i wielka klasa.
4.Przepych i bogactwo.
5. Błysk i seks .
 
 
Miłej lektury,
Anrika
 
 

Wtorek – Ikona stylu JOAN CRAWFORD

Luccille Fay LeSueur znana wszystkim jako Joan Crawford.

 

fot.mat.prasowe
 
 
Joan Crawford,  amerykańska aktorka kinowa i telewizyjna a także tancerka. W 1999 r. American Film Institute umieścił ją na dziesiątym miejscu na liście największych aktorek wszech czasów (The 50 Greatest American Screen Legends). Karierę zaczynała jako tancerka rewiowa na Broadwayu. W 1925 r. podpisała kontrakt z MGM i wkrótce została symbolem filmów o flapper. W latach 30. zasłynęła z ról kobiet, które ciężką pracą zdobywają sukces i miłość. U schyłku tej dekady jednak jej filmy przestały przynosić wysokie zyski. W połowie lat 40. aktorka powróciła do wysokiej formy, a w 1945 r. została laureatką Oscara za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą w Mildred Pierce. Była jeszcze dwukrotnie nominowana do tej nagrody za filmy noir Opętana i Sudden Fear. Zagrała w ponad 80 filmach, zarówno niemych jak i dźwiękowych, m.in. w Naszych roztańczonych córkachLudziach w hoteluKobietachHumoresce, Co się zdarzyło Baby Jane?. Najczęściej występowała u boku Clarka Gable’a (ośmiokrotnie). W połowie lat 70. wycofała się z życia publicznego. Była czterokrotnie zamężna. Adoptowała pięcioro dzieci z czego jedno zostało odebrane przez biologiczną matkę. Crawford wydziedziczyła dwoje dzieci, Christinę i Christophera. Aktorka była bohaterką kontrowersyjnych wspomnień autorstwa jej córki, Christiny, Mommie Dearest, na podstawie których powstał również film z Faye Dunaway.
 
fot.mat.prasowe
Crawford była w szkole z internatem, a że rodziny nie było stać na opłacenie czesnego, musiała wykonywać różne pracy m.in. zmywać i sprzątać w szkole. Ostatecznie związek Anny i Henry’ego rozpadł się, a dzieci wraz z matką z powodu trudnej sytuacji życiowej musiały zamieszkać na zapleczu pralni. W szkole świętej Agnieszki wystąpiła po raz pierwszy na scenie w przedstawieniu baletowym Miesiące roku. Po kilku latach musiała wybrać szkołę średnią i zapisała się do Akademii Rockingham, którą ukończyła w 1923 r. Wkrótce zaczęła pracować w domu towarowym i rozpoczęła edukację w Stephen College w Columbii, do którego po kilku miesiącach przestała uczęszczać. W owym czasie wygrywała konkursy taneczne w nocnych klubach i czekała na swoją szansę, aby zaistnieć w świecie showbiznesu.
 
fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe
Dzięki znajomościom z Katherine Emerine, u której występowała jako tancerka w objazdowej rewii, zdecydowała się wyruszyć do Chicago i tam pracowała jako tancerka, z gażą 25 dolarów tygodniowo. Przebywała w Oklahoma City i Detroit. Właśnie tam została zauważona przez producenta J.J. Schuberta, który zaproponował jej udział w nowym projekcie Innocent Eyes, który miał premierę w marcu 1924 r. w Winter Garden Theatre w Nowym Jorku. Wkrótce otrzymała podwyżkę i zarabiała 35 dolarów tygodniowo. Udane występy spowodowały, że Harry Rapf, producent z MGM, zaprosił ją na zdjęcia próbne. Boże Narodzenie spędziła w Kansas City z rodziną. Wówczas otrzymała telegram z informacją o propozycji 5-letniego kontraktu od wytwórni, z gwarancją zarobku 75 dolarów tygodniowo. Dnia 3 stycznia 1925 r. dotarła do Los Angeles i została zakwaterowana w Hotelu Washington. Dzięki pomocy gwiazdora kina niemego Williama Hainesa aktorka względnie szybko odnalazła się w nowym otoczeniu. W 1925 r. zagrała w sześciu filmach, ale w większości przypadków nie była wymieniana w napisach. W Lady of Night była dublerką Normy Shearer, w The Only Thing Jacka Conwaya była damą dworu, statystowała w The Circle i Wesołej wdowie, a bardziej znaczącą rolą była Bobby w Pretty Ladies. Wkrótce szef reklamy MGM stwierdził, że aktorka musi mieć zmienione nazwisko ponieważ LeSueur brzmi zbyt teatralnie, pasuje do królowej burleski, a ponadto mało kto wiedział jak poprawie wypowiedzieć nazwisko przez co LeSueur kojarzylo się ze słowem sewer (ściek po ang.). W wyniku konkursu przeprowadzonego w czasopiśmie filmowym Lucille LeSueur stała się Joan Crawford.
W 1926 r. Crawford w plebiscycie WAMPAS Baby Stars znalazła się na liście najbardziej perspektywicznych gwiazd filmowych. Pierwszym istotniejszym filmem w karierze aktorki był występ Demonie cyrku, a jej grę docenił m.in. The New York World. Występ w Naszych roztańczonych córkach potwierdził formę aktorki. Decydenci MGM uznali, że Crawford jest gotowa na współpracę z największymi męskimi gwiazdami kina niemego: Johnem Gilbertem, Ramonem Navarro.
fot.mat.prasowe
 
Aktorka nie miała własnych dzieci chociaż bardzo ich pragnęła. Na pewnym etapie kariery jednak poddała się zabiegom aborcji, a ponadto kilkukrotnie poroniła. W konsekwencji zdecydowała się na adopcję. Adoptowała pięcioro dzieci: Christinę, dwóch Christopherów, bliźniaczki Cathy i Cynthię. Przy czym pierwszy syn Christopher został, po blisko rocznym pobycie w domu Crawford, odebrany przez biologiczną matkę. Bliźniaczki po latach wspominały matkę jako troskliwą i czułą kobietę natomiast Christopher, a przede wszystkim Christina mieli negatywne zdanie o Crawford. W 1978 r. Christina napisała książkę Mommie Dearest, w której twierdziła, że Joan znęcała się fizycznie i psychicznie nad nią i jej bratem. Według Christiny „matka była alkoholiczką. I kochała tylko siebie. My byliśmy jej potrzebni do tego, by interesowały się nią media. Adoptowała nas dla rozgłosu”. Wiele osób bliskich Crawford m.in. jej osobista sekretarka Betty Barker, Van Johnson, Marlene Dietrich, Myrna Loy, Katharine Hepburn, a także Bette Davis nie dało wiary rewelacjom autorki książki. Jednakże Betty Hutton czy też Helen Hayes twierdziły, że były świadkami agresywnego zachowania Crawford.
fot.mat.prasowe

 

Dnia 10 maja 1977 r. Crawford zmarła w swoim apartamencie w Nowym Jorku. Przyczyną zgonu był zawał serca. Zgodnie z testamentem bliźniaczki Cindy i Cathy otrzymały 77,5 tys. dolarów, Betty Barker, przyjaciółka i sekretarka Crawford, otrzymała 35 tys. dolarów, a Christopher i Christina zostali wydziedziczeni z „powodów które są im dobrze znane”. Część pieniędzy została przekazana wielu organizacjom m.in. domowi opieki Motion Picture Home, który aktorka sama założyła, Amerykańskiemu Towarzystwu Walki z Rakiem, Stowarzyszeniu Dystrofii Mięśniowych, Amerykańskiemu Stowarzyszeniu Chorób Serca oraz Szkole dla Chłopców w Wiltwyck.
New York Times opublikował na pierwszej stronie liczący 2 tysiące słów nekrolog. Dnia 13 maja Jack Valenti, dyrektor generalny Motion Picture Association of America, poprosił o minutę ciszy we wszystkich studiach Hollywood. Tego samego dnia odbyła się prywatna ceremonia pogrzebu w której wzięła udział czwórka dzieci i 75 innych osób. Natomiast nabożeństwo żałobne miało miejsce w All Souls Unitarian Church, w którym wzięło udział 1,5 tys. osób. W czasie uroczystości przemawiali Anita Loss, Cliff Robertson, Geraldine Brooks, a zaśpiewała Pearl Bailey. 
 
My kobiety zawdzięczamy jej:
 
  • modę na wytworne nakrycia głowy,

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

  • modę na błyszczące,połyskujące,cekinowe ubrania,
 
fot.mat.prasowe
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

 

fot.mat.prasowe
  • modę na noszenie etoli,
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

  • modę na długie suknie,
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

  • modę na noszenie damskich kombinezonów,
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
  • modę na długie rzęsy,
 
fot.mat.prasowe

Zasady stylu Joan Crawford:
 
1. Nieskazitelna fryzura i długie rzęsy.
2. Bogato zdobione nakrycia głowy
3. Błyszczące i połyskujące ubrania.
4.Długie suknie.
5.Szyk, noszalancja i wielka klasa.
 
 
 
Miłej lektury,
Anrika
 
 
 
fot.mat.prasowe
 
 

Środa – Ikona stylu MARY PICKFORD

Gladys Marie Smith znana wszystkim jako Mary Pickford
 
fot.mat.prasowe
Mary Pickford to amerykańska aktorka filmowa kanadyjskiego pochodzenia, gwiazda epoki kina niemego.
Razem z Charlesem Chaplinem, D. W. Griffithem i swoim mężem Douglasem Fairbanksem założyła pierwszą niezależną wytwórnię filmową –United Artists. W latach 20. miała status gwiazdy, w późniejszym czasie zajęła się również działalnością charytatywną.
 
fot.mat.prasowe
 
Mary Pickford to córka zagorzałej katoliczki i umiarkowanego metodysty mającego słabość do alkoholu. Była jednym z trójki rodzeństwa, a na chrzcie otrzymała imiona Gladys Mary.
W wieku 6 lat jej ojciec zginął w nieszczęśliwych okolicznościach i czteroosobowa rodzina została sama, bez żadnego źródła dochodu, ani oszczędności. Matka, Charlotte, podjęła się więc pracy szwaczki. Jeden z jej współpracowników zasugerował, że mogłaby trochę dorobić do skromnej pensji, gdyby wysłała swoje dzieci na scenę. W tamtych czasach różnego rodzaju teatry półzawodowe, wodewilowe i kabaretowe były w modzie i ciągle szukały nowych talentów, żeby nie wypaść z obiegu. Charlotte, jako ortodoksyjna katoliczka, bała się niemoralnego życia ludzi sceny, ale dała się skusić.
 
fot.mat.prasowe
 
Pracę w teatrze znaleźli wszyscy z rodziny, lecz od początku wiadomo było, że to mała Gladys jest prawdziwą gwiazdą. Afisz przed jednym ze spektakli zapowiadał: cudowne dziecko Gladys. Przez kolejne dziesięć lat ciężko pracowała na scenie, wystawiana w niezliczonych spektaklach muzycznych i melodramatach. Razem z teatrem zwiedziła północno-wschodnie Stany Zjednoczone. Była ambitna, a do tego oszczędna i pracowita, więc rodzinie powodziło się coraz lepiej.
fot.mat.prasowe
W początkach film wydawał się jej mało pociągający, to w okolicach roku 1909, jego rozwój techniczny zaczynał ją ciekawić. Wcześniej gwiazda Broadwayu nie miała czego szukać przed kamerą, gdzie kręcono krótkie nieskomplikowane historyjki, z reguły bez scenariusza i improwizując. 
Jeszcze w 1909 r. wystąpiła aż 51 razy i sama wyprodukowała 3 filmy. Przekonała również Griffitha, żeby zatrudnił też jej młodsze rodzeństwo. Szybko stała się wielką gwiazdą Biograph – wytwórni, gdzie dotychczas aktorzy byli raczej anonimowi. Z Mary Pickford było inaczej. Griffith pozwolił jej używać własnego makijażu i samemu dobierać sobie kostium.
Mary Pickford odchodziła na artystyczną emeryturę w wieku 41 lat. Była sławna i bogata, zarządzała dobrze prosperującym studiem filmowym, natomiast jej życie osobiste było ruiną. Pozostała zupełnie sama. Zmarła jej matka, brat i młodsza siostra. Brat miał problemy z alkoholem, a siostra zmarła niespodziewanie na atak serca. Każda z tych śmierci była dużym ciosem dla aktorki. Próbowała zastąpić matkę swojej osieroconej siostrzenicy, ale z marnym skutkiem.
 
Mary Pickford i Charles „Buddy” Rogers wzięli ślub po dziesięcioletniej znajomości. Byli razem aż do końca. Adoptowali dwójkę dzieci, Roksanę i Ronalda. Pickford poświeciła się domowi i choć myślała o powrocie przed kamerę, nigdy już nie wystąpiła. Odmówiła m.in. roli Normy Desmond w Bulwarze Zachodzącego Słońca Billy Wildera. Jako jedna z nielicznych gwiazd tamtej epoki zachowała w swoich kontraktach klauzule, dzięki którym praktycznie cała jej ważna spuścizna należała na mocy prawa autorskiego do niej samej, a nie do producentów. Dzieliła się więc swoimi zbiorami z najróżniejszymi instytutami i bibliotekami. Dzięki temu dziś zachowała się znacznie większa część jej dorobku niż innych gwiazd filmu epoki kina niemego.
W roku 1956 odsprzedała swoje udziały w United Artists. Oprócz niej z założycieli firmy pozostał już tylko Charles Chaplin., który też w końcu przeszedł na emeryturę. W tym samym roku założyła Mary Pickford Foundation i zajęła się działalnością charytatywną. W roku 1976 otrzymała Specjalną Nagrodę Akademii, Oscara za całokształt pracy aktorskiej. Jej radiowe wystąpienie z tej okazji było zarazem ostatnim publicznym pokazem aktorki. 

 

fot.mat.prasowe
My kobiety zawdzięczamy jej:
 
  • modę na długie,mocno kręcone włosy:
fot.mat.prasowe
 
  • modę na wytworne, szykowne suknie:
 
fot.mat.prasowe
 
  • modę  na ozdoby do włosów,
fot.mat.prasowe
 
Zasady stylu Mary Pickford:
1. Długie blond loki.
2.Klasyczny make-up.
3. Wytworne suknie.
4.Szyk i nonszalacja.
5.Klasa.
 
fot.mat.prasowe

 

Miłego czytania i oglądania,
Anrika
 

Pokaz kolekcji Łukasza Verra Infinity 2017

 

fot.mat.prasowe
fot.mat.prasowe



Wczoraj 25 września odbył się pokaz najnowszej kolekcji Infinity 2017  Łukasza  Verra  w showroomie POP UP DITTA ZIMMERMANN. 

Kolekcja inspirowana Haute Couture została wykonana z najwyższej jakości tkanin sprowadzanych z różnych zakątków świata, ponieważ projektant stawia przede wszystkim na dobra jakość swoich projektów. Projektant tworzył ją z myślą o kobietach, które są synonimem klasy i cenią sobie najwyższą jakość. Kreacje są spełnieniem marzeń każdej eleganckiej kobiety. Najnowsza kolekcja „VERRA INFINITY 2017” jest swoistą „zabawą design’em” projektanta w odniesieniu do klasyki. Połączeniem niestandardowych form z trenem… to ukłon w stronę Haute Couture z lat 20-stych XX wieku.

Ta kolekcja wywarła na nas ogromne wrażenie,wszystkie suknie były przepieknę i bardzo różne od siebie.Suknie były w oryginalnych formach i kształtach,uszyte z tkanin najwyższej jakości. Wszystkie projekty bardzo przypadły mi do gustu,choć są tak od siebie różne. Moje serce jednak najbardziej skradły dwie czarne długie suknie ciekawie przełamane jedna szarym futrem,druga zaś zamszem.
Biała egzotyczna długa suknia również wywarła wielkie wrażenie,a śliczna modelka pięknie oddała charakter tej sukni i wydobyła z niej egzotyczną dzikość.
Kolekcje Infinity  2017 będzię można już wkrótce oglądać na samym Fashion London Week.

 

 

 
Wczorajszego wieczoru miała miejsce również premiera autorskiej marki biżuterii projektanta  ZOE design by Verra. W kolekcji można znaleźć piękną białą biżuterię,projektant czerpał inspirację min. ze starożytnych budowli np.piramid Cheopsa. Kolczyki z kolekcji są w kształcie właśnie starożytnych piramid,ale uszkodzonych przez nowe pokolenia ludzi.
Można było również podziwiać piękne torebki o oryginalnych formach,które Łukasz projektuję dla marki KLODA.
 
 
fot.mat.prasowe

 

fot.mat.prasowe
Łukasz Verra od lat związany z modą. Na początku występował w charakterze modela,gdzie  pojawiał się na światowych wybiegach, mógł więc  czerpać inspirację od najlepszych. Jednak od najmłodszych lat już pragnął zostać projektantem i projektować dla kobiet. Projektant sam żartuję,że już w dzieciństwie projektował ubranka dla lalek siostry z papierowych kuchennych ręczników.Tak powstała marka sygnowana nazwiskiem projektanta identyfikowana ze zmysłowością i elegancją, charakteryzująca się niezwykłą dbałością o każdy, nawet najdrobniejszy szczegół.
Sam projektant twierdzi,że największe inspirację czerpie z ludzkich emocji, które następnie wyraża w swoich pracach.
Projekty Łukasza docenili już  m.in Adam Sztaba, Anna Oberc, Agnieszka Wielgosz oraz Michał Baryza. Kolekcję z 2016 roku sygnowały nazwiskiem wspaniałe damy Jolanta Kwaśniewska oraz Agata Młynarska.
 
Wielkie gratulację Łukasz za wczorajszy pokaz Infinity i kolejnych sukcesów na London Fashion Week.
Ja z projektantem Łukaszem Verra

 

Nasz look na pokazie Infinity.

 

Selfie z pokazu.

Pokaz kolekcji Verra INFINITY 2017 dedykowany został na szczytny cel a mianowicie na  leczenie maleńkiej Zoi, która cierpi na zespół Aperta dochód zebrany podczas pokazu zostanie przeznaczony na operację dziewczynki w Stanach Zjednoczonych.
Zachęcamy do pomocy —>Szczegóły:https://web.facebook.com/events/280301239016440/
fot.mat.prasowe



Miłego czsytania i oglądania
Anrika i Antoni

 

Środa – Ikona Stylu VIVIEN LEIGHT

Vivian Mary Hartley znana wszystkim jako Vivien Leight 

fot.mat.prasowe
Vivien Leigh, właść. Vivian Mary Hartley brytyjska aktorka teatralna i filmowa, dwukrotna laureatka Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej za kreacje Scarlett O’Hary w Przeminęło z wiatrem (1939) i Blanche DuBois w filmowej adaptacji Tramwaju zwanego pożądaniem (1951), rolę, w którą wcielała się także na deskach londyńskiego West Endu. Otrzymała również nagrodę Tony za udział w broadwayowskiej wersji Towarzysza.
Po ukończeniu edukacji w szkole teatralnej Leigh zagrała niewielkie role w czterech filmach z 1935 roku. Już dwa lata później zagrała główną postać żeńską w Wyspie w płomieniach (1937). Ceniono ją za ponadprzeciętną urodę, przez co sama Leigh uważała, że jej zdolności aktorskie nie są odpowiednio doceniane. Pomimo sławy i popularności zdobytych dzięki filmom, była przede wszystkim aktorką teatralną. W trakcie 30-letniej kariery zagrała w licznych i różnorodnych rolach: od bohaterek komedii Noëla Cowarda i George’a Bernarda Shawa do klasycznych, szekspirowskich heroin takich jak Ofelia, Kleopatra, Julia czy Lady Makbet. Pod koniec życia wcielała się w postacie charakterystyczne w kilku filmach.

Leigh często współpracowała ze swoim drugim mężem, Laurence’em Olivierem, którego żoną była od 1940 do 1960 roku. Razem występowali w wielu filmach i przedstawieniach teatralnych, których reżyserem był często sam Olivier. Przez większość dorosłego życia cierpiała na cyklofrenię.. Zyskała reputację osoby, z którą trudno się współpracuje, wskutek czego w jej karierze zdarzały się okresy zastoju. Od połowy lat 40. XX wieku doznawała powtarzających się napadów przewlekłej gruźlicy, która ostatecznie przyczyniła się do jej śmierci w wieku 53 lat. W 1999 roku Amerykański Instytut Filmowy uznał ją za szesnastą najlepszą aktorkę w historii kinematografii amerykańskiej.

fot.mat.prasowe

 

Vivien to kobieta, która jeszcze przez wiele dekad była ideałem piękna i niedoścignioną ikoną stylu. Charakteryzowały ją piękne rysy twarzy, długie, kręcone włosy, duże oczy, wyrazisty makijaż. Vivien nie sposób było nie zauważyć, ona po prostu przyciągała emanującą z niej urodą, kobiecością i subtelnością.Mówiła, poniekąd o sobie:Piękni ludzie tworzą swoje własne prawa.Jej uroda została również pośmiertnie prestiżowo wyróżniona. Zajęła pierwsze miejsce w rankingu przeprowadzonym przez firmę Bottegreen Prints w 2006 i została okrzyknięta Najpiękniejszą Brytyjką Wszech Czasów.Vivien nienawidziła swoich dłoni. Kiedy w latach 50. zaczęły się jej problemy psychiczne związane m.in. z niepowodzeniami w związku z Laurencem Olivierem, zaczęła gromadzić obsesyjnie białe rękawiczki. Robiła to dlatego, że uważała, że ma za duże, brzydkie dłonie, których nie powinna pokazywać światu. Zaniechała tego, gdy zwrócono jej uwagę, że wygląda to nieelegancko. . Gwiazda nigdy nie miała kompleksów na temat swojego wzrostu. Cieszyła się, że ma jedynie 160 centymetrów, bo twierdziła, że jako wysoka kobieta czułaby się niezręcznie. Vivien, która mawiała „Piękni ludzie tworzą swoje własne prawa”, do dziś uważana jest za ideał piękna. 

 

fot.mat.prasowe
 
My kobiety zawdzięczamy jej:
 
  • modę na falę w stylu Hollywood,
fot.mat.prasowe
 

 

  • modę na klasyczny make-up,
fot.mat.prasowe
  • modę na nakrycia głowy,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na białe rękawiczki,
fot.mat.prasowe
 
  • modę na podkreślanie talii,
fot.mat.prasowe

 

Moje ulubione cytaty Vivien Leigh:
  • ,,Nie ma brzydkich kobiet,są tylko kobiety,które nie wiedzą,że są piękne.”
  • ,,Piękni ludzie tworzą swoje własne prawa.”
fot.mat.prasowe
 
fot.mat.prasowe
 
Zasady stylu Vivien Leigh:
1.Klasa i elegancja.
2.Klasyczny make-up.
3.Holywodzkie fale.
4.Podkreślona talia.
5.Białe rękawiczki.
 
 
 
fot.mat.prasowe

 

Miłej lektury,
Anrika